II SA/Bd 554/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na decyzję niesprecyzowanego organu w przedmiocie zwrotu zaległości za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 9 lutego 2025 r., złożonym osobiście do biura podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, L. B. (skarżąca) zaskarżyła "postanowienie z 23.02.2026 dotyczące odpłatności i egzekucji". Do skargi dołączono zaświadczenie bankowe o zewidencjonowanych operacjach obciążeniowych na rzecz Domu Pomocy Społecznej "[...]" w Bydgoszczy. Wobec zaistniałych wątpliwości co do rzeczywistego przedmiotu zaskarżenia, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 22 czerwca 2026 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: 1) jednoznaczne wskazanie numeru i daty zaskarżonego rozstrzygnięcia (decyzji albo postanowienia) albo jednoznaczne określenie innego rodzaju aktu lub czynności, których skarga dotyczy, 2) jednoznaczne wskazanie organu, który wydał zaskarżoną decyzję albo postanowienie lub inny, konkretnie określony przez skarżącą akt albo dokonał zaskarżonej, wskazanej przez skarżącą czynności, 3) wskazanie numeru PESEL. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca, wskazawszy swój nr PESEL, wyjaśniła, że "zaskarża w całości ostateczną decyzję wydaną przez S.K.O., która dotyczy żądania zapłaty lub żądania zwrotu rzekomych zaległości finansowych za pobyt w DPS (...); organem, który wydał zaskarżoną decyzję jest S.K.O.". W treści pisma nie wskazano daty ani numeru ww. rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W przedmiotowej sprawie skarga zawierała braki formalne uniemożliwiające nadanie jej prawidłowego biegu. Jednym z tych braków był brak wskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, a czego wymóg wprowadza art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z treści skargi nie dało się wywnioskować jednoznacznie, jakiego aktu dotyczy wniesiona skarga. W skardze nie podano nazwy organu wydającego ten akt, wskazano jedynie, że chodzi o postanowienie z 23 lutego 2026 r. W części nagłówkowej podano numer "ZW.5062.2.20.2025". Niejednoznaczność treści skargi w tym zakresie spowodowała konieczność wezwania skarżącej do jednoznacznego wskazania zaskarżonego aktu, zgodnie z dyspozycją art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W odpowiedzi na powyższe skarżąca wskazała, że skarga dotyczy "decyzji S.K.O.", nie precyzując numeru i daty tej decyzji, ani nawet siedziby organu (choć w tym zakresie zakładać można było, że organem tym jest właściwe miejscowo SKO w Bydgoszczy). Utrzymująca się niejednoznaczność skargi w zakresie tego, jakiego aktu ona dotyczy, stanowi przeszkodę uniemożliwiającą nadanie tej skardze prawidłowego biegu. Niejednoznaczność ta spotęgowana została odpowiedzią na wezwanie, w której skarżąca wskazała, wbrew wzmiankom skargi o "postanowieniu z 23 lutego 2026 r.", bliżej nieokreśloną decyzję samorządowego kolegium odwoławczego. Postępowanie sądowoadministracyjne ma charakter skargowy, jego dysponentem pozostaje strona skarżąca, na której ciąży obowiązek jednoznacznego wskazania skarżonego aktu lub czynności. Sąd nie może czynić samodzielnych domniemań w tym zakresie, niejako w zastępstwie strony skarżącej. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że nawet gdyby na podstawie pośrednich przesłanek wynikających z treści i załącznika do skargi uznać (co jednak w ocenie Sądu stanowiłoby zbyt dużą ingerencję w zasadę skargowości, której jedną z emanacji jest wymóg z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), że skarga dotyczyć miała postanowienia wydanego przez Dyrektora Domu Pomocy Społecznej "[...]" w Bydgoszczy, to i tak podlegałaby ona odrzuceniu z uwagi na to, że skarga na dane rozstrzygnięcie administracyjne z pominięciem instancyjnego trybu jego kontroli, jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast w art. 52 § 2 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Pierwotną jednak wadą skargi, pierwszorzędną względem wskazanej wyżej okoliczności, pozostaje jednak w ocenie Sądu brak uzupełnienia jej braku formalnego opisanego w art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tego powodu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.