II SA/Bd 542/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. C. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 156 § 1 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej powoływana jako K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku M. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta T. przez Kierownika Referatu Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta T., ustalającej Zakładowi [...] z siedzibą w T. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej wraz z częścią administracyjno-biurową, wiatą, placem składowym, boksami składowymi, wagą samochodową platformową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie położonym przy ul. [...] w T. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyła M. C. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Należy również zwrócić uwagę na to, że po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd w pierwszej kolejności stwierdził zaistnienie podstawy do stwierdzenia jej nieważności, ponieważ został naruszony art. 27 § 1a K.p.a., zgodnie z którym członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Taka sytuacja wystąpiła w analizowanej sprawie, ponieważ w składach SKO w T. rozpoznających sprawę (wydając wskazane wcześniej decyzje w dniach [...] grudnia 2016 r. i [...] marca 2017 r.) brał udział dwukrotnie M. Ż. Naruszenie ww. przepisu prowadzi do powstania kwalifikowanej wady procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie przyjmuje się, że niezgodny z przepisami prawa procesowego lub ustrojowego skład organu powoduje, że decyzję administracyjną wydaną przez taki skład należy uznać za wydaną z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (zob. wyrok NSA z 2.03.1988 r., SA/Ka 1187/87, ONSA 1988, nr 2, poz. 58, wyrok NSA w Białymstoku z 20.08.2002 r., SA/Bk 409/02, LEX nr 313859), co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, konieczne było stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, czego skutkiem jest brak możliwości ustosunkowania się przez Sąd do merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań Sądu i ponowne rozpoznanie sprawy przez SKO w T. winno nastąpić w składzie zgodnym z art. 27 § 1a K.p.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a. z uwzględnieniem uiszczonego przez skarżącą wpisu w kwocie 200 zł.