II SA/Bd 534/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017r. nr [...].

B. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości rynkowej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. W skardze skarżący zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z którego wynika obowiązek organu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać również należy, że materialnoprawną podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2017, poz. 1509), w tym przepis art. 98 a ust. 1 i ust. 1a, oraz art. 148 ust. 1, 2 i 3 - dalej jako u.g.n. W myśl przepisu art. 9 u.g.n. w sprawach, o których mowa w przepisach działu III tej ustawy, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a u.g.n., w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepis art. 9 u.g.n. w sytuacjach w nim wskazanych, rozumieć należy jako uregulowanie szczególne względem przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na zasadach określonych w art. 61 p.p.s.a. wobec tego sama treść decyzji w powiązaniu z art. 9 u.g.n. stanowi podstawę udzielenie przez sąd ochrony tymczasowej na wniosek strony, gdy organ nie dopełnił obowiązku wstrzymania wykonania decyzji wynikającego z tego przepisu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2013r. sygn. I OZ 1041/13, z dnia 20 listopada 2015r. sygn. I OSK 3024/15). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie przepisu art. 98 lit a ust. 1 i 1a, oraz art. 148 ust. 1, 2 i 3 u.g.n. a zatem na podstawie przepisów Działu III tejże ustawy. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność – co wynika z akt administracyjnych sprawy - że organ nie wydał postanowienia w trybie przepisu art. 9 u.g.n., konieczne stało się ustanowienie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Zaszły bowiem przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tego względu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 9 u.g.n. orzeczono jak w sentencji.