II SA/Bd 529/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanowił: oddalić wniosek.

I W dniu [...] czerwca 2018 r. (uzupełniony [...] lipca 2018 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką, która uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł miesięcznie. Posiada gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha, z którego jak wskazał nie uzyskuje żadnego dochodu. Ponadto podał, że jest właścicielem domu o powierzchni [...] m2, zabudowań gospodarskich, maszyn rolniczych, bydła [...] sztuki, trzody [...] sztuk. Oświadczył, że posiada oszczędności w kwocie [...]zł. Skarżący podał również, że posiada zobowiązania i stałe wydatki gospodarstwa domowego, na które składają się: kredyt inwestycyjny na zakup ziemi ([...] zł), dzierżawa gruntów rolnych ([...] zł), nawozy ([...] zł), środki ochrony rośli ([...] zł), ubezpieczenia upraw ([...] zł), paliwo ([...] zł). Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: II Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa ( art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. III W świetle przedstawionej przez zainteresowanego sytuacji majątkowej, rodzinnej oraz możliwości płatniczych uznano, iż nie wykazał on zasadności swojego wniosku. Jego wniosek należy uznać za nierzetelny i niewiarygodny, ponieważ przy tak licznych wydatkach określonych w pkt. 11 formularza PPF, w pkt. 10 podał, że nie osiąga żadnych dochodów. Powstaje zatem pytanie o źródła pokrycia zobowiązań i wydatków wykazanych w pkt. 11. Posiada natomiast ww majątek oraz oszczędności. Stwierdzić należy, że strona ponosi wydatki związane ze swym utrzymaniem, co nie jest kwestionowane, chociaż ta kwestia we wniosku w ogóle nie została podniesiona. Z drugiej jednak strony wymaga podkreślenia, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Przyjęcie przez stronę skarżącą innego priorytetu w wydatkach nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarb Państwa winien kredytować wydatki związane z prowadzeniem przez stronę skarżącą procesów sądowych. Mając powyższe na uwadze nie sposób uznać wnioskującego o przyznanie prawa pomocy za osobę ubogą tym bardziej, że posiada ww majątek. Nie może być również tak, że osoba radząca sobie z utrzymaniem i przeprowadzająca określone inwestycje w swoim gospodarstwie rolnym (kredyt na zakup ziemi) pragnie przerzucić ciężar finansowania sprawy przed sądem na pozostałych obywateli często znajdujących się w dużo gorszej sytuacji finansowej niż wnioskodawca. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.