II SA/Bd 524/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Rektora Uniwersytetu M. K. w [...], [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zgody na zaliczenie przedmiotów w roku akademickim 2016/2017 postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

M. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu M. K. w [...], Collegium [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zgody na zaliczenie przedmiotów w roku akademickim [...]. W uzasadnieniu zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzi do powstania nieodwracalnych skutków, w tym skreślenia z listy studentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.) Wskazać należy, że wstrzymanie wykonania aktu, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może jednak dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się jednak do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości, więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Co do zasady zatem, nie podlegają wstrzymaniu wykonania decyzje odmowne, a taką decyzją jest podlegająca zaskarżeniu w niniejszej sprawie decyzja, którą Rektora Uniwersytetu M. K. w [...], Collegium [...] w [...] utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu M. K. w [...], Collegium [...] w [...], odmawiającą wyrażenia zgody na zaliczenie w roku akademickim [...] przedmiotów, które skarżąca zobowiązana była zaliczyć podczas pobytu w [...] w ramach programu [...] +, tj. [...] rodzinna, [...] kliniczna, [...] kliniczna, [...] [...] oraz [...]. Zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania, nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, bowiem w wyniku wydania takiego rodzaju aktu administracyjnego na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.