II SA/Bd 501/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...].IW, którą to decyzją Starosta skierował skarżącą E. S. na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B. Kolegium wskazało, że przyczyną, dla której skierowano skarżącą na badania lekarskie była informacja o stanie zdrowia uzyskana z Prokuratury Rejonowej w Ś., a bezpośrednio w związku z pismem Komendy Powiatowej P. w Ś. z dnia [...] stycznia 2017 r. W piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. do Komendy Prokurator poinformował, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie uporczywego nękania skarżącej przez policjantów, w tym poprzez zastawianie garażu pojazdami, śledzenie, wchodzenie do mieszkania, kontrolowanie jej, naruszanie nietykalności cielesnej, czynności seksualne, grożenie, pomawianie, hałasowanie, a prze to wzbudzanie u niej uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia lub istotnego naruszania jej prywatności tj. o czyn z art. 190a § 1 k.k. wobec stwierdzenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Z treści zeznań pokrzywdzonej nie wynika, aby zachodziło uzasadnione podejrzenie popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa. Ewentualne utrudnienia jakie może mieć skarżąca z wjazdem do garażu na zatłoczonym osiedlu nie wyczerpuje przestępstwa nękania, natomiast zeznania dotyczące śledzenia, kontrolowania, podsłuchiwania czy gwałcenia przez policję należy oceniać w kategoriach urojeń. W oparciu o te informacje Kolegium oceniło, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącej (ewentualne zaburzenia psychiczne), posiadającej prawo jazdy, co uzasadnia skierowania jej, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami na badania lekarskie. W skardze do sądu skarżąca sprzeciwiając się decyzji podniosła, że zawsze jeździła ostrożnie. Od 19 lat jest nękana przez policjantów, którzy jeżdżą za nią prywatnymi samochodami i po cywilnemu, zastawiają garaż i podjeżdżają pod jej samochód. Doszło też do najgorszego – wczepiono jej w rękę nadajnik i zgwałcono. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. W trakcie rozprawy skarżąca podtrzymując swoje stanowisko dodatkowo wskazała na próbę założeniu u niej podsłuchu oraz przedstawiła płytę ze zdjęciami rentgenowskimi, które jej zdaniem potwierdzają wszczepienie nadajnika w rękę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978) badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia Słusznie wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji, że cytowany przepis nie wskazuje precyzyjnie, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Ustawodawca wskazał jedynie, że mają to być zastrzeżenia "uzasadnione" i "poważne". Konieczne jest także, aby informacja o owych zastrzeżeniach była wiarygodna. Skierowanie na badanie lekarskie powinno zatem nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Samo skierowanie na badanie lekarskie nie przesądza o tym, że rzeczywiście istnieją przeciwwskazania, aby dana osoba mogła kierować pojazdem. Decyzja wydana w oparciu o ww. przepis ma służyć jedynie wyjaśnieniu istniejących, uzasadnionych i poważnych wątpliwości co do stanu zdrowia kierującego pojazdami. Wydając decyzję organ nie musi zatem dysponować dowodami, iż stan zdrowia danej osoby, w tym jej stan psychiczny, uniemożliwia kierowanie pojazdem. Wystarczające jest, że organ dysponuje wiarygodną, uzasadnioną i poważną informacją uprawdopodabniającą, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu organ zasadnie ocenił, że w sprawie istnieją takie informacje. Relacje skarżącej odnośnie jej prześladowań i ich rodzaju wywołują uzasadnione wątpliwości co do jej stanu zdrowia, w szczególności, czy jej stan emocjonalny, psychiczny, postrzeganie permanentnego zagrożenia, nie przyczyni się np. do podjęcia w trakcie prowadzenia pojazdu nieprzewidzianych czy gwałtownych manewrów w celu uniknięcia domniemanych prześladowców, co mogłoby zagrozić bezpieczeństwu zarówno samej skarżącej jak też innych uczestników ruchu drogowego. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Sąd oddalił skargę.