II SA/Bd 474/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant: Krzysztof Olczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku oddala skargę.

Na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 33 ust.1 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 Kpa, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] Prezydent Miasta [...]. orzekł o utracie przez Z. P. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] kwietnia 2011 r., ponieważ uzyskał miesięczny przychód z innego tytułu niż zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, podlegający opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym osób fizycznych wyższy od połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Rozpoznając odwołanie skarżącego, Wojewoda [...] na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. 2 h ww. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., decyzją z [...] marca 2012 – [...] utrzymał w mocy ww. decyzję - wskazując iż jest bezsprzeczne, że skarżący osiągnął dochód w miesiącu kwietniu 2011 r. w wysokości tysiąca złotych nie powiadamiając Powiatowego Urzędu Pracy w B.; uczynił to dopiero w 9 miesięcy po terminie. Składając skargę, skarżący wskazał, że dnia [...] stycznia 2012 r. zgłosił się do Urzędu Pracy w B. i przełożył dokument PIT- 8 C, z którego wynika, iż w kwietniu 2011 r. otrzymał od Wspólnoty Mieszkaniowej 1000 zł, które potraktował jako zwrot ponoszonych kosztów nie wiedząc, że musi o tym powiadomić Urząd Pracy. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana - co w niniejszej sprawie należy szczególnie podkreślić - pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało, więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji oraz innymi przepisami obowiązującego prawa. Z akt sprawy natomiast jednoznacznie wynika, że Powiatowy Urząd Pracy w [...]. zadośćuczynił żądaniom skarżącego zgłoszonym podczas rejestracji i uznał skarżącego Z. P. za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2010 r., przyznając jednocześnie zasiłek dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2011 r. (decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...]) Z akt sprawy wynika także, że skarżący Z. P. został pouczony o ustawowych prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym także o obowiązku składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy pisemnego oświadczenia o przychodach pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie w terminie 7 dni od dnia uzyskania przychodu. Z akt sprawy wynika także sposób bezsporny, że skarżący Z. P.i w trakcie pobierania przyznanego zasiłku jako członek zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej w B. w kwietniu 2011 r. uzyskał z tego tytułu dochód w kwocie 1000 zł o czym nie powiadomił organu. Uczynił to dopiero po upływanie 9 miesięcy. Pozbawione znaczenia prawnego jest wyjaśnienie skarżącego i jego przekonanie, iż traktował to jako zwrot poniesionych kosztów i przekazanie - wg wyjaśnień skarżącego - części tej kwoty innym członkom zarządu. W związku z powyższym należy zauważyć, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ilekroć w ustawie mowa przychodach, to oznacza to przychody z innego tytułu niż wynagrodzenie, podlegającego opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo należy także wskazać na treść rozporządzenia Rady Ministrów z 5 października 2010 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę z 2011 r. (Dz. U. Nr 194, poz. 1288) w powiązaniu z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h. W tej sytuacji zaskarżone rozstrzygnięcie należało uznać za zgodne z prawem i wobec braku przesłanek określonych treścią przywołanych przepisów art. 145 § 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na podstawie art. 151 tej ustawy jako bezzasadną należało oddalić.