II SA/Bd 458/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działania Burmistrza Miasta [...] postanawia odrzucić skargę

Burmistrza Miasta [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi K. C. na działania Burmistrza Miasta [...] polegające na zarzucanym wyłudzeniu od Starosty Powiatowego w [...] decyzji z dnia [...] marca 2013 r. wydanej w sprawie znak [...], zezwalającej Gminie Miasta [...] na wycięcie drzew. Wskazaną wyżej uchwałą Rada Miejska w [...] naruszyła w ocenie Burmistrza Miasta [...] prawo poprzez: 1. rozstrzygnięcie kwestii, która winna zostać uprzednio zbadana i rozstrzygnięta przez organy prokuratury i sąd karny jako uprawnione do orzekania o ewentualnym popełnieniu przez skarżącego przestępstwa umyślnego, jakim z pewnością jest oszustwo (wyłudzenie), 2. rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego kwestii nienależytego wykonywania przez niego obowiązków przy braku jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia takiego założenia (naruszenie art. 227 kpa), 3. brak uzasadnienia do zaskarżanej uchwały, co uniemożliwia w zasadzie odniesienie się do przesłanek jej podjęcia (naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji). W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] opisała szczegółowo przebieg postępowania w sprawie skargi na czynności Burmistrza wskazując, iż podejmując taką uchwałę, radni byli przekonani o słuszności skargi na podstawie dokumentów, które przedłożył skarżący, z których wynika, że do wniosku o wycięcie drzewa został dołączony inny dokument, niż mapka pozyskana z zasobów Starostwa Powiatowego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Kwestie zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt lub czynność, o jakim mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Stosownie do powołanego na wstępie przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Z treści skargi oraz załączników do niej wynika, że skarżący kwestionuje wydane przez Radę Miejską w [...] rozstrzygnięcie w przedmiocie nienależytego wykonywania przez niego obowiązków, wydane w trybie art. 227 i nast. K.p.a. Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą obywatelską, której przedmiotem mogą być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 kpa). Zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, rozstrzygnięcia podejmowane przez organy administracji w ramach rozpoznawania skarg obywatelskich przewidzianych w art. 227 kpa, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie należą do żadnej z kategorii aktów wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga, o której mowa w art. 227, nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga określona przez art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani też nie może stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym, wewnętrznym, jednoinstancyjnym postępowaniu, kończącym się czynnością faktyczną polegającą na zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, dostępny w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że także uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego, podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa, nie są uchwałami z zakresu administracji publicznej i tym samym nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00, LEX nr 54426; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001 r., II SAB 213/00, LEX nr 54555, postanowienie NSA z 12 marca 2013 r., I OSK 318/13, LEX nr 1305299). Przyjmuje się, że uchwały podjęte na podstawie art. 227 kpa w wyniku skargi na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organy albo przez ich pracowników, są takimi samymi czynnościami informującymi o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym forma uchwały nie jest przypisana. Dlatego też nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Na marginesie wskazać należy, że jeżeli skarżący jest niezadowolony ze sposobu załatwienia wcześniej złożonej przez siebie skargi, przysługuje mu prawo wniesienia kolejnej skargi (art. 227 in fine kpa). Ponadto skarżący może domagać się pociągnięcia do odpowiedzialności porządkowej, dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa, pracownika organu administracji, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił skargi w terminie miesięcznym lub w terminie wyznaczonym przez organ stopnia wyższego w wyniku zażalenia albo nie dopełnił obowiązku zawiadomienia o nie załatwieniu sprawy w terminie (art. 237 § 4 w związku z art. 38 kpa). Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.