II SA/Bd 445/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. F. na decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r. E. F. reprezentowana przez R. F. doprecyzowała uprzednią skargę w sprawie prowadzonej przed tutejszym sądem pod sygn. II SA/Bd 288/23 w ten sposób, że skarga dotyczy nieruchomości [...] (dz. [...]) i obejmuje decyzje: - Starosty z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Gminie R. pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej na wskazanych działkach w miejscowościach K. i S., w przedmiocie pozwolenia na budowę - Starosty z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...].zmieniająca ww. decyzję z [...] lutego 2012 r., - Wójta Gminy R. z [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowy kanalizacji sanitarnej w miejscowości S.-K., Sprawy dotyczące poszczególnych decyzji zostały rozdzielone i zarejestrowane pod sygn. akt II SA/Bd 444/23 – 446/23. Niniejsza sprawa obejmuje skargę na decyzję Starosty z [...] lutego 2012 r. o pozwoleniu na budowę kanalizacji sanitarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Starosta działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji i stąd też od wydanej decyzji przysługiwało skarżącej prawo złożenia w terminie 14 dni odwołania do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego. Z akt sprawy nie wynika aby skarżąca z tego uprawnienia skorzystała. Tymczasem wniosła skargę na decyzję organu pierwszej instancji. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu gdyż zaskarżeniu do Sądu mogła podlegać tylko decyzja organu drugiej instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W tej sytuacji nie istnieje potrzeba odnoszenie się do terminowości skargi, która, co należy podkreślić została wniesiona w 2023 r. na decyzję sprzed 11 lat. Wobec tego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.