II SA/Bd 433/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu S. R. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia 1. odrzucić sprzeciw, 2. odmówić przyznania prawa pomocy.

Pismem z dnia [...] marca 2018 r. S. R. – dalej skarżąca, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W sprzeciwie skarżąca zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 kwietnia 2018 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu o żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu [...] kwietnia 2018 r. W wyznaczonym terminie skarżąca wyjaśniła, że nie żąda uchylenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") od decyzji, o którym mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 64b § 2 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Z kolei zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W rozpoznawanej sprawie sprzeciw nie zawierał żądania uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego też, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 kwietnia 2018 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu o żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. W tym terminie braki formalne sprzeciwu nie zostały uzupełnione. Wprawdzie skarżąca w zakreślonym terminie udzieliła odpowiedzi, niemniej wskazała, że nie żąda uchylenia decyzji. W tej sytuacji braki formalne sprzeciwu nie zostały uzupełnione, zatem sprzeciw, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 64b p.p.s.a., podlega odrzuceniu. Z uwagi na odrzucenie skargi, Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił od merytorycznego rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. np. postanowienie NSA z dnia 28.03.2012 r., II GZ 101/12, LEX nr 1145541