II SA/Bd 331/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Odwoławczej Komisji [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych postanawia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzyć postępowanie sądowe.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Odwoławczej [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie stypendium socjalnego wniósł A. K. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Odwoławczej [...] wniósł o uwzględnienie skargi w całości bądź umorzenie postępowania z uwagi na cofnięcie skargi przez stronę, ewentualnie odrzucenie skargi, jeżeli wystąpią przesłanki opisane w art. 58 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismem z dnia 24 marca 2016 r. skarżący oświadczył, iż cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 poz. 270 – dalej P.p.s.a.) Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę, w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z treścią art. 60 w/w ustawy cofnięcie skargi wiąże sąd. Jedynie w sytuacjach, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie skarżący skutecznie cofnął skargę, albowiem czynność jego nie zmierza do obejścia prawa i w związku, z czym cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. W W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.