II SA/Bd 302/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Starosty z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia odrzucić skargę,

Starosta decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie dróg gminnych nr 090949C oraz 090924C – ulic [...] w S.. W pouczeniu decyzji wskazano, że przysługuje od niej odwołanie do Wojewody [...] w terminie 14 dni od doręczenia. Przy czym dla stron, które zostały zawiadomione o jej wydaniu w drodze obwieszczenia, termin ten – jak wskazano – zaczyna swój bieg po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Obwieszczeniem z dnia [...] października 2017 r. Starosta zawiadomił w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2015 poz. 2031 ze zm.) o wydaniu ww. decyzji. Obwieszczenie zawieszono na tablicy ogłoszeń w dniu [...] października 2017 r., a zdjęto w dniu [...] listopada 2017 r. Pismem z dnia [...] marca 2025 r. skarżący zaskarżył ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: ppsa), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 ppsa, przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na decyzję Starosty z dnia [...] października 2017 r. nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. O wydaniu ww. decyzji - zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2031 ze zm.) w zw. z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej:"kpa") – skarżący zawiadomiony został w drodze obwieszczenia Starosty z dnia [...] października 2017 r., które zawieszono na tablicy ogłoszeń w dniu [...] października 2017 r. Zgodnie z art. 49 § 2 kpa zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie – a więc w niniejszej sprawie od dnia [...] listopada 2017 r. Tego dnia zaczynał się bieg 14-dniowego terminu na wniesienie odwołania od ww. decyzji przez skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący z uprawnienia tego nie skorzystał. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu, gdyż zaskarżeniu do Sądu mogła podlegać tylko decyzja organu drugiej instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wobec tego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ppsa. Na marginesie, wskazać należy, że skarżący winien rozważyć czy formułowane przez niego na gruncie skargi zarzuty (co do niezawiadomienia go przez organ o wydaniu decyzji, uniemożliwieniu brania udziału w postępowaniu) nie stanowią podstawy do zainicjowania postępowania w trybie nadzwyczajnym na podstawie przepisów kpa.