II SA/Bd 276/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi H. Z. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia Miejskiego Programu Stypendialnego dla studentów toruńskich uczelni wyższych oddala skargę.

Rada Miasta w dniu [...] września 2019 r., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 14a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm., w skrócie "u.s.g.") oraz art. 86 ust. 1 pkt 5 i art. 96 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668 ze zm., zwanej w skrócie "P.s.w.n.") podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia Miejskiego Programu Stypendialnego dla studentów toruńskich uczelni wyższych (Dz. Urz. Woj. Kujawsko – P. z 2019 r. poz. 4942). Skargę na powyższą uchwałę w części obejmującej § 6 ust. 5 i 6 wniósł H. Ż., zarzucając: 1. naruszenie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, zwanej w skrócie "k.p.a.") poprzez uregulowanie, ze Komisja Stypendialna nie ma obowiązku wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku i zostają one odrzucone, podczas gdy z przywołanego przepisu kodeksowego wynika, ze jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, 2. naruszenie art. 96 ust. 2 pkt 2 P.s.w.n. poprzez przekroczenie zawartego w nim upoważnienia ustawowego polegające na uregulowaniu zagadnień uzupełniania braków formalnych wniosku i ich skutków, które zostały już wyczerpująco uregulowane w przepisie kodeksowym. Podnosząc powyższe Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 5 i 6 zaskarżonej uchwały. Skarżący podniósł, że wymieniając w § 4 ust. 2 pkt 7 kryteria przyznania stypendium zaskarżona uchwała wymaga od wnioskodawcy zamieszkiwania w T.. Z kolei w § 5 ust. 4 pkt 2 nakazuje dołączenie dokumentu potwierdzającego zamieszkanie w T., regulując w ust. 5, że jest nim kopia dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do zajmowania lokalu położonego w T., w szczególności umowy najmu. Ocenę wniosków uchwała w § 6 ust. 1 i 2 powierzyła powoływanej przez Prezydenta M. T. Komisji Stypendialnej. W zaskarżonych przepisach § 6 ust. 5 i 6 uregulowano, że wnioski, które nie spełniają wymogów formalnych zostają odrzucone, a Komisja nie ma obowiązku wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia braków wniosku. Skarżący [...] października 2020 r. zwrócił się do Prezydenta M. T. o przyznanie mu stypendium naukowego. Dołączył do niego między innymi kopię umowy najmu lokalu w T. z [...] maja 2020 r., w której § 4 ustalono, że "Została ona zawarta na czas określony, tj. od dnia do dnia z możliwością jego dalszego przedłużenia". Od tego czasu Skarżący nie otrzymał od Organu decyzji administracyjnej, wezwania do usunięcia braków formalnych ani żadnego innego pisma. Na zapytanie o sposób rozpoznania jego wniosku Skarżący otrzymał od Organu wiadomość elektroniczną z [...] grudnia 2020 r., że nie otrzymał stypendium. Na kolejne zapytanie o przyczynę negatywnego rozpoznania jego wniosku, Organ wiadomością elektroniczną z [...] stycznia 2021 r. podał, że złożony przez Skarżącego wniosek nie spełniał wymogów formalnych, ponieważ załączony dokument, potwierdzający zamieszkanie w T. był niekompletny, a także brak w nim było dat obowiązywania czasowej umowy najmu. Skarżący stwierdził, że posiadał egzemplarz umowy, w którym data początkowa i końcowa najmu (od [...] maja 2020 r. do [...] czerwca 2021 r.) były odręcznie wpisane w pozostawione puste miejsce, jednak nie został przez Organ zawezwany do jego przedłożenia. Organ nie zażądał także przedłożenia żadnego innego dokumentu ani złożenia wyjaśnień czy zeznań. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. miał prawo, aby w razie złożenia przez niego podania niespełniającego wymagań ustalonych w przepisach prawa Organ wezwał go do usunięcia braków w wyznaczonym terminie nie krótszym niż siedem dni, a w razie ich nieusunięcia - aby jego wniosek został pozostawiony bez rozpoznania, nie zaś odrzucony. Wskutek natomiast zastosowania zaskarżonej uchwały wniosek Skarżącego odrzucono bez wcześniejszego wzywania go do usunięcia braków formalnych. Skarżący podniósł ponadto, że art. 96 ust. 1 i 2 P.s.w.n. dawały mu prawo, aby w razie przyznawania przez jednostkę samorządu terytorialnego stypendiów studentom, jego wniosek o przyznanie mu tej pomocy był rozpoznawany w sposób przewidziany w k.p.a. i niesprzecznej z nim uchwale organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Zaskarżona uchwała natomiast przekraczając zakres upoważnienia ustawowego spowodowała naruszenie prawa Skarżącego do rozpoznawania jego wniosku w sposób zgodny z k.p.a. Zdaniem Skarżącego przyznawanie stypendiów przez jednostki samorządu terytorialnego, która to możliwość wynika z art. 96 ust. 1 P.s.w.n., powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Skarżący w tym względzie powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Lublinie z 28 września 2010 r. sygn. III SA/Lu 227/10 oraz rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody Śląskiego z 9 sierpnia 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Śląsk. z 2019 r., poz. 5576), z 31 lipca 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Śląsk z 2020 r., poz. 5904) i z 25 października 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Śląsk. z 2019 r., poz. 7171) oraz Wojewody Podkarpackiego z 20 sierpnia 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Podkarp. z 2020 r., poz. 3410) i z 8 stycznia 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Podkarp. z 2020 r., poz. 437). Skarżący podniósł, że także w przypadku przyznawania przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2020 r. poz. 1133) Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt ll GSK 282/16, z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt ll GSK 3226/17 i z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt Il GSK 3015/17) jednolicie stwierdzał, że wprowadzanie w regulaminach przyznawania tych stypendiów regulacji odmiennych od kodeksowych istotnie narusza prawo. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt ll GSK 5072/16 wskazał, że "zarówno przyznanie stypendium sportowego jak i odmowa jego przyznania konkretnej osobie następować winno w drodze decyzji administracyjnej. Sprawa w przedmiocie przyznania jak i odmowy przyznania stypendium sportowego dla osób ?zycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego w oparciu o szczegółowe upoważnienie zawarte w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, stanowi indywidualną sprawę administracyjną, której rozstrzygnięcie powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej". Skarżący przyznał, że na dwa wydane komentarze do ustawy upoważniającej jeden o tym zagadnieniu nie mówi wcale, a drugi stwierdza, że ,,Stypendia, o których mowa w art. 96, nie są przyznawane w formie decyzji administracyjnej (por. art. 86 ust. 2)" (H. lzdebski, M. Zieliński, Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz, Warszawa 2019). Przepis, na który powołuje się komentator, upoważnia organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego do określenia "kryteriów i sposobu przyznawania stypendium". Zdaniem Skarżącego w świetle powyższych rozważań nie budzi jednak wątpliwości, że prawodawca lokalny został umocowany do uregulowania kwestii "sposobu" przyznawania stypendium jedynie w tej części, w jakiej nie jest to uregulowane aktami wyższego rzędu, a zacytowany pogląd doktrynalny jest błędny. Organ stanowiący j.s.t. nie określa zatem przykładowo kwestii zdolności do dokonania tej czynności prawnej (kwestii wieku i ewentualnie ubezwłasnowolnienia). Nie może także regulować tych zagadnień związanych z prowadzeniem postępowania w przedmiocie przyznania tegoż stypendium, które zostały już uregulowane w bezwzględnie obowiązujących przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Do takich przepisów należą art. 57 § 5 pkt 2 i art. 61a § 1 k.p.a. Powyższe zdaniem Skarżącego prowadzi do wniosku, że Rada Miasta wydając zaskarżoną uchwałę mogła uregulować "sposób" przyznawania stypendium jedynie w takim zakresie, w jakim nie jest on uregulowany Kodeksem postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis ten pozostaje w jaskrawej sprzeczności z postanowieniami § 6 ust. 5 i 6 zaskarżonej uchwały, które stanowią, iż wnioski, które nie spełniają wymogów formalnych zostają odrzucone, a Komisja nie ma obowiązku wzywania Wnioskodawcy do uzupełnienia braków wniosku. Przepisy te bezpośrednio wyłączają zatem zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. Skarżący podkreślił, że "odrzucenie" wniosku oznacza jego merytoryczne negatywne rozpoznanie, natomiast "pozostawienie bez rozpoznania" - oznacza odstąpienie od jego merytorycznego rozpoznania. Konkludując Skarżący stwierdził, że Rada Miasta ustanawiając w § 6 ust. 5 i 6 zaskarżonej uchwały odmienny od przewidzianego w k.p.a. sposób postępowania w razie niespełniania przez wniosek wymagań przewidzianych w przepisach prawa - naruszyła przepis art. 64 § 2 k.p.a. Naruszyła także art. 96 ust. 2 pkt 2 P.s.w.n. poprzez przekroczenie zawartego w nim upoważnienia ustawowego. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że żaden przepis P.s.w.n. nie stanowi, że przyznawanie stypendium ?nansowanego przez jednostkę samorządu terytorialnego oraz odmowa jego przyznania następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przeciwnie, brzmienie art. 86 ust.2. P.s.w.n. wyraźnie precyzuje, że tylko cztery spośród sześciu rodzajów świadczeń wymienionych w ust.1 przyznawane są w drodze decyzji administracyjnej. Dotyczy to stypendium socjalnego, stypendium dla osób niepełnosprawnych, zapomogi oraz stypendium rektora. Skoro racjonalny ustawodawca wskazał konkretne rodzaje świadczeń, których przyznanie (bądź odmowa przyznania) następuje w drodze decyzji administracyjnej, pozostawiając inne świadczenia poza tak ustalonym trybem regulacji, brak jest podstaw dla uznania, że również dla pozostałych świadczeń z ust.1 (w tym stypendium finansowanego przez jednostkę samorządu terytorialnego) jedyną właściwą formą dla przyznania (bądź odmowy przyznania) świadczenia jest decyzja administracyjna. Organ podniósł, że z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa i z zasady ogólnej, ustanowionej w art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, tylko z okoliczności sprawy z lub z samego przepisu art. 104 k.p.a. Podstawę do jej wydania trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego. W tym względzie takiej normy ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawiera. Organ przywołał w tym względzie argumentację zawartą w uzasadnieniach uchwały NSA (7 sędziów) z dnia 27 października 2014r., sygn. II GPS 2/14 oraz uchwały NSA (7 sędziów) z 29 marca 2006 r., sygn. II GPS 1/06. Organ podkreślił, że jak wskazał NSA w ww. uchwale z 27 października 2014 r., ustawodawca nie zawsze wprost określa władczą czynność organu administracji publicznej jako decyzję administracyjną. Norma kompetencyjna upoważniająca do wydania rozstrzygnięcia administracyjnego może to rozstrzygnięcie ustanawiać w inny sposób, np. za pomocą zwrotów "przyznaje", "zezwala", "udziela". Aby jednak czynnościom kryjącym się pod tymi wyrażeniami przypisać znaczenie rozstrzygnięć administracyjnych musza istnieć niekwestionowane podstawy prawne pozwalające na zrekonstruowanie pozostałych elementów stosunku administracyjnoprawnego, uzasadniające stwierdzenie, że to "przyznanie" (czy "udzielenie" ) jest aktem władzy publicznej. Nie wystarczy więc samo określenie treści działania wskazanego podmiotu, jeżeli nie ma dostatecznych podstaw prawnych do przyjęcia, że jest to władcze działanie organu administracji publicznej. Wskazując na stanowisko doktryny Organ podniósł ponadto, że domniemanie formy decyzji administracyjnej jest dopuszczalne, jeżeli istnieją normy administracyjnego prawa materialnego, które określają treść działania organu administracji publicznej. Domniemanie formy decyzji administracyjnej bowiem nie obejmuje domniemania podstaw działania organu administracji publicznej" (B. Adamiak "Zagadnienie domniemania formy decyzji administracyjnej. " w "Podmioty administracji publicznej i prawne formy ich działania. Studia i materiały z Konferencji Naukowej poświęconej jubileuszowi 8-Zych urodzin prof. Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 2005 r. s. 15). Tymczasem Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce takich podstaw (norm administracyjnego prawa materialnego) nie zawiera. Organ wskazał także, że ugruntowany w doktrynie i orzecznictwie pogląd dotyczący dyrektyw wykładni o charakterze kompetencyjnym podziela również Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. K 2/99 stwierdził, że naczelna zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji, co oznacza, że normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny oraz że zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Zdaniem Organu ponieważ ustawodawca nie uznał świadczenia w formie stypendium ?nansowanego przez jednostkę samorządu terytorialnego za indywidualną sprawę rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej, Rada Miasta nie powinna być adresatem uczynionego w skardze zarzutu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a oraz art. 96 ust. 2 pkt 2 P.s.w.n. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zakres sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, dokonywanej według kryterium legalności, wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów ustawy o samorządzie gminnym, w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy, tj. naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). W myśl art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Analizując podniesione w skardze zarzuty należy przede wszystkim zauważyć, że zasadnicze znaczenie ma zarzut przekroczenia granic upoważnienia ustawowego do wydania zaskarżonej uchwały. Podnoszony zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. w istocie wskazuje jedynie na sposób, w jaki dokonano zarzucanego przekroczenia granic upoważnienia ustawowego tj. poprzez uregulowanie w zaskarżonej uchwale procedury rozpatrywania wniosków pomimo braku upoważnienia ustawowego do stanowienia przepisów prawa miejscowego w tym zakresie. Upoważnienie do wydania zaskarżonej uchwały zawiera art. 96 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że stypendium może być przyznane studentowi przez jednostkę samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 96 ust. 2 P.w.s.n. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa: 1) rodzaj stypendium; 2) kryteria i sposób przyznawania stypendium; 3) maksymalną wysokość stypendium, o którą może ubiegać się student; 4) warunki wypłacania stypendium. Zgodnie zaś z art. 96 ust. 3 P.s.w.n. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może również określić warunki zwrotu stypendium i odstąpienia od żądania jego zwrotu. Działając na podstawie powyższego przepisu Rada Miasta podjęła zaskarżoną uchwałę, która § 6 ust.5 stanowi, że "Wnioski, które nie spełniają wymogów formalnych zostają odrzucone zaskarżone", natomiast w § 6 ust. stwierdza, że "Komisja nie ma obowiązku wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia braków wniosku". Należy zwrócić uwagę, że w cytowanym wcześniej przepisie art. 96 P.s.w.n. ustawodawca upoważnia organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego także do tego, aby określił on "sposób przyznawania stypendium". Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/) "sposób" to "określony tryb postępowania, forma wykonania czegoś". Upoważnienie ustawowe do określenia "sposobu" należy zatem rozumieć jako upoważnienie do określenia zasad procedury umożliwiającej przyznanie stypendium. Takie rozumienie upoważnienia ustawowego do określania "sposobu" przyznawania świadczeń tj. jako upoważnienia do uregulowania procedury, trybu postępowania przyjmowane jest w orzecznictwie na tle art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 grudnia 2020 r. sygn. II SA/Wa 1751/20 dotyczący uchwały rady gminy w przedmiocie określenia rodzajów świadczeń pomocy zdrowotnej dla nauczycieli). Co do zasady zatem należy uznać, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego posiada upoważnienie ustawowe do regulowania procedury przyznawania stypendium. Wbrew stanowisku Skarżącego upoważnienie to nie jest ograniczone charakterem prawnym rozstrzygnięcia o przyznaniu stypendium tj. przyznaniem stypendium w formie decyzji, co pociągałoby za sobą problem zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Słusznie wskazuje w tym względzie Organ na treść art. 86 P.s.w.n. Zgodnie z ustępem 1 tego artykułu student może ubiegać się o: 1) stypendium socjalne; 2) stypendium dla osób niepełnosprawnych; 3) zapomogę; 4) stypendium rektora; 5) stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego; 6) stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie finansowane przez osobę fizyczną lub osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. Przepis art. 86 ust. 2 P.s.w.n. stanowi zaś, że przyznanie świadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej. Stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego tj. stypendium o którym mowa w art. 96 P.s.w.n. wskazane jest w pkt 5 ustępu 1, nie jest zatem tym świadczeniem, dla którego ustawodawca wyraźnie wskazuje, że ich przyznania bądź odmowa przyznania następuje w drodze decyzji administracyjnej. Rację ma organ, że a contrario z tego przepisu należy konsekwentnie wywieść, że ustawodawca nie przewiduje formy decyzji administracyjnej dla rozstrzygnięcia o przyznaniu bądź odmowie przyznania stypendium finansowanego przez jednostkę samorządu terytorialnego. Z powyższego wynika, że skoro zgodnie z art. 86 ust. 2 P.s.w.n. stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego nie jest przyznawane w drodze decyzji administracyjnej, to z jednej strony - procedura przyznawania tegoż stypendium nie jest regulowana przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a z drugiej strony - zawarte w art. 96 ust. 2 pkt 2 P.s.w.n. upoważnienie ustawowe do określenia "sposobu przyznawania stypendium" obejmuje upoważnienie do samodzielnego, niezależnego od reguł opisanych w k.p.a., określenia procedury przyznawania stypendium. Sąd dostrzega, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, iż przyznanie stypendiów finansowanych przez jednostki samorządu terytorialnego ma charakter decyzji administracyjnej. Tak jak wskazuje Skarżący, takie orzeczenia zapadały na tle art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t. jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1133) - por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2019 r. sygn. II GSK 2836, wyrok WSA w Białymstoku z 14 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Bk 134/16. Orzecznictwo to nie jest jednak jednolite: w wyroku z 19 marca 2019 r. sygn. I OSK 1222/17 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przyznanie przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów, nagród i wyróżnień, o których mowa w art. 31 ustawy o sporcie nie następuje w formie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a. NSA wskazał, że ustawa nie przewiduje także stosowania przepisów k.p.a. NSA zauważył, że forma decyzji administracyjnej przewidziana jest w art. 32 ust. 5 ustawy o sporcie, w przypadku przyznania, wstrzymania oraz pozbawienia stypendium sportowego przez ministra właściwego do spraw sportu. Przepis art. 31 ust. 3 ustawy stanowi natomiast, że w przypadku powzięcia zamiaru przyznawania takich stypendiów, nagród i wyróżnień, organ stanowiący jednostki samorządu określa tryb ich przyznawania w uchwale. Tym samym zdaniem NSA jednostkom samorządu terytorialnego przyznano kompetencje do określenia procedury związanej z przyznaniem stypendium. Należy zauważyć, że art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, podobnie jak art. 96 ust. 2 pkt 2 P.s.w.n. zawiera upoważnienie dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do określenia, w drodze uchwały m.in. "trybu przyznawania i pozbawiania" stypendiów sportowych. Podobnie też jak w ustawie o sporcie - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce zawiera przepis określający które świadczenie jest przyznawane w formie decyzji administracyjnej, przy czym w P.s.w.n. ustawodawca w jednym przepisie (art. 86 ust. 1) tworzy P.s.w.n. katalog świadczeń, z których tylko wyraźnie określonej części przypisuje formę rozstrzygania sprawy tj. decyzję administracyjną. Należy także zauważyć, że nie jest adekwatny dla przedmiotowej sprawy wskazywany przez Skarżącego wyrok WSA w Lublinie z 28 września 2010 r. sygn. III SA/Lu 227/10. Zapadł on na tle art. 173a ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, która to ustawa nie posiadała odpowiednika art. 86 ust. 2 P.s.w.n., wyłączającego zastosowanie formy decyzji administracyjnej do rozstrzygnięć o przyznaniu bądź odmowie przyznania stypendium finansowanego przez jednostkę samorządu terytorialnego. W konsekwencji, pomimo że art. 173a ust. 1 pkt 2 Prawa o szkolnictwie wyższym zawierał upoważnienie organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do określenia w uchwale "sposobu (...) ubiegania się o pomoc materialną" tj. upoważnienie analogiczne do upoważnienia zawartego w art. 96 ust. 2 pkt 2 P.s.w.n. – ten ostatni przepis musi być intepretowany odmiennie. Powyższe prowadzi do wniosku, że w świetle wykładni systemowej art. 96 ust. 2 pkt 2 P.s.w.n. zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Mając to względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.