II SA/Bd 252/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. i S. P. z dnia 30 marca 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi G. i S. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia oddalić wniosek.

Z akt sprawy wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dnia 30 marca 2014 r. (data wpływu do Sądu - 2 kwietnia 2014 r.) jest kolejnym wnioskiem złożonym w tej sprawie przez skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W sprawie już kilkukrotnie odmawiano skarżącym przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym – postanowienie Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 sierpnia 2013 r., postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 października 2013 r. i 3 grudnia 2013 r. Rozpoznanie kolejnego wniosku skarżących winno zatem nastąpić w kontekście art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa), dającego prawo uchylenia lub zmiany prawomocnego postanowienia wskutek zmiany okoliczności sprawy, z uwzględnieniem materialnych przepisów stanowiących podstawę przyznania prawa pomocy zawartych w art. 243 i następnych ppsa. Należy przy tym zauważyć, iż odstąpienie od oceny wyrażonej we wcześniejszym postanowieniu może wchodzić w grę jedynie wtedy, gdy okoliczności stanowiące przesłankę danego rozstrzygnięcia uległy zmianie. Nie budzi wątpliwości, że w przypadku, gdy tym postanowieniem jest postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy w określonym zakresie, chodzi o zmianę w postaci pogorszenia się najogólniej rozumianej sytuacji materialnej wnioskodawcy. W kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie powołali nowych okoliczności, które wpłynęłyby na odmienną ocenę ich sytuacji materialnej. Z danych zawartych w formularzu "PPF" z dnia 30 marca 2014 wynika, że sytuacja osobista, rodzinna i majątkowa skarżących nie uległa pogorszeniu. Biorąc zatem pod uwagę złożone dotychczas w sprawie przez skarżących oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym oraz treść wniosku z dnia 30 marca 2014 r., nie ma podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wniosek ten nie zawiera żadnych nowych danych, które mogłyby wpłynąć na zmianę dokonana wcześniej w sprawie zarówno przez Referendarza sądowego, jak i Sąd oceny sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżących, w ramach której to uznano, że skarżącym nie przysługuje prawo pomocy w zakresie całkowitym. Podkreślenia wymaga, że celem instytucji prawa pomocy jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Prawo pomocy w pierwszej kolejności winno być przyznawane osobom bezrobotnym, bez stałego źródła dochodu i bez majątku. W omawianej sprawie taka sytuacja natomiast nie występuje, skarżący bowiem otrzymują stałe świadczenie emerytalne. W tych okolicznościach nie można uznać skarżących za osoby rzeczywiście ubogie, które nie byłyby w stanie ponieść kosztów postępowania, których wysokość na obecnym etapie postępowania nie stanowi wydatku, który spowodowałby uszczerbek w utrzymaniu koniecznym skarżących. Z związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165 ppsa.