II SA/Bd 228/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. w upadłości układowej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w upadłości układowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec uznania substancji za produkt uboczny postanawia przywrócić termin.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 26 września 2016r., sygn. akt II SA/Bd 1025/16, odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. w upadłości układowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec uznania substancji za produkt uboczny z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Pismem z dnia 14 października 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podnosząc, że dopiero z uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 26 września 2016 r. skarżąca jak i jej pełnomocnik dowiedział się, że wezwanie Sądu z dnia 9 września 2016 r. dotyczyło odpisu z KRS, że poprzez dokument określający umocowanie do reprezentowania strony skarżącej Sąd rozumiał odpis z KRS. W związku z powyższym zdaniem pełnomocnika wezwanie Sądu z dnia 9 września 2016 r. było nieprecyzyjnie sformułowane i nie pozwalało na wyprowadzenie wniosku jakoby konieczne było przedłożenie odpisu z KRS skarżącej. Dlatego też nie wykonanie wezwania i nie uzupełnienie braku nie wynikało z winy skarżącej ani pełnomocnika tym bardziej, że pełnomocnik zarówno do skargi jak i na wezwanie Sądu przedłożył dokument, w którym został umocowany do reprezentowania mocodawcy – przedłożył pełnomocnictwo. Do wniosku pełnomocnik załączył odpis pełny z KRS. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wywiedzione przez pełnomocnika skarżącej zażalenie, uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 września 2016 r. uznając, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 września 2016 r., w wykonaniu którego wezwano pełnomocnika skarżącej do "złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej" nie identyfikuje w sposób odpowiedni dokumentu, o którego przedłożenie się zwrócono. Z tak sformułowanego zarządzenia nie wynika wystarczająco jednoznacznie czy chodzi o dokument pełnomocnictwa, czy o dokument, z którego wynika sposób reprezentacji skarżącej spółki (wskazujący na umocowanie do działania w imieniu spółki osoby udzielającej pełnomocnictwa - tj. odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego). W tych okolicznościach sprawy nie sposób było przyjąć, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi w sposób wskazany w zarządzeniu, a w konsekwencji należy stwierdzić, że brak było podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016r., poz. 718) zwanej dalej P.p.s.a. Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym stanowi art. 85 P.p.s.a. Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 ustawy to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia terminu świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy – w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że wniosek pełnomocnika skarżącej zasługuje na uwzględnienie, bowiem został złożony w terminie oraz spełnia wszystkie wymogi formalne. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 10 października 2016 r., pełnomocnik skarżącej otrzymał postanowienie o odrzuceniu skargi, a zatem w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu, a pełnomocnik skarżącej w ustawowym terminie złożył wniosek o jego przywrócenie tj. 17 października 2016 r. Nadto, pełnomocnik skarżącej wywiązał się z obowiązku dokonania czynności, której nie dokonał w terminie, a mianowicie przedłożył wymagany odpis z KRS spółki. We wniosku o przywrócenie terminu, jako okoliczność świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu pełnomocnik skarżącej wskazał na nieprecyzyjnie sformułowane wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd za zasadne uznał przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.