II SA/Bd 1530/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. T. na postanowienie Inspektor Sanitarny z dnia [...] września 2021 r., nr [...] ([...]) w przedmiocie zaopiniowania spełnienia przesłanek konieczności niezwłocznego usunięcia odpadów postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę [...]([...]) zł tytułem wpisu uiszczonego od skargi.

R. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł [...] października 2021 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Inspektor Sanitarny z [...] września 2021 r., w przedmiocie zaopiniowania spełnienia przesłanek konieczności niezwłocznego usunięcia odpadów. Zaskarżone postanowienie zostało przez organ wysłane pełnomocnikowi skarżącego [...] września 2021 r. Jednakże, jak wynika z adnotacji poczynionej na przesyłce przez doręczyciela placówki pocztowej, przesyłki nie podjęto w terminie. Placówka pocztowa bezskutecznie zawiadomiła adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z [...] września 2021 r. oraz z [...] września 2021 r.), po czym [...] września 2021 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 53 § 4 tej ustawy, termin, o którym mowa wyżej, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. Warunkiem skuteczności czynności procesowej jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. W niniejszej sprawie skarżący terminu tego nie dochował. Zaskarżone postanowienie z [...] września 2021 r. zostało wysłane do pełnomocnika skarżącego. Pełnomocnik skarżącego postanowienia tego jednak nie odebrał z placówki pocztowej. Przesyłka była prawidłowo awizowana. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym. Pierwsze awizo było dokonane [...] września 2021 r., powtórne zaś – [...] września 2021 r., po czym [...] września 2021 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę do organu. W świetle art. 44 § 3 kpa, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie zaś do art. 44 § 4 kpa, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu licząc – w myśl § 3 tegoż artykułu – od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Oznacza to, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W świetle powyższego niepodjętą w terminie przesyłkę, zawierającą zaskarżoną decyzję, należy uznać za skutecznie doręczoną skarżącemu [...] września 2021 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem [...] października 2021 r. Tymczasem skargę pełnomocnik skarżącego wniósł dopiero [...] października 2021 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Z tej przyczyny Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.