II SA/Bd 1418/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 lutego 2024r. w sprawie ze skargi W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy postanawia 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 lutego 2024r., 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia.

Postanowieniem z dnia 14 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2023r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy wskazując, że skarżący nie uzupełnił w zakreślonym przez Sąd terminie braków formalnych skargi, do których uzupełnienia został zobowiązany na podstawie zarządzenia Przewodniczącego wydziału z dnia 27 grudnia 2023 r. Pismem z dnia 4 marca 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych otrzymał w dniu 5 stycznia 2024 r. Natomiast przesyłkę poleconą zawierającą dwa odpisy skargi nadał w placówce Poczty Polskiej w dniu 9 stycznia 2024 r. Tym samym uznać należy, że braki formalne skargi uzupełnione zostały w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Uregulowana w art. 195 § 2 p.p.s.a. instytucja autokontroli stanowi wyjątek od zasady dewolutywności zażalenia, czyli przekazywania tego środka zaskarżenia sądowi wyższej instancji. Za jej zastosowaniem przemawiają względy ekonomii procesowej oraz szybkości postępowania. Zastosowanie autokontroli jest uzasadnione, gdy wystąpi m.in. przesłanka "oczywistej zasadności wniesionego zażalenia". Chodzi o sytuacje, w której sąd uznaje zarzuty i żądania zawarte w zażaleniu, akceptuje jako prawidłowe stanowisko wnoszącego zażalenie, a wadliwość kwestionowanego postanowienia jest zauważalna bez konieczności dokonywania głębszej analizy. Stosując przywołaną wyżej regulację na gruncie rozpoznawanej sprawy uznać należało, że wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi jest oczywiście uzasadnione i tym samym należało je uchylić. Jak wynika bowiem z akt sprawy II DK/Bd 1/24 Sąd omyłkowo przyjął, że pismo (skarga z dnia 12 grudnia 2023 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] listopada 2023r., nr [...] r.), które wpłynęło do Sądu w dniu 10 stycznia 2024 r. stanowi nową skargę. Skargę tą przy piśmie z dnia 30 stycznia 2024 r. przekazał do SKO [...] w celu udzielenia na nią odpowiedzi na skargę. Przyjąć zatem należy, że braki formalne skargi (odpisy skargi) zostały uzupełnione w zakreślonym przez Sąd terminie. W tych okolicznościach zażalenie skarżącego uwzględniono jako oczywiście uzasadnione i uchylono postanowienie o odrzuceniu skargi. Z wyżej wskazanych względów na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 postanowienia. Uznanie zażalenia za "oczywiście uzasadnione" oznacza brak podstawy do uiszczenia opłaty od zażalenia, czyli wpisu sądowego. Dlatego też opłatę uiszczoną przez skarżącego razem z zażaleniem należało zwrócić skarżącemu na podstawie art. 225 p.p.s.a. jako nienależną (vide np. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., FZ 374/04, orzeczenia.nsa.gov.pl), o czym orzeczono jak w pkt 2 postanowienia Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.