II SA/Bd 1346/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1346/15 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sądu Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r., II SA/Bd 1346/15, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2017 r. oddalające wniosek A. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Odpis tego orzeczenia został doręczony skarżącemu w dniu 27 kwietnia 2017 r. W dniu 4 maja 2017 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) skarżący wniósł pismo wyrażające jego niezadowolenie z otrzymanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że pismo skarżącego nadane w dniu 4 maja 2017 r. zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2017 r. i jako takie podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 197 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, szczegółowo wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zaś chodzi o kwestię prawa pomocy, to w myśl art. 258 § 1 i § 4 P.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, a środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 P.p.s.a.). Sprzeciw ten rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro więc właściwy miejscowo sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji, to wydane przez niego postanowienie na podstawie art. 260 P.p.s.a. jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Na marginesie należy też dodać, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. Reasumując, postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego, z dnia 21 lutego 2017., było prawomocne, w związku z tym skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego zażalenia. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Jak stanowi natomiast art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze więc fakt, że zażalenie skarżącego jest niedopuszczalne, gdyż taki środek odwoławczy nie przysługuje od prawomocnych postanowień, Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a. odrzucił przedmiotowe zażalenie.