II SA/Bd 1200/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Z. P., H. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Solcu Kujawskim z dnia 7 grudnia 2021 r. nr XXXVII/289/21 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę

H. P. i Z. P. (dalej "Skarżący"), reprezentowani przez pełnomocnika (radcę prawnego), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę ma [...] Rady Miasta z dnia [...] grudnia 2021r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...] w S. K. – w części – tj. w zakresie ustaleń dla terenu P/U-9 zawartych w: § 22 pkt 2 lit. h przewidującego maksymalną wysokość zabudowy 35 m2 (z dopuszczeniem podwyższenia na 10.000 m powierzchni zabudowy do 45 m), § 22 pkt 2 lit j i § 3 pkt 1 przewidujących wykonanie zieleni izolacyjnej w linii nasadzeń wskazanej na rysunku planu bez określenia dopuszczalnej maksymalnej wysokości tych nasadzeń, rysunku planu zawartym w załączniku nr [...] do planu określającym przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy w rozumieniu § 3 pkt 3 planu na terenie P/U-9 wzdłuż południowej i zachodniej granicy tego terenu z terenem U/MN-9 obejmującym działkę należącą do Skarżących – tj. działkę nr [...]. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności m.p.z.p. w części oraz o zasądzenie od Organu na jego rzecz kosztów postępowania. Uzasadniając skargę Skarżący wskazali, że od 1981r. prowadzą na całości nieruchomości obejmującej ww. działkę działalność ogrodniczą. Wyjaśnili, że co prawda przyznano im zaskarżoną uchwałą uprawnienie do użytkowania nieruchomości w sposób dotychczasowy (§15 pkt 1 planu) to jednak uprawnienie to jest iluzoryczne albowiem plan na terenie okalającym ich nieruchomość – terenie P/U-9 – dopuszcza budowę wysokich obiektów. Dopuszczenie maksymalnej wysokość zabudowy do 35 – 45 m spowoduje zacienienie ich nieruchomości – tym samym zdyskwalifikuje praktycznie przydatność działki do prowadzenia na niej działalności ogrodniczej. Wskazali nadto, że zagrożenie ich interesu prawnego już realnie wystąpiło albowiem rozpoczęto proces inwestycyjny polegający na budowie centrum logistycznego dla sieci hipermarketów Kaufland, w toku którego ujawniła się kwestia zacienienia działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę B. K. wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że Wojewoda [...] zaskarżył ww. uchwałę w całości zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022r., poz. 503 – dalej "u.p.z.p."), art. 17 pkt 13 i 14 w zw. z art. 19 ust. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2023r., sygn. akt II SA/Bd 320/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. W tej sytuacji odrzucenie skargi znajduje uzasadnienie w brzmieniu art. 101 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021r., poz. 1372 – dalej "u.s.g."), stanowiącym szczególny przypadek powagi rzeczy osądzonej. W piśmie procesowym z [...] listopada 2023r. oraz na rozprawie Skarżący podtrzymali zarzuty skargi. Wskazywali nadto na brak podstaw do jej odrzucenia w oparciu o art. 101 § 2 u.s.g. Na rozprawie pełnomocnik Organu wniósł o oddalenie skargi wskazując na brak aktualnego interesu prawnego Skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a. (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poddane zostały także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Aktem prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na co wskazuje wprost art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 u.s.g., który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Przedmiotem, tak rozumianej kontroli Sądu jest [...] Rady Miasta z dnia [...] grudnia 2021r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu "[...] w S. K. (dalej "m.p.z.p."). Kontrolą objęto kwestie dopuszczalności skargi oraz zasadności jej zarzutów. 1. Dopuszczalność skargi. Skarga wniesiona na m.p.z.p. oparta została na przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił (ust. 2). Wobec wniosku o odrzucenie skargi w pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 u.s.g. dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Przepis art. 101 ust. 2 u.s.g. należy rozumieć w ten sposób, że co do zasady, w przypadku oddalenia przez sąd administracyjny skargi na ten sam akt organu gminy, przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stosuje się, a więc nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na akt poddany wcześniej kontroli sądowoadministracyjnej. Rozpoznanie skargi na uchwałę jest jednak dopuszczalne w zakresie naruszenia interesu prawnego skarżącego, które nie było przedmiotem orzekania w poprzedniej sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 332/18- dostępny w bazie LEX nr 2777718). Konsekwencją tego jest: ograniczenie rozpoznania skargi wyłącznie do kwestii naruszenia indywidualnego interesu strony (obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny, które nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa) oraz związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów. Organ trafnie dostrzega, że WSA w Bydgoszczy prawomocnym wyrokiem z 24 stycznia 2023r. o sygn. akt II SA/Bd 320/22 wypowiadał się w kwestii legalności m.p.z.p. i skargę oddalił. Wskazać jednak należy, że w powyższej sprawie Sąd rozpoznawał skargę Wojewody na m.p.z.p. Rozpoznanie zatem skargi Skarżących na m.p.z.p. jest, wbrew stanowisku Organu, dopuszczalne w zakresie naruszenia ich indywidualnego interesu prawnego, które nie było przedmiotem orzekania w poprzedniej sprawie. Z akt sprawy rozpoznanej pod sygn. akt II SA/Bd 320/22 wynika, że przedmiotem oceny tut. WSA były zarzuty odnoszące się do zachowania procedury sporządzania planu. Oznacza to, że po pierwsze: Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie był związany tą oceną i tym samym nie kontrolował prawidłowości przeprowadzenia procedury uchwalenia m.p.z.p., a po drugie Sąd był uprawniony do rozpoznania skargi wyłącznie w granicach naruszenia indywidualnego interesu Skarżących. Sąd zbadał zatem, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny Skarżących, co daje legitymację do wniesienia skargi. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art. 101 u,s.g. wnoszona jest skarga. W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia, przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego. Skarżący są właścicielami nieruchomości położnej w obrębie zaskarżonego m,p.z.p., tj. działki nr [...] (teren U/MN-9) a zatem posiadają legitymację skargową w niniejszej sprawie i to mimo to, że w skardze sformułowano zarzuty odnoszące się dla innego terenu – tj. P/U-9. Nie można bowiem a priori wykluczyć, że naruszenie interesu prawnego właściciela nieruchomości leżącej na terenie objętym planem będzie wynikało z uregulowań dotyczących nie jego nieruchomości, lecz działek sąsiednich. Niektóre przepisy planu miejscowego mogą bowiem w sposób pośredni wpływać na sytuację prawną innych osób, ograniczając sposób użytkowania działek sąsiednich. Nie można więc na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. odrzucić skargi wniesionej w niniejszej sprawie tylko dlatego, że główne jej zarzuty dotyczą regulacji dotyczących innej nieruchomości, bowiem nie musi to pociągać za sobą stwierdzenia, że brak jest naruszenia interesu prawnego strony. Z treści zaskarżonego m.p.z.p. wynika, że ustalone zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu P/U-9 (dopuszczalna wysokość zabudowy) mogą powodować oddziaływanie na nieruchomość Skarżących. W konsekwencji Sąd uznał, że w sprawie istnieje podstawa do merytorycznego rozpoznania skargi w zakresie wyznaczonym interesem prawnym Skarżących. 2. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia normy art. 140 Kodeksu cywilnego. W kontekście powyższego trzeba zauważyć, że prawo własności jest chronione konstytucyjnie, jednakże nie jest ono prawem bezwzględnym. W określonych sytuacjach doznaje ono ograniczeń, gdyż dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, jednakże tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Z kolei, stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami rangi ustawowej w niniejszej sprawie są regulacje u.p.z.p., upoważniające do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy. Gmina posiada zatem samodzielność w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów tzw. władztwo planistyczne. Władztwo to nie jest jednak nieograniczone, gdyż jako jednostka samorządu terytorialnego gmina wykonuje zadania publiczne, zatem musi działać na podstawie i w granicach prawa powszechnie obowiązującego. Ograniczenie wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu, jest więc prawnie dopuszczalne i nie stanowi naruszenia wskazanych wyżej norm konstytucyjnych. Sąd wyjaśnia też, że do uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu miejscowego w ramach przesłanki określonej w art. 101 ust. 1 u.s.g., zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy naruszenie interesu prawnego skarżącego postanowieniami planu miejscowego znajduje umocowania w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Jeżeli bowiem ustalenia planu miejscowego nie mieszczą się w ustawowo określonych kompetencjach rady gminy do tworzenia tego planu, jako aktu prawa miejscowego, to tylko w takim zakresie plan ten zyskuje miano sprzecznego z określonymi przepisami obowiązującego prawa, czy też wydanego z przekroczeniem uprawnień związanych z władztwem planistycznym gminy. Podkreślić przy tym należy, że od dnia 18 listopada 2015 r. z mocy zmienionego art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność powodują wyłącznie takie naruszenia zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, które są istotne (do dnia zmiany art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wadę nieważności powodowało każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, nawet nieistotne - por. art. 41 pkt 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji - Dz. U. poz. 1777, obecnie t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 485). W niniejszej sprawie m.p.z.p. został opracowany i przyjęty na podstawie przepisów u.p.z.p., obowiązujących przed zmianą dokonaną na mocy art. 1 pkt 20 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. (Dz. U. poz. 1688), zmieniającej z dniem 24 września 2023 r. przepisy u.p.z.p. Obowiązująca do tego dnia treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowiła, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Kontrolując zaskarżony m.p.z.p. Sąd doszedł do przekonania, że został on przyjęty w granicach kompetencji Rady Gminy do jego sporządzenia i nie narusza on ustaleń Studiu. Sąd uznał nadto, że Organ nie przekroczył granic przysługującego mu władztwa planistycznego – także w zakresie, w jakim na terenie P/U-9 (teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej) przewidział maksymalną wysokość zabudowy i wykonanie zieleni izolacyjnej bez określenia jej dopuszczalnej maksymalnej wysokości oraz określając przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy na tym terenie. Zdaniem Sądu organy Gminy S. K. uwzględniły zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. K., przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2008r. (zmienionego Uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2016r.). Obszar objęty m.p.z.p. przewidziano w Studium do pełnienia funkcji produkcyjnej, jako wiodącej – zaliczono go do strefy nr [...] – tj. parku przemysłowego oraz usług z funkcją mieszkalną. W tej sytuacji bez względu na to, jak ustalono w m.p.z.p. przebieg terenów oznaczonych symbolem P/U-9, organy Gminy zmuszone były do ingerencji w prawo własności właścicieli nieruchomości, celem ich wyznaczenia. W orzecznictwie wskazuje się, że uwzględnienie przy tworzeniu planu szeregu istotnych okoliczności determinujących racjonalny sposób wykorzystania terenów, w tym zgodność z obowiązującym studium, uzasadnia ograniczenia w wykonywaniu prawa własności przysługującego właścicielom nieruchomości objętych planem (vide: wyrok NSA z 30 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 13/11 – dostępny na stronie internetowej:www.orzeczenia.nsa.gov.pl – baza CBOSA). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w obszarze oznaczonym symbolem P/U-9 przewidziano zabudowę przemysłową, obiektów magazynowych oraz zabudowę usługową wraz z zaprojektowaną zielenią izolacyjną – co stanowi logiczną kontynuację planowanej rozbudowy parku przemysłowego przewidzianego w Studium. Trudno zatem uznać, by przy uchwalaniu niniejszego planu korzystano z władztwa planistycznego w sposób arbitralny. W rozpatrywanej sprawie przeznaczenie należącej do Skarżących nieruchomości, nie zostało zasadniczo zmienione zaskarżoną uchwałą. Skarżący wywodzi, że na nieruchomości tej od lat prowadzona jest działalność ogrodnicza. Dla działki nr [...] w zaskarżonym m.p.z.p. zachowano funkcję usług (U), określając ją jako wiodącą, dopieszczając funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) jako towarzyszącą funkcji usługowej. Co więcej, w m.p.z.p. zagwarantowano możliwość zagospodarowania nieruchomości Skarżących w sposób dotychczasowy. Zgodnie przepisem § 15 tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Kierując się literalną wykładnią przywołanego przepisu należy uznać, że nawet w przypadku zmiany przeznaczenia terenów w planie miejscowym Skarżący ma możliwość użytkowania zrealizowanych budynków w sposób dotychczasowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwia więc, ani też nie ogranicza, możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób zwłaszcza, że nie ustalono w nim sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów. W ocenie Skarżących ustalenia dla terenu okalającego nieruchomość do nich należącą stanowią ingerencję w sferę prawa ich własności, która skutkować winna stwierdzeniem częściowej nieważności m.p.z.p. (w zakresie określonym w skardze). W tym miejscu wyjaśnić należy, że wprowadzenie, ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wymaga, aby były one wprowadzane dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. Gmina w tym zakresie, dysponując zespołem uprawnień, doktrynalnie określanym władztwem planistycznym, nie może jednak ich nadużywać. Prawnie wadliwymi będę, bowiem nie tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które są wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień tj. regulacji wprowadzanych arbitralnie, bez uzasadnionych wyższymi celami potrzeb (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2004 r. II OSK 456/04 – dostępny w bazie CBOSA). Jak zwracano uwagę w orzecznictwie, postanowienia miejscowych planów powinny być realistyczne tj. możliwe do zrealizowania i nie ograniczające nadmiernie chronionych konstytucyjnie praw obywateli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 83/10). Z tego też względu, ingerencja w prawo własności osób, których nieruchomość pozostaje w obszarze objętym zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga wyważenia interesów publicznych i prywatnych, co ma szczególne znaczenie w przypadku ich kolizji. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. II OSK 224/17 (dostępny w bazie CBOSA) skoro uchwalając plan miejscowy, rada gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja musi także uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerując w prawo własności organy planistyczne gminy muszą wskazać, jakie to wartości (cele) są na tyle istotne (ważnie społecznie), aby uzasadniały ograniczenie prawa własności podmiotu prywatnego. Ingerencja w sferę własności musi pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2010 r. II OSK 1708/09). W ocenie Sądu Organ wykazał, że ograniczenie prawa własności w stosunku do Skarżących, będącej właścicielem działki położonej w granicach uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma umocowanie w wyżej opisanych zasadach. Wprowadzone w m.p.z.p. ustalenia i zapisy co prawda uzasadnione zostały przede wszystkim względami interesu publicznego i związane są z planową rozbudową istniejącego parku przemysłowego, nastąpiły jednak w wyniku analiz i szerokiej oceny wielu czynników, takich jak: kwestie finansowe procesu planistycznego, istniejącej infrastruktury i zabudowy, a także wyważenia interesu prywatnego i publicznego oraz ładu przestrzennego. Dopuszczenie na obszarze objętym planem zabudowy przemysłowej, składów i magazynów (tereny P/U) w sąsiedztwie terenów zabudowy usługowej (U/MN) stanowi, w ocenie Sądu, realizację polityki przestrzennej Gminy S. K. określonej w Studium, zgodnie z którym jednym z głównych celów polityki przestrzennej gminy jest utworzenie i rozbudowa parku przemysłowego. Zauważyć też wypada, że już na etapie sporządzania planu Organ ważył interesy publiczny i prywatny, o czym świadczy także – zawarte w załączniku 2 do zaskarżonej uchwały – rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Jak wynika z akt planistycznych nie tylko Skarżący wnieśli uwagi co do ustalenia maksymalnej wysokości zabudowy na terenach oznaczonych P/U, część z tych uwag została uwzględniona poprzez ograniczenie dopuszczalnej wysokości zabudowy na niektórych wyznaczonych terenach przewidzianych pod zabudowę przemysłową – do 20 m. Z powyższych względów Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, by interes Skarżących został naruszony i to w sposób niezasadny i nadmierny, z pogwałceniem konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności oraz z przekroczeniem wyznaczonych granic ingerencji władzy publicznej w sferę konstytucyjnych wolności i praw. Skarżący skupili się na argumentacji prawnej dotyczącej terenu sąsiedniego oraz na możliwości potencjalnego negatywnego oddziaływania inwestycji zrealizowanych w zgodzie z ustaleniami planu (obawa zacienienia nieruchomości Skarżących), nie wykazali zatem rzeczywistego, realnego, konkretnego ograniczenia ich prawa własności działki nr [...]. Zaznaczyć też końcowo warto, że prywatnoprawne przepisy Kodeksu cywilnego (na które powołują się Skarżący) nie są podstawą uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podstawą tą są głównie przepisy u.p.z.p., które dają możliwość ingerencji w prawo własności, a nawet wprowadzić zakaz zabudowy. W świetle art. 36 ust. 1 u.p.z.p. jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 37ą ust. 1, żądać od gminy: 1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo 2) wykupienia nieruchomości lub jej części. Jeśli Skarżący uważają, że do takiej sytuacji doszło, ma prawo skorzystać z przysługującego uprawnienia. Mając na uwadze powyżej dokonane rozważania, w przestawionym stanie faktycznym i prawnym nie doszło do naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego, ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono.