II SA/Bd 1177/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2023 r. sprawy ze skargi firmy A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] września 2022r., nr: 22/2022, znak: [...], Prezydent M. B., po rozpatrzeniu wniosku E. O. Sp. z o.o., działając na podstawie art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 i ust. 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 3 i ust. 4 pkt 9, 10a, 12, 13, art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 503), w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 § 1 - 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, polegającej na budowie elektroenergetycznej sieci kablowej nN 0,4 kV na terenie działek o nr: 5/2, w obrębie 230, 1/15, 1/28, 1/29, 1/30, 1/31, 2/9, 2/29, 2/31, 2/32, 8, w obrębie 232, położonych w B., przy ulicy [...], dla zasilania zakładu produkcyjno-handlowego na działce o nr: 1/15, obręb 232, placu przemysłowego na działce o nr: 2/29, w obrębie 232 oraz hurtowni elektrycznej na działce nr: 2/32, obręb 232. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka [...] wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołująca zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i w konsekwencji nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nienależyte rozpoznanie stanu faktycznego oraz nie zebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i przyjęcie, że w niniejszym przypadku planowana inwestycja celu publicznego ma charakter działania o znaczeniu lokalnym (gminnym), stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., w sytuacji gdy organ pierwszej instancji nie ustalił perspektywicznego oddziaływania zamierzonej inwestycji, tj. czy będzie miała znaczenie dla innych podmiotów. Ponadto odwołująca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: . art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. poprzez uznanie, że inwestycja budowy elektroenergetycznej sieci kablowej nN 0.4 kV na terenie działek o nr ew.: 5/2 w obr. 230; 1/15, 1/28, 1/29, 1/30, 1/31, 2/9, 2/29, 2/31, 2/32, 8 w obr. 232 położonych w B. przy ul. [...], dla zasilania: zakładu produkcyjno-handlowego na działce o nr ew. 1/15 w obr. 232: placu przemysłowego na działce o nr ew. 2/29 w obr. 232, hurtowni elektrycznej na działce o nr ew. 2/32 w obr. 232 jest inwestycją celu publicznego, podczas gdy inwestycja ta jest realizowana jedynie na potrzeby trzech prywatnych podmiotów; . art. 2 pkt 5 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zamierzenie inwestycyjne dla trzech podmiotów prywatnych stanowi inwestycję celu publicznego i charakteryzuje się co najmniej lokalnym znaczeniem, podczas gdy brak jej takiego znaczenia, służy tylko i wyłącznie interesom indywidualnym, co więcej nie ma pośrednio znaczenia dla całej wspólnoty gminnej (ogółu) i nie zaspokaja jej aktualnych i przyszłych potrzeb. W ocenie Odwołującej się spółki, przeprowadzona w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji weryfikacja przesłanki pozytywnej wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ustalenie, że tego rodzaju inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu przepisów odpowiednich ustaw), została przeprowadzona wadliwie, albowiem przedsięwzięcie opisane we wniosku wszczynającym postępowanie nie stanowi realizacji inwestycji celu publicznego. W szczególności, brak jest podstaw do kwalifikowania przedmiotowej inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z - powołanym w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji - art. 6 pkt. 2 u.g.n. Wskazano, że jakkolwiek budowa elektroenergetycznej sieci kablowej mieści się w katalogu celów publicznych, o którym mowa w art. 6 u.g.n., tym niemniej nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z tego rodzaju budową służy celom publicznym - interesowi publicznemu. Istotą inwestycji celu publicznego jest bowiem jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołując się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego -indywidualnego bądź grupowego (wyrok NSA z dn. 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2407/15; z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1731/19). Tymczasem okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie wskazują, aby planowane przez inwestora zamierzenie miało być realizowane w celu innym niż partykularny interes zakładu produkcyjno-handlowego; placu przemysłowego oraz hurtowni elektrycznej. Zdaniem skarżącej spółki z treści wniosku, w tym m.in. parametrów technicznych planowanej inwestycji wynika bowiem, że jej celem jest tylko i wyłącznie stworzenie możliwości przyłączenia ww. podmiotów do istniejącej w sąsiedztwie sieci elektroenergetycznej. Z treści dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika zarazem, aby realizacja inwestycji miała na celu stworzenie możliwości przyłączenia do sieci elektroenergetycznej jakichkolwiek innych podmiotów. Sieć kablowa niskiego napięcia 0,4 kV została zaprojektowana wyłącznie na potrzeby podmiotów objętych przedmiotową decyzją. Innymi słowy, z akt sprawy nie wynika, aby budowany odcinek sieci elektroenergetycznej został zaprojektowany perspektywicznie, tak aby realne możliwości wykonania przyłączy stworzono dla większej grupy potencjalnych odbiorców. Trudno zatem uznać, że rozbudowa sieci elektroenergetycznej ma służyć realizacji potrzeb innych potencjalnych odbiorców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2022 r., [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Kolegium dla uznania, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki: . przedmiot inwestycji (cel) musi być zgodny z wymienionymi w art. 6 u.g.n. oraz . podjęte działania powinny mieć co najmniej znaczenie lokalne (gminne), ponadlokalne lub krajowe. Zdaniem SKO, organ I instancji prawidłowo zbadał te kwestie. Kolegium przyznało, że planowana inwestycja realizowana będzie dla właścicieli działek objętych decyzją (3 działek), a więc prowadzi do zaspokojenia potrzeb i interesów części społeczności lokalnej. Z samej swej natury budowa linii elektroenergetycznej kablowej przyczyni się do rozwoju danego obszaru i może mieć pozytywny wpływ dla całej społeczności lokalnej. Zrealizowanie inwestycji liniowej polegającej na budowie sieci energetycznej kablowej, poprawi bezpieczeństwo energetyczne, zapewni stały dopływ energii i będzie stanowiło bodziec prorozwojowy dla całego obszaru. Dystrybucja energii elektrycznej zawsze w konsekwencji służy zaspokajaniu potrzeb ludności. Poza tym art. 6 pkt 2 u.g.n. nie uzależnia istnienia celu publicznego od ilości odbiorców energii elektrycznej. Mowa w nim jest o budowie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Podobnie takich ilościowych ograniczeń nie zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., którego treść pozwala na przyjęcie, że możliwość zapewnienia pięciu działkom energii elektrycznej ma znaczenie lokalne bo ma wpływ na określony rozwój gminy na określonym jej terenie. Nie można bowiem co do zasady wykluczyć, że realizowanie przesyłowej linii elektroenergetycznej tylko dla konkretnego terenu stanowi realizację inwestycji celu publicznego, i że bez znaczenia dla takiej kwalifikacji musi pozostawać kwestia ilości działek, które mają być przez taką linię obsługiwane. Sieć elektroenergetyczna jest systemem instalacji połączonych ze sobą, służącą przecież do przesyłania energii. Kolegium przyjęło, powołując się na stanowisko judykatury, że inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Skład orzekający Kolegium uznał, że organ I instancji trafnie dokonał w oparciu o art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. kwalifikacji planowanej inwestycji jako "inwestycji celu publicznego". Niewątpliwie bowiem przedmiotowa inwestycja ma znaczenie lokalne w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Ponadto zgodnie z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. budowę sieci elektroenergetycznych, a więc także ich rozbudowę (stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane), kwalifikować należy jako inwestycję celu publicznego. Potwierdza to także treść art. 3 pkt 11, art. 7 ust. 1, 3a, 5 i 81 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 755). Na akceptację zasługuje pogląd, zgodnie z którym, jeżeli inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej, to mieści się w zadaniach własnych gminy. W ocenie Kolegium powyższe rozważania przekonują, że zaskarżona decyzja dotyczy inwestycji celu publicznego, a organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, dlatego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n., które definiują inwestycje celu publicznego, jak również art. 7, art. 77 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśniło również, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, którego interes, nie zawsze jest zbieżny z interesem osób trzecich, czy też okolicznych mieszkańców. Z reguły każda inwestycja prowadzona na terenie lub przy terenie zabudowanym powoduje pewne uciążliwości dla sąsiedztwa. W każdym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy/lokalizacji inwestycji celu publicznego organ prowadzący sprawę musi brać pod uwagę wymóg ochrony interesów osób trzecich. Wymóg ten zawarty jest w przepisie art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p., a uszczegółowienia dotyczące tej kwestii określone są § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: 1. pozbawieniem: . dostępu do drogi publicznej, . możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, . dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, 2. uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, 3. zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego stwierdza jedynie dopuszczalność, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądzając o możliwości realizacji inwestycji oraz o możliwości spełnienia określonych w niej warunków, w tym ochrony interesów osób trzecich. Organ administracji w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazuje jedynie warunki ochrony interesów osób trzecich, jednakże na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa się jak te warunki mają być spełnione, zatem ewentualna odmowa wydania wnioskowanej przez inwestora decyzji z uwagi na wzbudzający sprzeciw właściciela działki przebieg linii kablowej planowanej inwestycji nie znalazłaby oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że jakikolwiek sprzeciw lokalnych mieszkańców nie może decydować o wydaniu bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują takiej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji. Decyzja taka jest bowiem aktem administracyjnym o charakterze związanym, co oznacza, że jeżeli planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach prawa i nie narusza przepisów odrębnych, nie jest prawnie dopuszczalne wydanie decyzji odmownej. W skardze do Sądu [...].A. w W. wniosła o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego, decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 k.p.a.; oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: . naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na oparciu rozstrzygnięcia o okoliczności, które nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym, tj. na przyjęciu, że realizacja inwestycji liniowej polegającej na budowie sieci energetycznej kablowej poprawi bezpieczeństwo energetyczne, zapewni stały dopływ energii i będzie stanowiło bodziec prorozwojowy dla całego obszaru podczas gdy zakład produkcyjno-handlowy na działce o nr [...], obręb 232; plac przemysłowy na działce o nr [...], obręb 232 i hurtownia elektryczna na działce o nr [...], obręb 232 mają zapewniony stały dopływ energii elektrycznej; . naruszenie art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, tj. "poprawi bezpieczeństwo energetyczne, zapewni stały dopływ energii i będzie stanowić bodziec prorozwojowy dla całego obszaru", co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; . naruszenie art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sprawach. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. oraz 56 u.p.z.p. i art. 6 pkt 2 u.g.n. poprzez ich: . niewłaściwe zastosowanie, polegające na ustaleniu, że przedmiot inwestycji objętej wnioskiem stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym - gminnym, podczas gdy w istocie inwestycja ta służy zaspokojeniu potrzeb trzech podmiotów, a więc realizację interesu prywatnego; . błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że inwestycja o znaczeniu lokalnym to inwestycja, która może zaspokajać potencjalne potrzeby innych podmiotów w bliżej nieokreślonej przyszłości, tj. ma charakter perspektywiczny. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżąca podniosła, że nie poczyniono wyczerpująco ustaleń w zakresie istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności w sprawie, a twierdzenia na jakich zostały oparte: decyzja z dnia [...] września 2022 r. i z dnia [...] października 2022 r. są gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami. Kolegium w sposób lakoniczny uznało, że realizacja planowanej inwestycji poprawi bezpieczeństwo energetyczne, zapewni stały dopływ energii i będzie stanowiło bodziec prorozwojowy dla całego obszaru, a jednocześnie nie wskazało na czym miałoby polegać poprawienie bezpieczeństwa energetycznego. Skarżąca zwróciła uwagę, że wszystkie podmioty, których dotyczy decyzja mają stały, nieprzerwany dopływ energii; co więcej taki stan rzeczy dotyczy innych podmiotów znajdujących się na terenie Paku Przemysłowego przy ul. [...] w B.. Tym samym powyższe twierdzenia, na które powołuje się Kolegium, w ocenie skarżącej są chybione i jako takie nie powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Skarżąca zwróciła uwagę, że organy obu instancji uzasadniając swoje stanowiska ograniczyły się do przywołania ustawowego katalogu "inwestycji celu publicznego". Skarżąca nie kwestionuje, że budowa przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do ich korzystania, mieści się w katalogu celów publicznych, o którym mowa w art. 6 u.g.n., to jednak nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z tego rodzaju budową służy celom publicznym - interesowi publicznemu. Istotą inwestycji celu publicznego jest bowiem jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Skarżąca wskazała, że dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia dwie przesłanki, tj., że jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu co najmniej lokalnym lub ponadlokalnym oraz, że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. dlatego wnioskodawca powołujący się na cel publiczny powinien wykazać, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego indywidualnego bądź grupowego. Skarżąca podkreśliła, że z treści dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika zarazem, aby realizacja inwestycji miała na celu stworzenie możliwości przyłączenia do linii energetycznej jakichkolwiek innych nieruchomości, aniżeli wskazane w decyzji podmioty - plan inwestycji nie został zaprojektowany perspektywicznie, tak aby realne możliwości wykonania przyłączy stworzono dla większej grupy potencjalnych odbiorców. Jednocześnie Skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przyłączem do sieci elektroenergetycznej, a nie z budową służącą rozbudowie sieci elektroenergetycznej. Budowa odcinka linii kablowej stanowi element przyłącza, a przyłącze to nie tylko złącze wraz z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym, albo również większa część instalacji tworzącej sieć przedsiębiorstwa, służącej doprowadzeniu odpowiedniego zasilania, zakończonej złączem wraz z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym, dlatego należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie inwestycja dotyczy budowy klasycznego przyłącza. Uznanie, że w realiach stanu faktycznego, nie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, zdaniem skarżącej powoduje, że jej lokalizacja nie wymaga uzyskania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Skarżącej brak jest podstaw by uznać, że w istocie chodzi o szerszy cel realizacji niniejszego zamierzenia, jak tylko doprowadzenie przyłącza do sieci elektroenergetycznej do wskazanych w decyzji podmiotów. Zakres inwestycji oraz jej realny wymiar kłóci się z logicznego punktu widzenia, z twierdzeniem, iż inwestycja ta wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonej wspólnoty lokalnej. Kolegium co prawda wskazuje na istnienie w dalszej perspektywie potencjalnej możliwości dalszej rozbudowy przyłącza sieci elektroenergetycznej, jednakże pomija całkowicie fakt, że wszystkie podmioty jakie działają na terenie Parku Przemysłowego przy ul. [...] w B. mają stały i nieprzerwany dopływ energii elektrycznej. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że z treści wniosku, w tym m.in. parametrów technicznych planowanej inwestycji wynika, że jej celem jest tylko i wyłącznie stworzenie możliwości przyłączenia ww. podmiotów do istniejącej w sąsiedztwie sieci elektroenergetycznej, dlatego trudno uznać, że rozbudowa sieci elektroenergetycznej ma służyć realizacji potrzeb innych potencjalnych odbiorców, bowiem w treści decyzji brak jakichkolwiek wskazań na fakt istnienia w dalszej perspektywie potencjalnej możliwości dalszej rozbudowy celem przyłączenia innych podmiotów, co więcej nie wskazano chociażby na zainteresowanie innych podmiotów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 242) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 15zzs? ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie zaś do art. 15zzs? ust. 3 tej ustawy przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Uczestnicy postępowania nie udzielili odpowiedzi na pytanie Sądu odnośnie do możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. W tych okolicznościach, z uwagi na treść wyżej powołanych przepisów, wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość oraz w związku z koniecznością terminowego załatwienia sprawy, sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzenie niejawne, umożliwiając jednocześnie stronom przedstawienie na piśmie swojego stanowiska. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi szczególny rodzaj decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 2 pkt 5 u.p.z.p. inwestycjami celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (zob. wyroki NSA z 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 1648/15 oraz I OSK 1650/15, wyrok NSA z 25 października 2013 r. sygn. akt I OSK 2967/12, dostępne w Internecie). Zatem realizowanie budowy sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Przy czym dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel ustawowy realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny, czy inna osoba prawna. Podobnie nie ma znaczenia, czy na danym obszarze ma ona charakter tranzytowy czy też docelowy (zob. wyroki NSA z 12 października 2016 r. sygn. akt I OSK 697/15 oraz I OSK 796/16, dostępne w Internecie). Zważyć należy, że realizacja inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej ma na celu poprawę bezpieczeństwa energetycznego, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu i tym samym, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Niewątpliwie występuje w tym przypadku zarówno interes społeczny, jak i gospodarczy, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1244/15, dostępne w Internecie). Podkreślić ponadto należy, że inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy, społeczności lokalnej (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 672/11, dostępny w Internecie). Przy czym inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (zob. wyrok NSA z 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3417/15, dostępny w Internecie). Lokalizacja inwestycji celu publicznego jest dopuszczalna, nawet gdy nie będzie harmonizowała z otoczeniem, bez względu na oczekiwania społeczno-gospodarcze, czy kompozycyjno-estetyczne, do których nawiązuje definicja ładu przestrzennego zawarta w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jeżeli tylko lokalizacji inwestycji celu publicznego nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. W niniejszej sprawie kwestionowane przez skarżącą przedsięwzięcie polega na budowie elektroenergetycznej sieci kablowej nN 0,4 kV na terenie działek o nr: 5/2, w obrębie 230, 1/15, 1/28, 1/29, 1/30, 1/31, 2/9, 2/29, 2/31, 2/32, 8, w obrębie 232, położonych w B., przy ulicy [...], dla zasilania zakładu produkcyjno-handlowego na działce o nr: 1/15, obręb 232, placu przemysłowego na działce o nr: 2/29, w obrębie 232 oraz hurtowni elektrycznej na działce nr: 2/32, obręb 232 W świetle powyższego oraz biorąc pod uwagę wniosek oraz dokumentację przedłożoną przez inwestora, nie ma wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja mieści się w katalogu celów publicznych, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Niewątpliwie inwestycja ta służy zaspokojeniu potrzeb mieszkańców w zakresie bezpieczeństwa energetycznego. Nie ma przy tym znaczenia – jak wskazano wyżej - że dotyczy ona jedynie określonej (mniejszej lub większej) grupy mieszkańców gminy. Oceny co do charakteru przedmiotowego zamierzenia jako inwestycji celu publicznego nie zmienia także podnoszona przez skarżącą okoliczność, że wszystkie podmioty, których dotyczy decyzja mają stały, nieprzerwany dopływ energii; co więcej taki stan rzeczy dotyczy innych podmiotów znajdujących się na terenie Paku Przemysłowego przy ul. [...] w B.. Planowana inwestycja ma niewątpliwie na celu zmniejszenie ilości niezasilonych odbiorców i czasu niedostarczonej energii na wypadek prac planowych lub awaryjnych; jest ona także niezbędna z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego mieszkańców i służy rozwojowi ekonomicznemu regionu, a tym samym, ma charakter ogólnospołeczny. Ponadto wydana decyzja spełnia wymogi określone w przepisach art. 50 – 58 u.p.z.p. Stosownie do art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem oraz charakterystykę inwestycji w zakresie wskazanym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Przy czym w myśl art. 52 ust. 3 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Przepis art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób jednoznaczny wskazuje, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie już nawet samych przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej. Tym bardziej inwestycja w zakresie budowy linii elektroenergetycznej z całą pewnością winna być określona jako cel publiczny. Dlatego też zarzuty skarżącej w tym zakresie, dotyczące uznania, że planowana inwestycja nie posiada cechy inwestycji celu publicznego, są zupełnie niezasadne. Nie zasługuje na aprobatę również zarzut nienależytego sporządzenia uzasadnienia w zakresie wykazania, że sporna inwestycja ma cechy inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu organy wykazały w wystarczającym i niezbędnym zakresie charakter prawny planowanej inwestycji. Niewątpliwie budowa linii elektroenergetycznej służy do polepszenia przesyłu energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru, co pozwala na zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego. Istotna jest tu bowiem funkcja realizowanej inwestycji, w tym wypadku przesył energii. W tej sytuacji, za chybione i bezprzedmiotowe uznać należy, zdaniem Sądu, wywody skargi odnoszące się do naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodzić się należy ze skarżącą, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., jest automatycznie inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, dostępne w Internecie). Niewątpliwie istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, s. 397-398). Przy czym sam fakt, że określona inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci energetycznej nieruchomości należącej do jednego podmiotu nie przesądza jeszcze tego, że nie można jej zakwalifikować jako inwestycji celu publicznego. O ile bowiem inwestycja dotyczy rozbudowy (czy też przebudowy) istniejącej sieci w danym regionie, to nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspakaja jej potrzeby (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11 oraz wyrok NSA z dnia 29 października 2013, sygn. akt II OSK 1280/13, dostępne w Internecie). Według skarżącej inwestycja obejmuje realizację interesu prywatnego trzech podmiotów, w istocie budowę przyłącza, skoro poprowadzenie takiej linii będzie skutkowało możliwością jej podłączenia do wymienionych działek w sytuacji, gdy podmioty te mają dostęp do zasilania energią elektryczną . Należy jednak zwrócić uwagę, że szersza perspektywa terenu, uwidoczniona na wyrysie z mapy pozwala stwierdzić, że teren wokół działek do których finalnie nastąpi przyłączenie jest terenem z wydzielonymi działkami już zagospodarowanymi oraz drogami wewnętrznymi. Wydzielone działki przylegają do drogi w której przebiega sieć elektroenergetyczna, Z przedłożonych materiałów dotyczących projektowanej linii wynika zatem, że obecnie proponowany przebieg budowy sieci wskazuje na możliwość podłączenia także innych podmiotów skoro linia będzie przebiegała w drodze do której mają dostęp także inne podmioty. Zaplanowana długość sieci wynosi 340 m co przeczy tezie o prywatnym charakterze wskazanej inwestycji. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016r. sygn. akt II OSK 1529/15, dostępne w CBOSA) a w rozpoznawanej sprawie taki występuje. W ocenie Sądu planowana inwestycja – budowa elektroenergetycznej sieci kablowej nN 0,4 kV, bezsprzecznie ma co najmniej lokalne znaczenie. Jest to de facto budowa sieci elektroenergetycznej kablowej, która bez wątpienia służyć będzie odbiorcom energii elektrycznej, korzystających z tej linii. Bezpodstawne są więc zarzuty skarżącej wskazujące na naruszenie art. 7, 77 § 1 80 kpa. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa. W związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.