II SA/Bd 1175/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. T. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] października 2001 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 3 pkt 4 zaskarżonej uchwały oraz rysunku planu do tej uchwały w części obejmującej linie ograniczeń lotniczych dotyczące projektowanej wysokości zabudowy – w zakresie w jakim odnoszą się do terenu oznaczonego symbolem MW, 2. stwierdza nieważność § 6 ust 3 pkt 10 zaskarżonej uchwały, 3. w pozostałej części skargę oddala, 4. zasądza od Rady Miasta na rzecz A. T. kwotę [...](siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Dnia [...] października 2001 r. Rada Miasta, działając na podstawie m.in. art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym" lub "uzp"), podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu osiedla G. w rejonie ulic: [...] (dalej powoływaną jako "uchwała" lub "mpzp"). Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przez skarżącą A. T. w zakresie obejmującym: § 3 pkt 4, § 6 ust. 3 pkt 10, § 7 ust. 3 pkt 8 uchwały oraz dwie linie ograniczeń lotniczych dotyczących projektowanej wysokości zabudowy, znajdujące się na rysunku planu stanowiącym załącznik do uchwały, w odniesieniu do działek stanowiących własność skarżącej, oznaczonych: nr ew. [...] w obrębie ewidencyjnym [...]; nr ew. [...] w obrębie ewidencyjnym [...] oraz nr ew. [...] w obrębie ewidencyjnym [...], znajdujących się na obszarze oznaczonym w przedmiotowej uchwale symbolem MW. Wskazanym regulacjom skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, tj.: a) art. 10 ust. 1 pkt 6 uzp poprzez przyjęcie, że przepis ten uprawniał organ do wskazania na załączniku graficznym linii określającej maksymalną wysokość budynków, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu pozwala na określenie gabarytów budynków, a jedyna linia wskazana w tym przepisie to linia zabudowy, która określa sytuowanie budynków w poziomych odległościach od granic nieruchomości lub dróg publicznych; b) art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. e uzp polegające na przyjęciu, że organ na podstawie uzgodnienia Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] marca 2001 r. uprawniony był do wprowadzenia linii wysokości budynków na rysunku planu, podczas gdy organ uzgadniający wskazał jedynie na liczbę kondygnacji w nowych budynkach, a nie podał maksymalnej wysokości nowych budynków. Formułując powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie ww. zaskarżonych regulacji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w uchwale określono w sposób niedopuszczalny - tj. bez upoważnienia prawnego, z naruszeniem zasady proporcjonalności i zakazu nadmiernej ingerencji w prawo własności - maksymalną wysokość budynków z uwagi na sąsiedztwo lotnictwa, co w znaczący sposób ogranicza prawo własności nieruchomości skarżącej. Zdaniem skarżącej żaden przepis prawa nie upoważniał Rady Miasta do uchwalenia planu miejscowego, na podstawie którego określona została wysokość budynków w postaci linii graficznej na rysunku planu. Jak wskazała, treść przepisu art. 10 ust. 1 pkt 6 i pkt 8 uzp oraz okoliczność, że art. 10 ust. 1 uzp, określający treść planu miejscowego, stanowił katalog zamknięty, świadczą o tym, że niedopuszczalne było wprowadzenie ograniczeń w planie miejscowym w sposób, w jaki uczyniła to Rada Miasta, określając nieprzekraczalną wysokość zabudowy. Skarżąca podniosła przy tym, że w art. 10 ust. 1 pkt 6 uzp jest mowa jedynie o linii zabudowy i, że z treści tego przepisu wynika, iż określenie gabarytów zabudowy możliwe było jedynie w formie opisowej bez określania wysokości budynków linią na załączniku graficznym. W ocenie skarżącej część tekstowa uchwały, tj. zapis zawarty § 6 ust. 3 pkt 1, wystarczająco ogranicza wysokości budynków dla jednostki planistycznej MW, poprzez wskazanie liczby kondygnacji oraz nałożenie na inwestora obowiązku uzgodnienia wysokości budynków z uwagi na ich możliwe oddziaływanie na lotnisko. Brak było zatem uzasadnienia dla wprowadzenia dodatkowych, rygorystycznych ograniczeń w wysokości budynków w postaci ich określenia liniami graficznymi na rysunku planu. Skarżąca podniosła jednocześnie, że linie ograniczające wysokość zabudowy są w sposób oczywisty sprzeczne z zapisem § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały, który bez załącznika graficznego dopuszczałby lokalizację budynków IV-kondygnacyjnych, a więc o wysokości ok. 83 m n.p.m. – biorąc pod uwagę, iż rzędna terenu objętego jednostką planistyczną MW wynosi ok. 69 m n.p.m. oraz przy uwzględnieniu wytycznych dotyczących wysokości mieszkań wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżąca zarzuciła również, że uzgodnienie Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] marca 2001 r. nie określało granicznej wysokości budynków poprzez podanie rzędnych, a wskazywało jedynie na liczbę kondygnacji budynków, które można posadowić na nieruchomości, a zatem wbrew stanowisku Rady Miasta, określenie linii wysokości budynków na rysunku planu nie wynikało z przedmiotowego uzgodnienia. Wskazała przy tym na uzgodnienie przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na części nieruchomości skarżącej lokalizacji budynków o wysokości do 84,85 m n.p.m., co świadczy o tym, że obecnie zdaniem Urzędu Lotnictwa Cywilnego na nieruchomości skarżącej można realizować budynki wyższe niż linie wysokości budynków określono w uchwale. Te ostatnie jednak uniemożliwiają budowę budynków IV kondygnacyjnych na pozostałej części nieruchomości skarżącej, pomimo iż obecne linie nalotów dla lotniska określają dużo większe wysokości nalotów niż te przyjęte w uchwale. Skarżąca powołała się też na plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony dla pozostałych sąsiadujących z lotniskiem nieruchomości (uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2011 r.), w którym to organ określił w załączniku graficznym do planu wyższe wysokości budynków niż w załączniku graficznym do zaskarżonej w przedmiotowej sprawie uchwały, podkreślając, że brak jest racjonalnego uzasadnienia dla zróżnicowania treści planów miejscowych, jeżeli ich regulacje mają wpływać na bezpieczeństwo tego samego lotniska. W kwestii dotyczącej możliwości skarżenie rysunku planu, skarżąca wskazała, że nie kwestionuje jedynie samego załącznika graficznego, ale wnosi o stwierdzenie nieważności zarówno odpowiednich jednostek redakcyjnych planu miejscowego oraz linii na załączniku graficznym. W zakresie legitymacji do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę skarżąca wskazała, że uchwała ta ogranicza możliwość zabudowy działek, stanowiących własność skarżącej oraz, że wraz z nabyciem przez skarżącą nieruchomości znajdujących się na terenie objętym przedmiotowym mpzp, przeszły na nią – jako na nowego właściciela – niezrealizowane uprawnienia, z których dotychczasowy właściciel w stosunku do tejże uchwały nie skorzystał. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie, podnosząc w pierwszej kolejności, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały oraz że nie wykazała, iż doszło do jego naruszenia. Zdaniem organu samo posiadanie działek gruntu nie legitymuje do złożenia skargi, przy czym skarżąca nabyła przedmiotowe nieruchomości w 2018 r., po siedemnastu latach obowiązywania przedmiotowego mpzp, a zatem wiedziała jaki jest stan prawny nieruchomości i jakie są zapisy mpzp dla tego terenu. Rada M. wskazała, iż zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. e uzp jest bezzasadny i niezasługujący na uwzględnienie, gdyż ustalenia uchwały nie uniemożliwiają realizacji zamierzeń inwestora, pod warunkiem ich zgodności z przepisami, uchwała był procedowana zgodnie z obwiązującą wówczas ustawą, a w momencie podejmowania zaskarżonej uchwały [...] lotnisko było lotniskiem wojskowym, dlatego ustalenia mpzp zostały wprowadzone zgodnie z otrzymanym uzgodnieniem Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej (pismo z dnia [...] marca 2001 r.), w którym wskazano m.in. że ze względu na sąsiedztwo lotniska wojskowego konieczne są ograniczenia wysokości zabudowy na tym obszarze od 3 do 4 kondygnacji. Jak wskazał organ, określenie maksymalnej wysokości budynków ze względu na sąsiedztwo czynnego lotniska zgodne było i uwzględniało stanowisko organu uzgadniającego, które było wiążące dla organu sporządzającego plan, a ponadto na tej podstawie organ miał prawną możliwość wprowadzenia ograniczeń wysokości budynków zilustrowanych liniami na rysunku planu, który ma wyjaśniać i uzupełniać część tekstową, obrazując maksymalną wysokość budynków. Organ zaznaczył również, że miał prawa do wskazania w uchwale maksymalnej wysokości budynków, gdyż określenie wskaźnika, jakim jest maksymalna wysokość zabudowy jest jednym z zasadniczych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego na danym terenie, zaś wskazanie liczby kondygnacji stanowi doprecyzowanie wymagane w określonych sytuacjach dla zapewnienia ładu przestrzennego. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 6 uzp poprzez umieszczenie linii ograniczających wysokość zabudowy na załączniku graficznym do uchwały, organ wskazując na jego bezpodstawność, podniósł że rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale może i powinien ilustrować ustalenia i rozstrzygnięcia zawarte w treści uchwały, że linie ograniczające wysokość projektowanej zabudowy zostały umieszczone na załączniku graficznym do uchwały, aby wykluczyć lokalizowanie budynków, które mogłyby zakłócić funkcjonowanie sąsiadującego lotniska, oraz że ich przebieg wynikał z rysunku wówczas obowiązującego miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w B., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej B. z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] dn. [...] r.). B. lotnisko było lotniskiem wojskowym, więc wymóg wprowadzania maksymalnej wysokości budynków organ miał obowiązek uwzględnić, jako stanowisko organu wojskowego uzgadniającego plan miejscowy. Reasumując organ stwierdził, że regulacje zaskarżonej uchwały pozwalają na rozbudowę funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, z uwzględnieniem szczególnego charakteru zabudowy, wynikającego z sąsiedztwa z terenem lotniska. W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, skarżąca podtrzymała swoją argumentację wyrażoną w uzasadnieniu skargi i zaznaczyła, że organ nie odniósł się do podniesionej przez nią okoliczności, iż plan miejscowy obowiązujący dla sąsiednich nieruchomości oraz obowiązujące aktualnie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. dopuszczają realizację wyższych budynków niż na nieruchomości skarżącej, co w ocenie skarżącej potwierdza konieczność wyeliminowania zaskarżonych postanowień planu, jak i zaskarżonej części rysunku planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zakres sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, dokonywanej według kryterium legalności, wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ppsa kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Natomiast w myśl art. 147 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przedmiotowej sprawie skarżąca zaskarżyła do Sądu uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] października 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu osiedla [...] w rejonie ulic: [...], zarzucając organowi uchwałodawczemu naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 6 uzp oraz art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. e uzp, poprzez nieuprawnione i nieuzasadnione wskazanie na załączniku graficznym zaskarżonej uchwały linii określających maksymalną wysokość budynków, co w znaczny sposób ogranicza prawo własności działek skarżącej i możliwości ich zabudowy. Zdaniem skarżącej powyższe stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności § 3 pkt 4, § 6 ust. 3 pkt 10, § 7 ust. 3 pkt 8 uchwały oraz dwóch linie ograniczeń lotniczych dotyczących projektowanej wysokości zabudowy, znajdujących się na rysunku planu stanowiącym załącznik do uchwały, w odniesieniu do działek stanowiących własność skarżącej, znajdujących się na obszarze oznaczonym w uchwale symbolem MW. Organ natomiast, uznając skargę za niezasadną, wskazał że miał kompetencję do wyznaczenia w zaskarżonym mpzp maksymalnej wysokości zabudowy, podkreślając że określenie ze względu na sąsiedztwo czynnego lotniska maksymalnej wysokości budynków w postaci linii graficznych na rysunku planu uwzględniało i wynikało z zajętego stanowiska przez organ uzgadniający i było z nim zgodne. Kontrola legalności ww. uchwały wykazała, że wniesioną w sprawie skargę należało uwzględnić w części, tj. w zakresie wskazanym w pkt 1 i 2 wyroku albowiem wymienione tam postanowienia części tekstowej oraz część rysunku planu zostały uchwalone z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego i nie wynikały z uzgodnienia Dowódcy Wojsk Lotniczych i Ochrony Powietrznej z dnia [...] marca 2001 r., na które powołał się organ planistyczny, jako podstawę wprowadzenia spornego ograniczenia projektowanej wysokości zabudowy. W pozostałym zakresie skargę należało oddalić. W ramach regulacji, na których naruszenie wskazała skarżąca – tj. art. 10 ust. 1 pkt 6 upz oraz art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. e upz – określone zostały zarówno zasady, jak i tryb uchwalania planu miejscowego. Uchwalając akt prawa miejscowego organ planistyczny zobowiązany jest przestrzegać zarówno zasady jego sporządzenia, obejmujące merytoryczne wartości i wymogi kształtowania polityki przestrzennej, jak i procedurę uchwalania i sporządzenia planu miejscowego. Zgodnie zaś z art. 27 ust. 1 uzp, naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przytoczony przepis przewiduje sankcję nieważności uchwały w sprawie planu miejscowego za naruszenie trybu (procedur) jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie sporządzania planu miejscowego. Uprawnienie w dochodzeniu swoich racji opartych na prawie własności nieruchomości znajduje również podstawę w treści art. 3 upz, który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Kierując się, z kolei zasadami określonymi w art. 4 uzp kontrola legalności zaskarżonej uchwały, w związku ze skargą wniesioną na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 713, dalej jako "usg"), sprowadza się do oceny, czy organ stanowiący gminy nie przekroczył ustawowych uprawnień władztwa planistycznego, które należą do jego kompetencji, a więc właściwości rzeczowej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 uzp, ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 usg, jako postawy prawnej legitymacji do wniesienia przez skarżącą skargi na przedmiotową uchwałę, skuteczne zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego determinowane jest wymogiem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej, co wymaga wykazania się nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniniem w zaskarżeniu uchwały, ale i zaistniałym w dacie wnoszenia skargi "naruszeniem" tego interesu prawnego. Interes prawny strony skarżącej, o którym art. 101 ust. 1 usg, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną strony wnoszącej skargę, przy czym winny ów interes cechować: bezpośredniość, indywidualność, konkretność i realny charakter. Dodatkowy wymóg zaistnienia "naruszenia" takiego interesu prawnego (uprawnienia) nakłada na stronę obowiązek wykazania, że istnieje określony związek pomiędzy jej indywidualną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, skutkujący ograniczeniem lub pozbawieniem strony konkretnych uprawnień lub nałożeniem konkretnych obowiązków. Samo powołanie się na sprzeczność kwestionowanej uchwały z prawem nie legitymuje jeszcze do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 usg – gdyż skarga ta nie ma charakteru actio popularis – lecz niezbędne jest jeszcze wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia jej prawnie chronionego interesu prawnego lub uprawnienia. Dopiero po wykazaniu tej okoliczności, sąd administracyjny jest władny przystąpić do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Stwierdzenie, że doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia daje zatem stronie skarżącej podstawę do tego, aby Sąd rozpoznał sprawę i orzekł o tym, czy naruszenie tego interesu bądź uprawnienia, nastąpiło wraz z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Granice interesu prawnego strony skarżącej wyznaczają też co do zasady zakres orzekania przez Sąd o nieważności zaskarżonej uchwały. W przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 usg, merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest więc w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą stronie skarżącej mającej tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno zasadniczo skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w części wyznaczonej indywidualnym interesem strony skarżącej. Z uwagi na datę podjęcia zaskarżonej uchwały, poza wymogiem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, w sprawie należało też dopełnić wymogu formalnego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa i zachowania terminu do wniesienia skargi, co zostało w sprawie spełnione. Również interes prawny skarżącej w zakresie rozwiązań planistycznych dotyczących terenu oznaczonego w planie symbolem MW nie budzi wątpliwości Sądu, z racji tego, że skarżąca jest na podstawie umowy przeniesienia własności z dnia [...] lipca 2018 r. właścicielem nieruchomości obejmującej położone w B. działki ewidencyjne: nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], nr [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym [...] oraz nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] (odpis KW nr [...], s. 34-38 akt sądowych), które jak sama strona konsekwentnie wskazywała znajdują się na obszarze oznaczonym w uchwale symbolem MW. Sąd wyraża przy tym stanowisko, że datą w której osoba wnosząca skargę w trybie art. 101 ust. 1 usg, winna legitymować się tytułem własności (ewentualnie prawem użytkowania wieczystego) do gruntu objętego planem, jest – z punktów widzenia istnienia legitymacji skargowej – wyłącznie dzień wnoszenia skargi (nie zaś np. dzień wejścia planu w życie). U podstaw legitymacji skargowej wynikającej z art. 101 ust. 1 usg leży bowiem aktualny interes prawny. Nowy właściciel nieruchomości wstępuje w prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym wynikające z uprawnień, o jakich mowa w art. 101 ust. 1 usg, które posiadał poprzedni właściciel. Dotychczasowy właściciel wraz ze zbyciem nieruchomości traci na rzecz nowego właściciela, będącego jego następcą prawnym, niezrealizowane uprawnienie z art. 101 ust. 1 usg. Z dniem zbycia nieruchomości legitymacja skargowa w zakresie uprawnień, z których zbywca nieruchomości nie skorzystał, przechodzi na nabywcę. To zaś oznacza, że nabycie nieruchomości w okresie, gdy zaskarżona uchwała już obowiązuje, nie uniemożliwia następczo jej zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 usg, jednak warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest to, aby poprzednik prawny nabywcy nieruchomości nie korzystał z uprawnienia do zaskarżenia uchwały. Aktualny właściciel nieruchomości posiada więc legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 usg na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel (lub właściciele) nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały. Stanowisko takie bierze pod uwagę konstytucyjne prawo do sądu oraz konstytucyjnie chronione prawo własności (patrz wyroki: NSA z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2684/12; NSA z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1783/16; WSA we Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2760/16 oraz przywołane w tych wyrakach orzeczenia sądów administracyjnych - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W tej sytuacji niesporne ustalenie, że w dacie wnoszenia skargi do Sądu skarżąca była właścicielką działek znajdujących się na terenie oznaczonym w planie symbolem MW, oznacza że w stosunku do zakwestionowanych regulacji odnoszących się do tego terenu, skarżąca wykazała się posiadaniem interesu prawnego. Skarżąca wykazała jednocześnie, że uchwała narusza posiadany przez nią we wskazanym zakresie interes prawny. Naruszenie interesu prawnego wymaga zaistnienia sytuacji, w której strona skarżąca na skutek podjęcia przez organ gminy uchwały lub zarządzenia z zakresu administracji publicznej nie może zrealizować przysługujących jej praw wynikających z określonych przepisów prawa materialnego bądź jest w tym działaniu ograniczona. Skarżąca podniosła, powołując się na naruszenie interesu prawnego, opartego na prawie własności działek, objętych w zaskarżonym planie jednostką MW, iż zaskarżone przepisy przedmiotowej uchwały ograniczają możliwość zabudowy i zagospodarowania należącej do niej nieruchomości poprzez wprowadzenie na rysunku planu, stanowiącym załącznik do zaskarżonej uchwały, linii ograniczeń lotniczych dotyczących projektowanej wysokości zabudowy, uniemożliwiając jej realizację IV kondygnacyjnych budynków na części posiadanej przez nią nieruchomości. Skarżąca powołała się zatem na ograniczenie ustaleniami planu przysługującego jej prawa zabudowy nieruchomości. Zdaniem Sądu każde zawarte w planie miejscowym regulacje, prowadzące do ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości, w tym realizacji prawa jej zabudowy, naruszają chronione prawnie uprawnienia właścicielski. Właściciel może więc skutecznie wywodzić naruszenie swojego interesu prawnego z faktu, iż plan ten przeznacza jego nieruchomości na cele budowlane (związane z możliwością określonej zabudowy nieruchomości) w zakresie zbyt małym w stosunku do jego potrzeb. W związku z powyższym, Sąd zważył, że w sprawie zaistniały podstawy do dokonania oceny legalności zaskarżonego aktu w zakresie zapisów § 3 pkt 4 i § 6 ust. 3 pkt 10 uchwały oraz linii ograniczeń lotniczych dotyczących projektowanej wysokości zabudowy w odniesieniu do terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MW, gdyż skarżąca, jako aktualny właściciel nieruchomości objętej zapisami zaskarżonego planu miejscowego oznaczonej na planie symbolem MW, miała prawo do wniesienia skargi na powyższe zapisy uchwały, jako ograniczające jej prawo własności, a więc naruszające jej interes prawny, jako właściciela terenu objętego regulacjami mpzp. Wskazać należy jednocześnie, iż poprzedni właściciel nieruchomości nabytej przez skarżącą nie skorzystał z uprawnienia do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, co umożliwiło tym samym skuteczne wniesienie skargi oraz jej merytoryczne rozpatrzenie przez tutejszy Sąd w ww. zakresie. Jednocześnie Sąd zważył, iż skarżąca – wykazując się własnością działek położonych na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MW i konsekwentnie podnosząc, że działki z których wywodzi interes prawny w sprawie położone są w tej tylko jednostce planistycznej – nie wykazała że ma ma legitymacji do zaskarżenia zapisu § 7 ust. 3 pkt 8 uchwały, gdyż dotyczy on terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem KS. Zarzut ten w ocenie Sądu nie mógł zatem zostać objęty kontrolą sądową i tym samym jest nieskuteczny. Jak wskazano powyżej, ustalenie przez sąd administracyjny, że nastąpiło naruszenie zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej otwiera w konsekwencji drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, czyli do badania czy do naruszenia tego doszło jednocześnie z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego prowadzącym do stwierdzenie nieważności uchwały, jej części. Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonej uchwały w zakresie determinowanym interesem prawnym skarżącej, w pierwszej kolejności należy poczynić kilka ogólnych uwag. Przedmiotowy plan miejscowy został uchwalony w oparciu o wówczas obowiązującą ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta stanowiła, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowanie warunków określonych w ustawie (art. 2 ust. 1), że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy (art. 4) oraz, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 8 tej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy. Integralną częścią planu jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy, przy czym rysunek ten obowiązuje w zakresie określonym uchwałą (ust. 1). Jak wynika z treści art. 10 uzp w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb m.in. lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy (ust. 1 pkt 6) oraz szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych (ust. 1 pkt 8). Regulacje dotyczące trybu postępowania przewidzianego dla sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujęte zostały zaś w art. 18 uzp, z którego wynika m.in., że – stosownie do ust. 2 pkt 4 tego artykułu - zarząd gminy, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kolejno uzgadnia projekt planu, stosownie do jego zakresu, z odpowiednimi organami, w tym także z właściwymi terytorialnie organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, w zakresie ich właściwości (lit. e). Jak wynika z przytoczonych regulacji, gmina w ramach zadań własnych ustala w planie miejscowym przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu. Uprawnienie to określane jest w doktrynie jako władztwo planistyczne i oznacza, że gmina samodzielnie rozstrzyga o przeznaczeniu terenu i zasadach jego zagospodarowania, co nie może jednak nosić cech dowolności działania. Gmina, jako dysponent władztwa planistycznego, jest więc uprawniona do kształtowania na swoim terenie sposobu wykonywania prawa własności, gdyż ustalenia planu dotyczące przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, jednocześnie determinują wykonywanie prawa własności. Realizowanie przez gminę władztwa planistycznego będzie w znacznej liczbie przypadków łączyło się z naruszeniem interesu właścicieli nieruchomości (poprzez wkraczanie w różnym zakresie w prawo własności), co jest działaniem dopuszczalnym o ile nie przekracza granic zakreślonym prawem, znajduje oparcie w normie ustawowej i nie stanowi nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Prawo własności w RP jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), lecz prawo to nie jest prawem bezwzględnym, doznając w określonych sytuacjach ograniczeń. Możliwości tych ograniczeń dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczana, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi właśnie przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie były regulacje, obowiązującej w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które przyznając gminie kompetencje wchodzące w zakres władztwa planistycznego, jednocześnie ograniczały sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP. Nie ulega zatem wątpliwości, że gmina ma prawo do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, jednak pod warunkiem, że ograniczenia te gmina wprowadza z uwzględnieniem odpowiednich przepisów i na zasadach określonych w ustawę, w odpowiedniej proporcji do celów którym mają służyć, i gdy nie są one nadmierne i nieuzasadnione. Posiadanie władztwa planistycznego, nie oznacza bowiem, że gmina może to władztwo wykonywać dowolnie, a jej samodzielność w tym zakresie jest nieograniczona. Uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu nie mogą być nadużywane i nosić cech dowolności działań organu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2760/16 i z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 836/09 oraz przywołane w nich orzeczenia sądów administracyjnych – dostępne jw.). Prawnie wadliwymi będą zatem nie tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień. W świetle poczynionych uwag Rada Miasta przekroczyła określonymi w pkt 1 i 2 wyroku rozwiązaniami planistycznymi granice władztwa planistycznego, ograniczając w sposób dowolny prawo własności nieruchomości na terenie objętym jednostką planistyczną MW. Należy jednak wyraźnie zastrzec, że samo uprawnienie gminy do określenia maksymalnej wysokości zabudowy, w tym w sposób jaki uczyniono to w zaskarżonej uchwale tj. liniami graficznymi na rysunku planu, znajduje oparcie w regulacjach uzp, tj. w szczególności w art. 10 ust. 1 pkt 6 uzp. Wbrew twierdzeniu skarżącej organ uchwałodawczy na podstawie wskazanej regulacji miał delegację nie tylko do określenia wskaźników zabudowy wprost wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 6 uzp. Należy zwrócić uwagę na zwrot "w tym również", którym posłużył się ustawodawca konstruując przedmiotowy zapis, co niewątpliwie świadczy o tym, że pojęcie lokalnych warunków, zasad i standardów zabudowy jest pojęciem otwartym, niedookreślonym, w ramach którego rada gminy może określić między innymi - ale nie jedynie - linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Z zapisu art. 10 ust. 1 pkt 6 uzp wynika przede wszystkim uprawnienie rady gminy do określenia w zależności od potrzeb lokalnych warunków, standardów i zasad kształtowania zabudowy, co może obejmować w zależności od lokalnych warunków różne wskaźniki kształtowania ładu przestrzennego, urbanistycznego i architektonicznego, w tym i jeden z podstawowych składników kształtowania tego ładu i zasad zabudowy jakim jest wskaźnik wysokości zabudowy. Z regulacji uzp nie wynika też zakaz określenia tego wskaźnika liniami na rysunku planu, stanowiącym integralną częścią planu i obowiązującym w zakresie określonym uchwałą. Graficzne odzwierciedlenie wskaźnika maksymalnej wysokości zabudowy, skorelowane z poszczególnymi zapisami uchwały - m.in. z zaskarżonymi w niniejszej sprawie przepisami § 3 pkt 4, § 6 ust. 3 pkt 10 uchwały – samo w sobie nie stanowi naruszenia prawa, które dawałby podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części. Na marginesie należy zauważyć, że stanowisko, iż w ramach art. 10 uzp, określającego zakres ustaleń planu miejscowego, mieści się również kompetencja do wskazania wskaźnika maksymalnej wysokości zabudowy, uzasadnia ponadto zmiana regulacji prawnej w kierunku zbieżnym z wywnioskowanym przez organ z poprzednio obowiązującego stanu prawnego, co nie może pozostać bez wpływu na ocenę poprawności przedmiotowego wnioskowania. Na prawo składają się bowiem nie tylko normy explicite wyrażone, ale również normy wyinferowane (wyinterpretowane i wywnioskowane) czyli będące efektem egzegezy norm wyraźnie ujętych (tzw. normy implicite). Wnioskowanie z norm explicite ujętych winno uwzględniać zwłaszcza ratio regulacji i ocenę koherencji normy wywnioskowanej nie tylko z literalnym rozumieniem tekstu, ale również z kontekstem systemowym i kontekstem funkcjonowania przepisu. Konteksty te wymagają uwzględnienia aktualnych warunków stosowania normy, a także aktualnego kontekstu systemowego, czyli aktualnych regulacji prawnych i ich wzajemnych zależności. Mimo, iż w momencie wnioskowania organu takich kontekstów nie determinuje norma explicite wyrażona, nie oznacza to, że nie powinny być one uwzględnione. Zmiana kierunku regulacji - tj. wyraźne uregulowanie w aktualnym stanie prawnym kompetencji (obowiązku) organu do określenia w miejscowym planie maksymalnej wysokości zabudowy, co jest zbieżne z przyjętym przez organ wnioskowaniem, oznacza że ratio legis przepisu winno po pierwsze być ustalone z uwzględnieniem potencjalnej późniejszej regulacji i po drugie, że zamierzeniem prawodawcy było nadanie treści przepisowi poprzez rozumowania interpretacyjne takie jakie dokonał w sprawie organ. Przyjęcie wnioskowania a contrario na podstawie obecnej regulacji i dojście do wniosku, że skoro obecnie regulacja prawna określa explicite, iż w planie miejscowym wskazuje się maksymalną wysokość zabudowy, a poprzednia nie, to znaczy że na pewno poprzednia regulacja nie dopuszczała takiego wnioskowania, jest rozumowaniem błędnym i nie uwzględniającym w egzegezie argumentum de lege ferenda, a to poprzez ten ostatni odczytujemy kierunek nie tylko zmian legislacyjnych, ale także wskazania interpretacyjne w sytuacji wprowadzenia regulacji otwartej tekstowo a więc otwartej na egzegezę organu stosującego prawo. Innymi słowy przyjęcie aktualnej regulacji prawnej w kształcie zbieżnym z wnioskowaniem dokonanym przez organ na tle poprzedniej regulacji oznacza poprawność dokonania przez organ oceny ratio legis przepisu i prawidłowe zastosowanie argumentum de lege ferenda. Pomimo powyższego, podkreślić należy, że prawnie wadliwe - jak wykazano powyżej - są nie tylko ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Z taką sytuacją zdaniem Sądu mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika, że w ramach procedury uchwalania planu określonej w art. 18 ust. 2 uzp, zarząd gminy, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, m.in. uzgadnia projekt planu, stosownie do jego zakresu z właściwymi terytorialnie organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, w zakresie ich właściwości (art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. e uzp). Jak stanowi zaś art. 20 organy, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4, uzgadniają, na swój koszt, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Uzgodnienie jest formą współdziałania organów. Podstawę kontynuowania procedury w zakresie uchwalania planu miejscowego stanowi tylko pozytywne uzgodnienie lub uzgodnienie na określonych warunkach, wiążących organ wykonawczy, w zakresie konieczności wprowadzenia zmian w projekcie wynikających z tych warunków. Ratio legis instytucji "uzgodnienia" w procedurze planistycznej, polega zatem na przesądzającym (relewantnym) wpływie pozytywnego stanowiska organu uzgadniającego, na kształt normatywny postanowień planu. Ustawodawca, nakazując organowi wykonawczemu gminy uzgodnienie projektu planu ze wskazanymi organami, w tym z właściwymi terytorialnie organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, określił konsekwencje prawne takiego uzgodnienia. Organ uzgadniający może więc skutecznie zablokować uchwalenie projektowanego aktu w kształcie planowanym przez organ sporządzający (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2024/12 – dostępny jw.). Z uwagi na sąsiedztwo wojskowego lotniska z terenem objętym ustaleniami planu oraz powyższy wymóg uzgodnienia projektu planu z właściwymi organami, Zarząd M. B. zwrócił się m.in. do Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej o stosownie uzgodnienie. W piśmie z dnia [...] marca 2001 r., organ uzgadniający, wskazał na konieczność, ze względu na sąsiedztwo lotniska wojskowego, ograniczenia wysokości zabudowy na tym obszarze od 3 do 4 kondygnacji. Organ uzgadniający dokonał więc stosownego uzgodnienia ze wskazaniem warunków dotyczących wysokości zabudowy odwołujących się do pojęcia kondygnacji oraz określanej ilości dopuszczalnych kondygnacji. W aktach sprawy brak jest projektu planu miejscowego przesłanego do Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, na który wskazano w piśmie z dnia [...] marca 2001 r. (nie przesłał go również organ na wezwanie Sądu), niemniej jednak z analizy dokumentacji planistycznej, korespondencji organu z Dowództwem Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej oraz z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w B., a także przesyłanych w tym czasie projektów planów miejscowych do organów uzgadniających wynika, że Dowództwo Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej otrzymało do uzgodnienia projekt planu z ustaleniem dla jednostki MW zakazu realizacji obiektów i elementów wysokościowych przekraczających wysokość 117 m n.p.m., a także rysunek planu nie zawierający linii ograniczeń lotniczych dotyczących projektowanej wysokości zabudowy. W aktach sprawy znajduje się również pismo Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] maja 2000 r., w którym organ uzgadniający wyrażając swoje stanowisko odnośnie planu miejscowych dla osiedla [...] wskazywał na wysokość zabudowy w granicach 30-40 m nad poziomem terenu, i nieprzekraczającej wysokości 117 m n.p.m. Rację ma zatem skarżąca, że pierwotny projekt planu dopuszczał dużo wyższą zabudowę od uchwalonej zaskarżoną uchwałą i nie wprowadzał ograniczeń na rysunku planu w postaci linii ograniczeń lotniczych dotyczących projektowanej wysokości zabudowy. Istotnym w sprawie jest również to, że organ uzasadniając w odpowiedzi na skargę i odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa potrzebę i przyczyny określenia w uchwale maksymalnej wysokości zabudowy w postaci linii graficznych na rysunku planu wskazywał, że sporne rozwiązania planistyczne zostały wprowadzone zgodnie z otrzymanym uzgodnieniem Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, które organ miał obowiązek uwzględnić, jako stanowisko organu wojskowego uzgadniającego plan miejscowy. Twierdzenie to nie znajduje jednak oparcia w dokumentacji planistycznej, z której po pierwsze wynika, że Dowództwo Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej określiło warunek dotyczący wysokości zabudowy jedynie poprzez ograniczenie wysokości zabudowy na obszarze objętym planem od 3 do 4 kondygnacji, po drugie że w sprawie organ przesyłał organom współdziałającym w analizowanym okresie (tj. w czasie kiedy stosownego uzgodnienia – na które powołał się organ - dokonało Dowództwo Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej) projekt planu, który określał wyższą zabudowę od uchwalonej zaskarżoną uchwałą (przewidywał zakaz realizacji obiektów i elementów wysokościowych przekraczających wysokość 117 m n.p.m.) i nie wprowadzał ograniczeń na rysunku planu w postaci linii ograniczeń lotniczych dotyczących projektowanej wysokości zabudowy, a po trzecie, że w dokumentacji planistycznej nie ma żadnego dokumentu potwierdzającego, że Dowództwo Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej uzgadniało projekt planu zawierający zakwestionowane przez skarżącą rozwiązania planistyczne. Podkreślić należy jednocześnie, istotną dla sprawy okoliczność, że organ konsekwentnie wskazywał w sprawie, iż przebieg linii ograniczających wysokość projektowanej zabudowy wynikał z rysunku miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w B., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej B. z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...]. Z powyższego wynika, że organ nie wprowadził na rysunku planu linii ograniczeń lotniczych dotyczących projektowanej wysokości zabudowy jako warunku uzgodnienia z Dowództwem Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej wynikającego z sąsiedztwa lotniska wojskowego, lecz określił je w oparciu o rysunek miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla Szwederowo w B., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej B. z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...], a więc w oparciu o rozwiązanie planistyczne planu miejscowego uchwalonego w 1994 r., tj. 7 lat przed uchwaleniem zaskarżonego planu miejscowego. Stanowi to o tym, że organ uchwalając przedmiotowy plan miejscowy nie zweryfikował - a co najmniej nie legitymuje się żadnym dokumentem potwierdzającym dokonanie weryfikacji - linii ograniczeń lotniczych (linii nalotów) obowiązujących w momencie uchwalania zaskarżonego planu miejscowego, jako podstawy ograniczenia prawa zabudowy nieruchomości, lecz przyjął linie ograniczeni lotniczych z planu miejscowego uchwalonego siedem lat wcześniej. Tak ustalany wskaźnik maksymalnej wysokości zabudowy, zdaniem Sądu, znamionuje cecha dowolności w zakresie korzystanie z władztwa planistycznego przez Radę Miasta. W tych okolicznościach, Sąd uznał, że organ wprowadzając w uchwale regulacje § 3 pkt 4, § 6 ust. 3 pkt 10 oraz dwie linie ograniczeń lotniczych dotyczących projektowanej wysokości zabudowy o kwestionowanych przez skarżącą parametrach, ograniczył konstytucyjnie chronione prawo własności w sposób dowolny i nieuzasadniony aktualną w dniu uchwalania planu potrzebą ochrony funkcjonowania sąsiedniego lotniska w zakresie przyjętym uchwale. Organ nie wykazał i nie przedstawił przesłanek wskazujących, że wprowadzone ograniczenia wysokości zabudowy w przyjętym rozmiarze były prawnie zasadne, racjonalnie umotywowane i oparte na stanowisku organu uzgadniającego właściwego z uwagi na sąsiedztwo lotniska. Interes publiczny i konieczność jego przedłożenia nad interes indywidualny związany z prawem własności nieruchomości, wyrażający się w przyjętych w uchwale spornych rozmiarach ograniczenia prawa własności, nie został w sprawie wykazany przez organ planistyczny i nie wynika z dokumentacji planistycznej. Swoboda planistyczna gminy nie jest nieograniczona i w odniesieniu do prawa własności kończy się tam, gdzie ustalenia planu miejscowego stanowiłyby już tylko dowolną ingerencję w prawo własności. Uznają więc, że naruszenie interesu prawnego skarżącej nastąpiło jednocześnie z przekroczeniem przez Radę Miasta władztwa planistycznego, Sąd na podstawie art. 147 § 1 ppsa, art. 3 i art. 27 ust. 1 uzp w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. e upz orzekł w pkt 1 i 2 sentencji wyroku o nieważności § 6 ust. 3 pkt 10 oraz § 3 pkt 4 i dwóch linie ograniczeń lotniczych dotyczących projektowanej wysokości zabudowy w zakresie w jakim odnoszą się do terenu oznaczonego symbolem MW, uwzględniając zakres prawa własności przysługującego skarżącej do terenu objętego jednostką MW oraz racjonalność eliminacji wskazanych rozwiązań planistycznych dla całej jednostki MW. W pkt 3 sentencji wyroku Sąd orzekł o oddaleniu skargi w pozostałej części, uznając że skarżąca nie wykazała podstaw do objęcia kontrolą jednostki planistycznej KS. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).