II SA/Bd 1152/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi G. G., M. G. na akt Starosty z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu 1. stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości, 2. zasądza od Starosty na rzecz G. G., M. G. solidarnie kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Gmina B. wystąpiła do Starosty o zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu na drodze gminnej – ulicy [...] w miejscowości C., gmina B. , przewidującego zakaz wyprzedzania, zakaz wjazdu samochodów ciężarowych. W dniu [...].10.2019 r. Starosta, na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990), zwanej dalej: "p.r.d." i § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r., poz. 784), zwanym dalej: "rozporządzeniem", zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu dla drogi gminnej - ul. [...] w miejscowości C., gmina B. z następującymi uwagami: - na ul. [...] i [...] zastosować znaki F-6, - zachować odległości ustawiania znaków zgodnie ze szczegółowymi warunkami technicznymi dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Na powyższą czynność Starosty, skargę do Sądu wnieśli G. G. i M. G., domagając się jej uchylenie w całości oraz o stwierdzenie, że decyzja ta nie podlega wykonaniu, ewentualnie o stwierdzenie nieważności tego aktu. Nadto wnieśli o zasądzenie od Wójta Gminy B. kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1/ art. 4 pkt 20), pkt 21) w zw. z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 20 pkt 10) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, (Dz.U. z 2020 r., poz.470, zwanej dalej: "u.d.p.", poprzez podjęcie działań mających na celu ograniczenie funkcji drogi gminnej (ul. [...] w C. ) oraz poprzez naruszenie obowiązków zarządcy drogi, 2/ art. 29 w zw. z art. 20 ust. 8) u.d.p., poprzez nieuprawnioną zmianę zezwolenia na lokalizację zjazdu, mimo jego wydania na czas nieokreślony, 3/ art. 7 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 t.j.), poprzez naruszenie obowiązku zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty, tj. w szczególności zaniechanie właściwego utrzymania stanu nawierzchni drogi, 4/ art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, polegające na znacznym utrudnieniu możliwości prowadzenia przez skarżących działalności gospodarczej, poprzez uniemożliwienie korzystania z drogi przy ul. [...] w C. , w sytuacji, w której ograniczenie działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny, a nadto w sytuacji, w której zakazane jest dyskryminujące i nierówne traktowanie kogokolwiek, w tym przedsiębiorców, jak również poprzez zróżnicowanie sytuacji prawnej właścicieli terenów zlokalizowanych przy tej samej ulicy. W uzasadnieniu skargi podano, że skarżący są właścicielami nieruchomości zabudowanej, położonej w C. przy ul. [...]. Na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2008 r., wydanej przez Starostę udzielono im pozwolenia na budowę budynku hali magazynowej wyrobów gotowych stolarki budowlanej z częścią biurową (...) oświetleniem terenu oraz utwardzeniem dróg wewnętrznych na terenie działek nr [...] w miejscowości C.. Ponadto w dniu [...] maja 2008 r. Wójt [...] zaopiniował pozytywnie włączenie komunikacyjne oraz wjazd na działkę nr [...] z drogi publicznej - działka nr [...] (ul. [...] w C. . W niniejszej sprawie stosowne zezwolenie zostało wydane na czas nieokreślony. Specjalnie wykonany zjazd z tej działki, zgodnie z treścią ww. postanowienia Wójta Gminy B. , służy prawidłowemu prowadzeniu przez skarżących działalności gospodarczej na nieruchomości i jest zgodny z treścią pozwolenia na budowę. Podniesiono, że wprowadzenie zakazu poruszania się na działce nr [...] pojazdów o masie przekraczającej 3,5 tony uniemożliwiło skarżącym prowadzenie działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości w pełnym zakresie. Uniemożliwiony został bowiem transport towarów skarżących pojazdami ciężarowymi. Skarżący prowadzą działalność gospodarczą przy ul. [...] w C. , a więc przy ulicy, której dotyczą dokonane zmiany w organizacji ruchu. Po zamontowaniu znaków drogowych B-5 i B-18, dojazd do siedziby skarżących pojazdów o masie powyżej 3.5 tony nie jest możliwy. Wskazano, że w chwili wydawania pozwolenia na budowę oraz sporządzania postanowienia w przedmiocie włączenia komunikacyjnego oraz wjazdu na działkę nr [...] z drogi publicznej - działka nr [...], na ulicy [...] nie obowiązywały jakiekolwiek zakazy łub ograniczenia w poruszaniu się pojazdów. Wyjaśniono, że skarżący zwrócili się do Wójta Gminy B. z prośbą o przesłanie wydanej decyzji, po tym jak znak drogowy B-5 i B-18 został postawiony przy ul. [...] w C. . Wójt, bezzasadnie, nie uwzględniając słusznego interesu skarżących, odmówił udostępnienia decyzji, pismem z [...] października 2020 r. (doręczonym [...] października 2020 r). W związku z powyższym w ocenie skarżących, termin do wniesienia niniejszej skargi został obliczony jako 30 dni od tej daty. dnia otrzymania decyzji Wójta Gminy B. o odmowie udostępnienia treści zaskarżonej decyzji. Zarzucono, że Wójt dokonał nieuprawnionej ingerencji nie tylko w prawo własności skarżących i swobodę prowadzenia przez nich działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości, ale naruszył zasadę ochrony praw nabytych. Powołano się też na naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz stanowiącej podstawową zasadę porządku prawnego, która znajduje swoje oparcie w takich wartościach jak bezpieczeństwo prawne i pewność obrotu prawnego oraz poszanowanie praw nabytych. W odpowiedzi na skargę, Starosta wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że firma skarżących dysponuje dla samochodów ciężarowych bezpośrednim wyjazdem/wjazdem na drogę serwisową po drugiej stronie nieruchomości. Wskazano, że na podstawie posiadanej dokumentacji można domniemywać, że projekt zmiany stałej organizacji ruchu mógł być efektem wniosku mieszkańców ul. [...] zwracających uwagę na niszczenie drogi przez samochody ciężarowe. Do odpowiedzi na skargę załączono kierowane do Wójta Gminy B. oraz do Starosty pisma mieszkańców ul. [...] w sprawie "rozjeżdżania" tej ulicy przez samochody ciężarowe. Skarżący w piśmie procesowym z [...] lutego 2021 r., wnieśli o wyznaczenie rozprawy. Podnieśli, że nie jest wiadomym, czy osoby, które podpisały załączone do odpowiedzi na skargę pisma faktycznie zamieszkują przy ul. [...] oraz czy miały interes prawny w żądaniu zmiany organizacji ruchu. Wskazano, że z przepisów nie wynika możliwość ograniczenia ruchu pojazdów z uwagi na subiektywne poczucie komfortu mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zaszły przesłanki do uwzględnienia skargi, choć z innych przyczyn, niż te, które w niej wskazano. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta – stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 i § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, skarg na inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz zarządzenia i uchwały podjęte przez organy gminy i powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej - art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5.06.1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920). Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny zobligowany był najpierw zweryfikować dopuszczalność wniesienia skargi, w szczególności zbadać, czy skargę wniósł uprawniony podmiot, oraz czy spełnia ona wymogi formalne. W rozpoznawanej sprawie warunki te zostały spełnione. Wskazać należy, że uchwałą z dnia 26.06.2014 r. o sygn. akt I OPS 14/13 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów rozstrzygnął, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 110), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23.09.2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r. poz. 784 ze zm.) jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu do tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika z przepisów m.in. art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, przy czym przyjmuje się, że przepis ten upoważnia do zaskarżenia również zarządzeń starosty. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W wyniku zmian ustawodawczych wprowadzonych od dnia 1.06.2017 r., z przepisu tego usunięto wymóg złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa – wobec czego strona skarżąca nie miała obowiązku wyczerpać tego trybu. W uzasadnieniu skargi skarżący, uzasadniając naruszenie swojego interesu prawnego, wskazywali na uzyskanie pozwolenia na budowę obiektów gospodarczych na swojej działce, uzyskanie zezwolenia na zjazd ze swojej działki na ul. [...] oraz znaczne utrudnienia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, poprzez uniemożliwienie korzystania z drogi przy ul. [...] przez samochody ciężarowe dowożące dotychczas towar. Uwzględniając powyższe wyjaśnienia nie sposób odmówić skarżącym posiadania interesu prawnego w kwestionowaniu zaskarżonego aktu, który przez wprowadzenie ograniczenia tonażowego na drogach wiodących do nieruchomości skarżących niewątpliwie spowoduje ograniczenia dla prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego oznacza w świetle przywołanej normy art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, że zaistniały warunki kontroli legalności zaskarżonego aktu. Nie oznacza to jednak automatycznie, jak tego zdają się oczekiwać skarżący, uznania skargi już z tego tytułu za zasadną. Zgodnie z powyższymi unormowaniami, zaskarżony akt mógłby zostać wyeliminowany z obrotu prawnego, jeżeli wraz z naruszeniem interesu prawnego strony skarżącej doszłoby do naruszeń norm prawa mających zastosowanie przy zatwierdzeniu organizacji ruchu. Podkreślenia wymaga, że obowiązek uwzględnienia skargi wniesionej w trybie art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma natomiast wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego właściwemu organowi władztwa. Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20.06.1997 r. p.r.d., starosta zarządza drogami gminnymi i powiatowymi. Szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach publicznych określa ww. rozporządzenie. Legitymację do wydania tego rozporządzenia stanowił przepis art. 10 ust. 12 p.r.d., zgodnie z którym: "Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności: 1) konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, 2) potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych, 3) potrzeby społeczności lokalnej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem." Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia, do czynności organizacyjno-technicznych podejmowanych w ramach zarządzania ruchem zalicza się: sporządzanie projektów organizacji ruchu, przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia, rozpatrywanie projektów organizacji ruchu, przekazywanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji, nadzór nad zgodnością istniejącej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności, nadzór na zarządzaniem ruchem. Działania te realizują, odpowiednio do kompetencji, organ zarządzający ruchem, podmiot zarządzający drogą wewnętrzną, zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe. Na podstawie przepisu § 3 rozporządzenia starosta, jako zarządzający ruchem na drogach gminnych i powiatowych: 1) rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu; 2) opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu; 3) zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu; 4) przekazuje zatwierdzone organizacje ruchu do realizacji; 5) przechowuje projekty organizacji ruchu i prowadzi ich ewidencję; 6) opiniuje geometrię drogi w projektach budowlanych; 7) prowadzi kontrolę prawidłowości zastosowania i funkcjonowania znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ich zgodności z zatwierdzoną organizacją ruchu; 8) współpracuje w zakresie organizacji ruchu i jego bezpieczeństwa z innymi organami zarządzającymi ruchem, podmiotami zarządzającymi drogami wewnętrznymi, zarządami dróg i zarządcami infrastruktury kolejowej, Policją oraz innymi jednostkami. Z kolei § 6 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że organizację ruchu zatwierdza, na podstawie złożonego projektu organizacji ruchu, organ zarządzający ruchem albo podmiot zarządzający drogą wewnętrzną właściwy dla danej drogi. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, stosownie do wymogów cytowanych przepisów projekt stałej organizacji ruchu został sporządzony przez uprawniony podmiot i nie musiał być poprzedzony uzgodnieniem Policji (z uwagi na projekt organizacji ruchu wyłącznie na drodze gminnej), ani zarządu drogi, skoro składającym projekt był wójt. W zakwestionowanym akcie wskazano, zgodnie z wymogiem § 5 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia termin wprowadzenia nowej stałej organizacji ruchu (do 31.12.2020 r.), jak również nazwisko i podpis projektanta. Z uwagi na treść § 5 ust. 1 rozporządzenia przedmiotowy projekt stałej organizacji ruchu zawierał plan orientacyjny terenu w skali 1:10000 (pkt 1), plan sytuacyjny w skali 1:500 (pkt 2), a także opis techniczny (pkt 5) zawierający następującą charakterystykę drogi objętej projektem, cyt: "Przedmiotowa ulica zlokalizowana jest w miejscowości C., gminie B. . Jest drogą gminną, posiadającą nawierzchnię gruntową o szerokości pasa drogowego około 8 m. Wzdłuż przedmiotowej drogi przeważa zabudowa jednorodzinna.". Natomiast w odniesieniu do wymaganej w opisie technicznym przez § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia charakterystyki ruchu na tej drodze zaznaczono, że cyt: "Natężenie ruchu samochodowego i pieszego małe (lokalne).i". W ocenie Sądu zaprezentowany projekt zmiany organizacji ruchu, przedstawiający motywację organu dla wprowadzenia proponowanych zmian, nie może jednak zostać uznany za wystarczający, przy czym zaskarżone rozwiązania zostały wprowadzone przedwcześnie – bez wymaganej przez § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w zw. z cyt. poniżej przepisami analizy ruchu oraz trudnych warunków drogowych na przedmiotowej drodze – co kłóci się z ustanowioną w art. 1 u.d.p., zasadą powszechnej dostępności dróg publicznych. Zgodnie bowiem z poz. 3.2.6. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2311) "znak B-5 " zakaz wjazdu samochodów ciężarowych" (rys. 3.2.6.1) stosuje się w celu wyeliminowania ruchu samochodów ciężarowych, pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t. [...] stosuje się przede wszystkim na drogach, na których występuje duże natężenie ruchu lub występują trudne warunki drogowe, np. mała szerokość jezdni, małe promienie łuków na skrzyżowaniach. Ponadto, znak ten może być zastosowany, gdy występuje potrzeba wyeliminowania ruchu wszelkich pojazdów ciężarowych z zabytkowych czy reprezentacyjnych dzielnic. W przypadku gdy zakaz wjazdu ma dotyczyć samochodów ciężarowych o określonej dopuszczalnej masie całkowitej, np. ponad 5 t, na znaku lub na tabliczce pod znakiem podaje się wartość tej masy (rys. 3.2.6.2 i 3.2.6.3).". Tymczasem jak wskazano w charakterystyce ruchu w dokumentacji projektowej, natężenie ruchu samochodowego i pieszego jest małe (lokalne). W dokumentacji tej nie wykazano też czy i jakie występują trudne warunki drogowe, które uzasadniałyby wprowadzenie znaku B-5. Co więcej, jak wynika z akt sprawy i odpowiedzi na skargę, przyczyny wprowadzenia obowiązywania zakazu wjazdu pojazdów ciężarowych, należy upatrywać w proteście mieszkańców, zwracających uwagę na niszczenie drogi przez samochody ciężarowe, a więc na okoliczności, które nie mogą stanowić podstawy do umieszczenia znaku drogowego B-5. Okoliczności te natomiast mogą stanowić podstawę do wprowadzenia znaku B-18 (zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad ... t.). Wbrew zarzutom skarżących, znak ten nie został objęty zaskarżoną czynnością. Ewentualne wprowadzenie takiego znaku, musiałaby jednak poprzedzać analiza wykazująca niewystarczającą nośność drogi dla pojazdów ciężarowych. Zgodnie bowiem z poz. 3.2.19.1. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2311) "znak B-18 "zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad ... t" (rys. 3.2.19.1) stosuje się przed odcinkami dróg, których nośność jest niewystarczająca dla przejazdu pojazdów dopuszczonych do ruchu bez ograniczeń. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wprowadzenie zakazu wjazdu samochodów ciężarowych, nastąpiło bez zbadania wyżej wskazanych przesłanek do wprowadzenia tego zakazu. Z uwagi na przedwczesność wprowadzonych rozwiązań nie mogły odnieść skutku podniesione w skardze zarzuty. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów, należy stwierdzić, że zarzut z pkt 1 i 3 skargi odnosi się do ogólnych uregulowań, które same w sobie nie stanowią przeszkody wprowadzenia ograniczeń ruchu wprowadzanych na podstawie ww. przepisów szczególnych, jeżeli rzecz jasna zajdą przesłanki ich zastosowania. Odnośnie pkt 2 zarzutów skargi, należy wskazać, że zezwolenie na zjazd nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej wprowadzenie zmian organizacji ruchu, albowiem okoliczność ta nie znalazła normatywnego uwzględnienia w przesłankach dopuszczających wprowadzenie zmian w organizacji ruchu. Co się natomiast tyczy zarzutu wyrażonego w pkt 4 skargi, to odnosi się on do ochrony prawa własności oraz ograniczenia prawa własności, konstytucyjnie chronionych wolności i praw oraz ograniczenia wolności działalności gospodarczej. Zarzuty te nie mogą stanowić podstawy skuteczności skargi w sytuacjach, w których organ podejmuje zgodne z prawem działania w granicach ustaw i upoważnienia ustawowego. przedmiotowym postępowaniu, albowiem wyrażone w Konstytucji wolności nie mają charakteru absolutnego i podlegają ustawowym ograniczeniom, co dotyczy również swobody działalności gospodarczej (vide: wyrok TK z 8 kwietnia 1998 r., K 10/97; z 28 stycznia 2003 r., K 2/02; z 17 grudnia 2003 r., SK 15/02; wyrok TK z 16 października 2014 r., SK 20/12). Art. 22 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. wyraża zasadę, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Wymaganie zachowania formy ustawy nie oznacza jednak zakazu rozdzielania normowanej materii pomiędzy ustawy a akty wykonawcze. W odniesieniu do wolności działalności gospodarczej przyjmuje się, że ustawa może zawierać upoważnienia do regulacji w aktach wykonawczych (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 kwietnia 1998 r. sygn. K 10/97; z dnia 10 kwietnia 2001 r. sygn. U 7/00). Natomiast ważny interes publiczny, o którym mowa w omawianym przepisie, jest definiowany przez wartości chroniące zasadę demokratycznego państwa prawnego, służące ochronie bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochronie środowiska, zdrowia publicznego albo wolności i praw innych osób. Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie uznaje, że "działalność gospodarcza, ze względu na jej charakter, a zwłaszcza na bliski związek z interesami innych osób, jak i z interesem publicznym, może podlegać różnego rodzaju ograniczeniom w stopniu większym niż wolności i prawa o charakterze osobistym bądź politycznym". Uwzględniając powyższe, zaszła konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu. Organ administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględni powyższe rozważania Sądu i zdecyduje o zasadności wprowadzenia zmiany organizacji ruchu, wyczerpująco uzasadniając jednak swoje stanowisko w zakresie przytoczonych wyżej przesłanek warunkujących wprowadzenie ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, a o kosztach postępowania rozstrzygnął na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.