II SA/Bd 1047/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę.

Decyzją z 14 marca 2018 r. nr 8/2018/ODW./ZRP Dyrektor K-P. Oddziału Wojewódzkiego NFZ oddalił odwołanie M.K."F." (zwanej dalej "Skarżącą") od rozstrzygnięcia z 28 lutego 2018 r. dotyczącego postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert na zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna. W uzasadnieniu Organ wskazał, że K. – P. Oddział Wojewódzkiego NFZ 14 listopada 2017 r. ogłosił konkurs ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna. W ogłoszeniu konkursowym określono, że zawarte zostanie maksymalnie 20 umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W zakreślonym terminie wpłynęło 20 ofert, z tym że jeden z oferentów – Niepubliczny Zakład Rehabilitacji Leczniczej "R." R. D. złożył ofertę dotyczącą udzielania świadczeń w dwóch odrębnych miejscach: w P. oraz z R. W części jawnej konkursu komisja konkursowa, zgodnie z art. 142 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1938 ze zm., zwanej w skrócie "u.ś.o.z.") stwierdziła prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę zgłoszonych ofert. Organ wskazał, że siedemnastu oferentów, w tym Skarżąca miało wcześniej zawarte umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Propozycje finansowe dla oferentów przygotowano w oparciu o dane dotyczące pierwotnej i ostatecznej wysokości kontraktu, wykonania świadczeń w poprzednim okresie rozliczeniowym, przesunięć pomiędzy zakresami i rodzajami świadczeń. W związku z tym zaproponowane tym oferentom podczas negocjacji warunki finansowe zbliżone były do warunków finansowych, jakie wynikały z obowiązujących dotychczas kontraktów. Pozostałą zaś liczbę punktów przeznaczono na zabezpieczenie płatności z trzech nowych umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie objętym przedmiotem postępowania. Ze wszystkim oferentami wynegocjowano warunki finansowe stanowiące podstawę do zawarcia umów na realizację świadczeń w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej. Organ przedstawił w formie tabeli wykaz ofert podlegających ocenie końcowej i łączną liczbę uzyskanych punktów. Organ wskazał, że komisja konkursowa wybrała wszystkie oferty. Wybrane do zawarcia oferty w pełni pokrywają zapotrzebowanie na udzielanie świadczeń w zakresie określonym w konkursie. Ich wartość jest zgodna z planem finansowym w ramach konkursu. Wszystkie oferty stanowią podstawę do zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (20 umów). Odnosząc się do wniesionego odwołania Organ stwierdził, że Skarżąca w istocie podniosła dwa zarzuty. Pierwszy dotyczył zasad prowadzenia negocjacji z naruszeniem obowiązujących reguł. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że Oferent nie miał faktycznych możliwości negocjacji. Drugi dotyczył dokonania wyboru do zawarcia umowy 21 oferentów, podczas gdy w treści ogłoszenia o postępowaniu konkursowym wskazano jednoznacznie, że maksymalna liczba umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania, wynosi 20. Odnośnie pierwszego z zarzutów Organ wskazał, że Komisja Konkursowa dwukrotnie spotykała się ze Skarżącą prowadząc negocjacje tj. 20 lutego 2018r., gdy nie podpisano uzgodnień oraz 26 lutego 2018 r. Przyznała to sama Skarżąca. Odnośnie zarzutu wybrania 21 oferentów Organ podniósł, że jak wynika z akt postepowania wszystkie oferty stanowią podstawę do zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, których liczb wynosi 20, przy czym Niepubliczny Zakład Rehabilitacji Leczniczej "R." R. D. złożył ofertę dotyczącą udzielania świadczeń w dwóch odrębnych miejscach: w P. oraz w R. Zdaniem Organu zarzut Skarżącej sprowadza się do twierdzenia, że ilość umów, jaka może być zawarta w wyniku postępowania konkursowego musi odpowiadać ilości miejsc, w których udzielane będą świadczenia opieki zdrowotnej. W opinii Organu zarzut ten jest wynikiem niewłaściwego zrozumienia przez Skarżącą informacji zawartej w ogłoszeniu o postępowaniu. Interpretacja przez Skarżącą została ponadto dokonana w oderwaniu od art. 132 ust. 1 i 2 u.ś.o.z. oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1146 ze późn. zm.), zgodnie z którymi z poszczególnymi świadczeniodawcami zawierane są odrębne umowy odnoszące się do poszczególnych rodzajów świadczeń opieki zdrowotnej. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że w rodzaju rehablitacja lecznicza z wybranym świadczeniodawcą może być zawarta tylko jedna umowa. Umowa dotyczyć może jednego lub więcej zakresów oraz jednego lub większej ilości miejsc, w których będą udzielane świadczenia opieki zdrowotnej objęte przedmiotem umowy. Z tego powodu informację zawartą w ogłoszeniu o postępowaniu konkursowym, do której odnosi się zarzut Skarżącej, należy rozumieć w taki sposób, że odrębnie oceniane miejsca udzielania świadczeń wskazane w ofertach nie mogą doprowadzić do przekroczenia ilości umów przewidzianych do zawarcia w wyniku przeprowadzonego postępowania konkursowego. W skardze do sądu administracyjnego M. K. wniosła o uchylenie ww. decyzji Dyrektor K-P Oddziału Wojewódzkiego NFZ z 14 marca 2018 r. zarzucając: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) naruszenie art. 134 ust. 1 u.ś.o.z. w zw. z art.142 ust. 6 u.ś.o.z. poprzez przeprowadzenie ze Skarżącą negocjacji z naruszeniem zasad postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z uwagi na nieuwzględnienie zarzutu sformułowanego pod adresem Komisji Konkursowej, że Komisja Konkursowa uniemożliwiła Skarżącej prowadzenie realnych negocjacji w celu ustalenia stanowiska stron co do liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej tj. jednostek rozliczeniowych i ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej, bowiem przedstawiona przez Komisję Konkursową propozycja liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej (jednostek rozliczeniowych) musiała zostać przez Skarżącą zaakceptowana (podpisana), gdyż w przeciwnym razie Skarżąca zostałaby wyeliminowana z dalszego udziału w postępowaniu konkursowym, co doprowadziło w konsekwencji do naruszenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców i zasady uczciwej konkurencji, a przede wszystkim do naruszenia interesu prawnego Skarżącej 2) naruszenie art. 134 ust. 1 u.ś.o.z. poprzez nierówne traktowanie Skarżącej w stosunku do innych uczestników postępowania m.in. do Szpitala Wielospecjalistycznego im. Dr. L B w I., bowiem Komisja Konkursowa w Rankingu końcowym postępowania konkursowego przyznała ww. uczestnikowi postępowania 1278732 jednostek rozliczeniowych (liczba świadczeń zdrowotnych) o wartości 1.278.732 zł, a Skarżącej przyznała jedynie 60938 jednostek rozliczeniowych (liczba świadczeń zdrowotnych) o wartości 58.500,48 zł pomimo, iż Skarżąca uzyskała taką samą liczbę punktów oceny końcowej co ww. podmiot, tj. 63 punkty (Tabela. Wykaz ofert podlegających ocenie końcowej i łączna liczba uzyskanych punktów, s. 4 Decyzji), co doprowadziło do naruszenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji oraz do naruszenia interesu prawnego II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 73, art. 74, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U z 2017 r., poz. 1257, t.j., dalej; k.p.a.) poprzez uniemożliwienie Skarżącej dostępu do pełnych akt administracyjnych sprawy, w szczególności do danych osobowych personelu medycznego wskazanego przez pozostałych uczestników postępowania w złożonych przez nich ofertach, do dokumentacji obejmującej dane, które nie zostały zastrzeżone przez uczestników postępowania w ofertach jako informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy do dokumentacji dotyczącej wezwań w zakresie złożenia wyjaśnień kierowanych przez Komisję Konkursową do pozostałych uczestników postępowania oraz odpowiedzi na te wezwania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Skarżąca została pozbawiona realnej możliwości porównania ofert i sprawdzenia prawidłowości oceny ofert pozostałych uczestników postępowania przez Komisję Konkursową, ustalenia podstaw punktacji przyznanej pozostałym uczestnikom postępowania przez Komisję Konkursową, a w konsekwencji ustalenia czy postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wynikającymi m.in. z u.ś.o.z. Ustawy, Rozporządzeń Ministra Zdrowia oraz Zarządzeń Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia; 2) art. 77 § 1 w zw. z art. 7, art. 80 k.p.a poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpoznanie w niniejszej sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w konsekwencji Organ błędnie przyjął, że w postępowaniu konkursowym nie doszło do naruszenia zasad przeprowadzania postępowania w sprawie o zawarcie umowy o udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej, mimo iż Komisja Konkursowa podmiotom, które uzyskały taką samą liczbę punktów oceny końcowej (63 punkty - Tabela. Wykaz ofert podlegających ocenie końcowej i łączna liczba uzyskanych punktów, s. 4 Decyzji), tj. Szpitalowi Wielospecjalistycznemu im. Dr. L B w I. oraz Skarżącej przyznała różną liczbę jednostek rozliczeniowych (liczbę świadczeń zdrowotnych), a mianowicie Szpitalowi Wielospecjalistycznemu im. Dr. L B - 1278732 jednostek rozliczeniowych (liczba świadczeń zdrowotnych) o wartości 1.278.732 zł, a Skarżącej jedynie 60938 jednostek rozliczeniowych (liczba świadczeń zdrowotnych) o wartości 58.500,48 zł, w wyniku czego Organ dopuścił się naruszenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenie postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, a w konsekwencji doprowadził do uszczerbku interesu prawnego Skarżącej Dodatkowo w uzasadnieniu Skarżąca, wskazując na bezpodstawne ograniczenie jej dostępu do części oferty Szpitala Wielospecjalistycznego, podniosła, że istnieje prawdopodobieństwo, że część tej oferty nie spełniała wymogów formalnych. Mianowicie wbrew wymogowi wynikającemu z § 12 ust. 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 1 Zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej część dokumentów oferenta nie jest opatrzona podpisami ani parafami osób uprawnionych do reprezentowania uczestnika postępowania (oferenta) zgodnymi z załączonym wzorem podpisów. Skarżąca podniosła, że jeżeli ww. brak spełnienia wymogów formalnych rzeczywiście zaistniał, to oferta Szpitala podlegałaby odrzuceniu w oparciu o art. 149 ust. 1 pkt 5 lub art. 149 ust. 1 pkt 6 u.ś.o.z. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Konkurs ofert jest jednym z trybów postępowania w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, uregulowanym w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (zwanej "u.ś.o.z."). W tym postępowaniu mogą wystąpić dwie fazy. Rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w drodze konkursu ofert, jeśli żaden z uczestników konkursu nie skorzysta ze środka wymienionego w art. 154 ust. 1 u.ś.o.z., co do zasady kończy to postępowanie. Jednakże w przypadku gdy którykolwiek z uczestników postępowania złoży odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu, rozpoczyna się faza postępowania administracyjnego (por. wyrok o sygn. akt II GSK 186/06, publ. w ONSAiWSA 2007/4/101). Odwołanie składane w trybie art. 154 ust. 1 u.ś.o.z. otwiera zatem postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a., w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy. Odwołanie jako środek zaskarżenia służy, co do zasady, weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia, umożliwiającej jego wzruszenie. Z art. 154 ust. 1 u.ś.o.z. wynika, że przedmiotem kontroli w postępowaniu administracyjnym, wszczętym odwołaniem jest rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy (z uwzględnieniem wyłączeń określonych w art. 152 ust. 2 u.ś.o.z.), polegające na dokonaniu wyboru świadczeniodawców, z którymi zostaną zawarte umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Celem procedury uruchamianej na podstawie art. 154 u.ś.o.z. jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej, nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest zatem ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Zasady te są określone w przepisach ustawy oraz w dokumentach Prezesa Funduszu, wydanych na podstawie art. 146 u.ś.o.z. Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania (świadczeniodawcy) w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zostać wywołany, gdy naruszenie zasad postępowania przez podmiot prowadzący postępowanie ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Takie ujęcie determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, którego zadaniem jest zbadanie okoliczności podnoszonych w odwołaniu i ocena czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku (por. wyrok WSA w Lublinie, sygn. III SA/Lu 940/14 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Mając na względzie powyższe słuszne jest stanowisko organu, że nie doszło do uszczerbku interesu prawnego Skarżącej podczas przeprowadzonych w postępowaniu negocjacji poprzez brak faktycznych możliwości negocjacji. Należy zauważyć, że negocjacje są prowadzone w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenie świadczeń oraz ceny za udzielane świadczenia a więc w celu ustalenia dwóch niezbędnych składników oferty (tj. proponowanej liczby i ceny oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej). Wynika to z treści art. 142 ust. 6 u.ś.o.z. Bezpośrednim rezultatem negocjacji nie jest zawarcie umowy ze świadczeniodawcą. Celem negocjacji nie jest ustalenie essentialia negotii umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej lecz ostateczne ustalenie dwóch niezbędnych elementów oferty zmierzającej do wyłonienia najkorzystniejszej spośród ofert, której wyboru ostatecznie dokonuje komisja. Istotą negocjacji jest przedstawianie przez każdą ze stron propozycji i nakłanianie drugiej strony, aby przyjęła przedłożona propozycję. Brak powodzenia w przekonywaniu drugiej strony do przedłożonej propozycji i tym samym konieczność zaakceptowania stanowiska strony przeciwnej – bez czego niemożliwe jest doprowadzenie do podpisania umowy - nie może być utożsamiany z brakiem faktycznych możliwości negocjacji. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 u.ś.o.z. poprzez nierówne traktowanie Skarżącej w stosunku do innych uczestników postępowania m.in. w stosunku do Szpitala Wielospecjalistycznego im. Dr. L B w I. Formułując ten zarzut Skarżąca odwołuje się do treści sporządzonego w formie tabeli "Wykazu ofert podlegających ocenie końcowej i łącznej liczby uzyskanych punktów" (s. 4 zaskarżonej decyzji). Nierówność traktowania Skarżąca upatruje w tym, że Komisja Konkursowa w Rankingu końcowym postępowania konkursowego przyznała ww. uczestnikowi postępowania 1278732 jednostek rozliczeniowych (liczba świadczeń zdrowotnych) o wartości 1.278.732 zł, a Skarżącej przyznała jedynie 60938 jednostek rozliczeniowych (liczba świadczeń zdrowotnych) o wartości 58.500,48 zł pomimo, iż Skarżąca uzyskała taką samą liczbę punktów oceny końcowej co ww. podmiot, tj. 63 punkty. Z zarzutu Skarżącej wynika zatem, że skoro otrzymała taką samą liczbę punktów oceny końcowej, to powinna otrzymać taką samą liczbę jednostek rozliczeniowych. Jest to stanowisko błędne. Z treści tabeli "Ranking końcowy" (której zasadniczą treść powtarza ww. tabela ze str. 4 zaskarżonej decyzji) znajdującej się w aktach części postępowania przeprowadzonego przez Komisję Konkursową wynika, że liczba i cena świadczeń decydowała o przyznaniu "punktacji za ofertę cenową", która to punktacja miała z kolei wpływ na punktację oceny końcowej. Zależność jest zatem odwrotna od tej wskazanej przez Skarżącą: to nie punkty oceny końcowej decydują o ilości jednostek rozliczeniowych, ale to ilość jednostek rozliczeniowych (w połączniu z ich ceną) ma wpływ na wartość punktacji oceny końcowej. Należy zauważyć, że zaproponowana przez Skarżącą niższa cena za jednostkę rozliczeniową ma odzwierciedlenie w ocenie dokonanej w trakcie konkursu: Skarżąca otrzymała 7 punktów za ofertę cenową, a ww. Szpital – 5. O zrównaniu się oferty Skarżącej z ofertą Szpitala w ocenie końcowej zadecydowała punktacja wynikająca z oceny innych kryteriów (np. "kompleksowość": Skarżąca - 0 punktów, Szpital – 2). Zarzut bezpodstawnego ograniczenia Skarżącej dostępu do ofert innych oferentów należy rozważać w kontekście wpływu tego uchybienia naruszenia na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie usług. W tym względzie Skarżąca podnosi, że istnieje prawdopodobieństwo, że część oferty Szpitala Wielospecjalistycznego im. Dr. L B nie spełniała wymogów formalnych. Mianowicie wbrew wymogowi wynikającemu z § 12 ust. 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 1 Zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej część dokumentów oferenta nie jest opatrzona podpisami ani parafami osób uprawnionych do reprezentowania uczestnika postępowania (oferenta) zgodnymi z załączonym wzorem podpisów. Skarżąca podniosła, że jeżeli ww. brak spełnienia wymogów formalnych rzeczywiście zaistniał, to oferta Szpitala podlegałaby odrzuceniu w oparciu o art. 149 ust. 1 pkt 5 lub art. 149 ust. 1 pkt 6 u.ś.o.z. Rozpatrując powyższy zarzut należy zauważyć, że przesłanką odrzucenia oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 5 u.ś.o.z. jest okoliczność, że oferta "jest nieważna na podstawie odrębnych przepisów", natomiast odrzucenie oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 6) następuje w przypadku jeżeli "świadczeniodawca złożył ofertę alternatywną". Trudno jest przyjąć, że sam brak parafy na którejś ze stron oferty danego oferenta skutkuje stwierdzeniem, że złożył on ofertę alternatywną. Z samego braku potwierdzenia treści dokumentu nie wynika bowiem to, że w treści tego dokumentuje zawarto jakieś alternatywne rozwiązanie ani z samego braku potwierdzenia treści jakiegoś dokumentu nie wynika okoliczność w postaci złożenia innego dokumentu zawierającego alternatywną ofertę względem dokumentu, którego treść nie została potwierdzona podpisem czy parafą. Wynika z tego, że nie jest możliwe, aby w tej sytuacji istniała możliwość odrzucenia oferty Szpitala na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 6 u.ś.o.z. Zdaniem Sądu nie można również braku podpisów czy paraf potwierdzających treść dokumentu utożsamiać z zaistnieniem przesłanki w postaci nieważności oferty (art. 149 ust. 1 pkt 5 u.ś.o.z.) w związku z naruszeniem wymogu wynikającego z § 12 ust. 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 1 Zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. "Nieważność oferty" o której mowa w art. 149 ust. 1 pkt 5 u.ś.o.z. musi zachodzić "na podstawie odrębnych przepisów". Zdaniem Sądu nie można uznać, że do takich "odrębnych przepisów" zalicza się Zarządzenie Nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Jak wskazuje sama treść tego Zarządzenia, podstawą jego wydania był art. 102 ust. 5 pkt 21 i 25 u.ś.o.z. Zgodnie z art. 102 ust. 5 u.o.ś.z. do zakresu działania Prezesa Funduszu w szczególności należy: – nadzór nad realizacją zadań oddziałów wojewódzkich Funduszu (pkt 21), – ustalanie jednolitych sposobów realizacji ustawowych zadań realizowanych przez oddziały wojewódzkie Funduszu z uwzględnieniem konieczności stosowania ułatwień w obiegu dokumentacji, w tym ich elektronizacji (pkt 25). Z obu punktów wynika zatem kompetencja Prezesa Funduszu do działania względem oddziałów wojewódzkich Funduszu – a nie wobec osób trzecich. W ramach ww. upoważnień Prezes nie może zatem określić wymogów formalnych ofert składanych w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzieleni świadczeń opieki zdrowotnej. Co więcej, jak wskazywano już w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 23 marca 2017 r. sygn. II GSK 1913/15, publ. CBOSA) – zarządzenie Prezesa Funduszu określające warunki postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie jest aktem normatywnym. Skoro zatem ewentualny brak podpisów czy paraf nie mógłby skutkować odrzuceniem oferty Szpitala, to wskazywane przez Skarżącą uchybienie braku zapewnienia dostępu do tej oferty nie wpłynął na możliwość zawarcia umowy o świadczenie usług, a tym samym ww. okoliczność nie spowodowała uszczerbku w interesie prawnym Skarżącej. Ze względu na powyższe, uznając zarzuty skarg za niezasadne Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), oddalił skargę.