II SA/Bd 1005/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.Ś.-H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.Ś.-H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skargą z dnia [...] lipca 2017 r. M. Ś. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., nr 1369 ze zm., w skrócie P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Przede wszystkim jednak z uwagi na charakter wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z 23.01.1997 r., SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, t. 1). Wskazać należy, że skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że rozstrzygnięcie w sprawie odmowy przyznania określonego świadczenia z zakresu pomocy społecznej nie nadaje się do wykonania, bowiem wydanie decyzji w tym przedmiocie nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania zarówno dla skarżącego, jak również dla innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, decyzja taka nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym. Skoro zatem decyzja odmawiająca przyznania prawa do świadczenia wychowawczego nie nakłada na skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu, to oznacza, że do decyzji tej nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. Bez znaczenia pozostaje zatem fakt, że skarżąca nie wykazała, że odmowa wstrzymania decyzji stanowi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.