II OZ 992/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P., R.P., D. K. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1388/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K.P.i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie K. P.i D.K.; 2. odrzucić zażalenie R.P. i D. K.

Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1388/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. P. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z 17 czerwca 2025 r. skarżące zostały wezwane do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone: D. K. dnia 21 lipca 2025 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął więc skarżącej D. K. dnia 28 lipca 2026 r. Sąd ustalił, że do dnia 9 kwietnia 2026 r. nie zidentyfikowano wpłaty, która mogłaby zostać uznana za uiszczenie wpisu sądowego od D. K.. Z kolei K. P. wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego doręczono ze stosownym pouczeniem dnia 27 kwietnia 2026 r. a 7 dniowy termin minął dnia 4 maja 2026 r. Sąd ustalił, że w rejestrze opłat sądowych do dnia 2 maja 2026 r. nie zidentyfikowano wpłaty, która mogłaby zostać uznana za uiszczenie wpisu sądowego od K. P.. Sąd wskazał, że braki fiskalne skargi K. P. i D. K. uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu, stąd skargę należało odrzucić. Zażaleniem K. P., R. P., D. K. i D. K. zaskarżyli powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie K. P. i D. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (skargi). Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to przedmiotowo-podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 p.p.s.a. i następne). W niniejszej sprawie skarżące K. P. i D. K. nie były zwolnione z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie zostały zwolnione z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu. Mając powyższe na względzie zasadnie zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2025 r. wezwano skarżące do solidarnego uiszczenia wpisu od skargi. D. K. pomimo skutecznego doręczenia jej powyższego wezwania dnia 21 lipca 2025 r. w wyznaczonym terminie nie uiściła przedmiotowego wpisu. Podobnie K. P. pomimo skutecznego wezwania jej do uiszczenia przedmiotowego wpisu, a następnie – po prawomocnym oddaleniu jej zażalenia na zarządzenie wzywające ją do uiszczenia wpisu od skargi (postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2025 r. sygn. akt II OZ 1730/25) – pomimo wezwania jej do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 17 czerwca 2025 r., wymaganego wpisu od skargi nie uiściła w wyznaczonym terminie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo w tych okolicznościach przyjął, że skarżące K. P. i D. K. nie uzupełniły braku fiskalnego skargi i na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił ich skargę. Z tych względów zażalenie K. P. i D. K. należało oddalić. Zażalenie wniesione przez R. P. i D. K. podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Nie byli oni bowiem stronami postępowania – nie byli adresatami zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie wnosili skargi i nie wykazali, aby wynik przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczył ich interesów prawnych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.