II OZ 989/18

Dnia 19 września 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 987/18 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 987/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącej K. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł w związku z faktem prowadzenia działalności w zakresie żywienia zbiorowego w Pensjonacie "[...]" w R. bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów. Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła wniosku, w szczególności w zakresie ustawowych okoliczności warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej – nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub że istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak podstaw aby uznać, że wyegzekwowanie nałożonej kary w wysokości 3.000 zł rzeczywiście spowoduje skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca w zażaleniu podniosła, że Sąd dokonał błędnej oceny stanu faktycznego sprawy co do osoby prowadzącej działalność w zakresie żywienia zbiorowego. Twierdziła też, że wyegzekwowanie nałożonej kary spowoduje, iż nie będzie mogła płacić rat kredytów i rachunków, co sprawi, że "lokatorzy" zakładu zostaną pozbawieni wody i prądu. Ponadto podniosła, że może stracić dochody, klientów oraz renomę i w efekcie stanie się niewypłacalna. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy trudno Sądowi pierwszej instancji, który niezastosował ochrony tymczasowej, zarzucić naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć przede wszystkim o wniosek skarżącego i w zestawieniu podniesionych w nim okoliczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy ocenić, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności. W tej sprawie wniosek, prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, nie zawierał żadnej argumentacji, żadnych okoliczności pozwalających wywieść, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czy też niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywał na wnioskodawczyni. Przy czym argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania nie może być tożsama z zarzutami wniesionej skargi. Zarzuty skargi dotyczą bowiem legalności zaskarżonego aktu, zaś we wniosku strona powinna wykazać okoliczności świadczące o nieodwracalnych skutkach, czy też o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w przypadku wykonania aktu. Zarzuty skargi nie mogą być oceniane w postępowaniu o zastosowanie ochrony tymczasowej. Podnoszona w zażaleniu błędna ocena stanu faktycznego sprawy, jakoby to nie skarżąca dopuściła się prowadzenia działalności w zakresie żywienia zbiorowego w Pensjonacie "[...]" w R. bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów, nie ma zatem znaczenia dla oceny przesłanek warunkujących możliwość zastosowania ochrony tymczasowej. Zatem już tylko z tych powodów, w szczególności z uwagi na brak uzasadnienia wniosku, nie było wystarczającej podstawy pozwalającej zastosować wobec skarżącej ochrony z art. 61 § 3 p.p.s.a. Niemniej jednak w sprawie należy wziąć pod uwagę również charakter aktu, jaki został zaskarżony do sądu administracyjnego. Nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna, jak każde świadczenie pieniężne, nie ma charakteru nieodwracalnego. Nienależnie pobrana podlega zwrotowi. Wysokość nałożonej kary nie jest też tak znaczna, aby można było, rozsądnie oceniając, przyjąć, że jej zapłata spowoduje skutki wskazane w zażaleniu. Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.