II OZ 973/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 388/17 o odrzuceniu zażalenia Stowarzyszenia [...] w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 388/17 o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 388/17 o umorzeniu postępowania w zakresie wniosku o przyznanie [...] w T. prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie Stowarzyszenia [...] w T. (KRS nr [...]) na postanowienie tego Sądu z dnia 12 czerwca 2018 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. żaden przepis prawa nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy albo zmianie postanowienia bądź zarządzenia referendarza sądowego podjęte na podstawie art. 260 P.p.s.a. i z tych też przyczyn orzeczono jak na wstępie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyło ww. Stowarzyszenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W obowiązującym na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) stanie prawnym na dzień wydania postanowienia Sądu pierwszej instancji, na postanowienie tegoż Sądu wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stanowi o tym wprost art. 260 § 2 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – zwanej P.p.s.a.) zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny orzeka w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wobec powyższego, skoro obowiązująca aktualnie ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które wydane zostało na skutek rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, to trafnie Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie na to postanowienie. W takiej sytuacji zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pozbawione podstaw prawnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.