II OZ 97/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 12/16 w zakresie oddalenia wniosku o zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych adresowych postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek J. J. o zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia danych adresowych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 165 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a. Ponowny wniosek skarżącego nie wskazuje na zmianę okoliczności sprawy. Podstawą odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 marca 2016 r. było nieprzedstawienie przez skarżącego dokumentu wskazującego, jaka jest kwota środków pieniężnych pozostający w jego dyspozycji w depozycie, ewentualnie jaka kwota środków pieniężnych została przez skarżącego przekazana z depozytu na książeczkę oszczędnościową lub wybrany rachunek bankowy. Pismem z dnia 6 lipca 2016 r. po raz kolejny wezwano skarżącego do przedłożenia stosownego zaświadczenia z Zakładu Karnego o posiadaniu bądź nieposiadaniu środków na koncie depozytowym. Skarżący nie nadesłał takiego zaświadczenia. Nie zachodzą zatem okoliczności, które wskazywałyby na konieczność zmiany postanowienie z dnia 17 marca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. W zażaleniu na postanowienie z dnia 19 października 2016 r. skarżący podnosi, że z treści jego oświadczenia o stanie majątkowym oraz zaświadczenia z Aresztu Śledczego w Wejherowie wynika, że nie ma możliwości opłacenia kosztów sądowych w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy podnieść, że kwestia odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta. Skarżący w rozpoznawanej sprawie występował już z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w lutym 2016 r. W wyniku rozpoznania wniosku postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 marca 2016 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 17 marca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Zasadniczym powodem takiego rozstrzygnięcia było to, iż skarżący, mimo wezwania, nie przedłożył żądanych dokumentów źródłowych (zaświadczenia z Zakładu Karnego o posiadaniu bądź nieposiadaniu środków na koncie depozytowym), tym samym oświadczenia składane przez skarżącego okazały się niewystarczające do przyznania mu prawa pomocy. Jakkolwiek strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony. Sąd pierwszej instancji trafnie podniósł, że strona występująca o przyznanie prawa pomocy powinna przytoczyć okoliczności wskazujące na zasadność jej wniosku oraz je uprawdopodobnić. Skarżący, mimo wezwania, nie nadesłał żądanych dokumentów (zaświadczenia z Zakładu Karnego o posiadaniu bądź nieposiadaniu środków na koncie depozytowym), ani w żaden sposób nie ustosunkował się do tego wezwania. Nadesłane przez skarżącego zaświadczenie wydane przez Zastępcę Dyrektora Zakładu Karnego w Sieradzu z dnia 8 lipca 2016 r. nie dotyczy kwestii posiadania bądź nieposiadania środków na koncie depozytowym, lecz poświadcza jedynie, że skarżący nie jest zatrudniony odpłatnie w Zakładzie Karnym w Sieradzu. Skoro więc skarżący nie wykazał, że nastąpiła taka zmiana, która uzasadnia przyznanie prawa pomocy, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a wobec tego zażalenie podlega oddaleniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.