II OZ 943/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 126/19 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 126/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną R. K. (dalej "skarżący") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie skargi R. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie złożona przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna nie zawiera niezbędnego elementu konstrukcyjnego, jakim jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Poprzez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych), oraz tego, na czym to naruszenie polegało. Wobec powyższego braku Sąd odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podniósł, że "brak słów w całości nie może dyskwalifikować skargi kasacyjnej ponieważ skarżony wyrok nie był częściowy". W dalszej części pełnomocnik stwierdził, że nie mógł podać żadnych przepisów ponieważ podane w wyroku przepisy nie odnosiły się do meritum sprawy, gdyż sprawa nie dotyczy obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Z art. 177a w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jednoznacznie wynika natomiast, że przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie są elementami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej i ich brak skutkuje jej odrzuceniem, bez uprzedniego wzywania strony do ich usunięcia. W doktrynie wskazuje się, że rygoryzm w tym zakresie wydaje się uzasadniony wysokim stopniem formalizacji skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, służącym precyzyjnemu ustaleniu zakresu sprawy przedstawianej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016 r., str. 796). Stosownie bowiem do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W okolicznościach sprawy słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga kasacyjna z dnia [...] lipca 2019 r. (data pisma) została obarczona nieusuwalną wadą konstrukcyjną w postaci braku wskazania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, co skutkować musiało odrzuceniem tego środka zaskarżenia. Pełnomocnik skarżącego, zarówno w skardze kasacyjnej, jak i w zażaleniu, nie wskazał żadnych przepisów prawa, które naruszył Sąd wydając zaskarżone rozstrzygnięcia. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że sprawa nie dotyczy obiektu budowlanego zatem przepisy budowlane nie mają w niej zastosowania. W zaistniałej sytuacji należy uznać, że pełnomocnik zostawił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dopasowanie stosownych przepisów do przedstawionego stanu faktycznego. Takie działanie jest niedopuszczalne. Jak wskazano wcześniej NSA bada zasadność zarzutów (konkretnych, jasno określonych naruszeń przepisów prawa), a ich wskazanie jest obowiązkiem profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzialnego za konstrukcję skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony takich zarzutów nie przedstawił, zatem orzeczenie Sądu I instancji jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.