II OZ 93/22

Dnia 23 lutego 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SPP/Po 93/21 o odrzuceniu sprzeciwu S. N. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2021 r. w sprawie ze skargi S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty planistycznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SPP/Po 93/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Poznaniu odrzucił sprzeciw S. N. od postanowienia starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z 28 września 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w/w postanowieniem starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu po rozpoznaniu wniosku S. N. o zwolnienie od kosztów sądowych, odmówił przyznania prawa pomocy. Wnioskodawca skorzystał z prawa do złożenia sprzeciwu od powyższego orzeczenia. Pismem z 23 listopada 2021 r., na podstawie art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), skarżący został zobowiązany do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie, pod rygorem odrzucenia (art. 259 § 2 Ppsa). Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, pomimo powtórnego awizowania, powróciła do WSA w Poznaniu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Korespondencję pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Termin na wykonanie wezwania rozpoczął bieg z dniem 10 grudnia 2021 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu wnioskodawca nie usunął braków formalnych sprzeciwu. Z uwagi na powyższe sąd pierwszej instancji – na podstawie art. 259 § 2 Ppsa – odrzucił sprzeciw. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. N., wnosząc o jego uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy w tym zakresie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że nie jest w stanie ponieść kosztów w wysokości 500 zł bez uszczerbku dla siebie. Dalej wskazuje, że jest osobą starszą, samotnie prowadzącą gospodarstwo domowe, ponadto schorowaną i wymagającą stałego przyjmowania leków oraz wizyt lekarskich; nie przypomina sobie, aby przesłana do niego korespondencja z sądu wzywająca do uzupełniania braków formalnych sprzeciwu była awizowana. Wnioskodawca zaznacza, że nie widział takiego awiza na poczcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 Ppsa (aktualny tekst jednolity: Dz. U. 2022, poz. 329) każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jest to warunek formalny prawidłowego wniesienia pisma procesowego, którego brak jest usuwany w procedurze określonej art. 49 § 1 Ppsa. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 Ppsa jest art. 259 § 2 Ppsa, który w przypadku sprzeciwu wniesionego po terminie oraz sprzeciwu, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciwu wniesionego przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierającego uzasadnienia, przewiduje jego odrzucenie na posiedzeniu niejawnym. Jak wynika z akt sprawy wniesiony sprzeciw nie został podpisany przez skarżącego, dlatego WSA w Poznaniu pismem z 23 listopada 2021 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, przez jego podpisanie. Wyznaczono 7-dniowy termin na uzupełnienie braku, określono też rygor - odrzucenie sprzeciwu. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie skierowana na adres skarżącego, pomimo dwukrotnego awizowania, powróciła z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Jak wynika z akt sprawy termin na wykonanie wezwania upłynął bezskutecznie 17 grudnia 2021 r., tym samym ziściła się wskazana w art. 259 § 2 Ppsa przesłanka odrzucenia sprzeciwu, wobec skuteczności doręczenia zastępczego (art. 73 § 4 Ppsa). Żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia jest zatem niezasadne, albowiem w okolicznościach sprawy sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił sprzeciw. Argumentacja skarżącego dotycząca braku awizo wobec dowodu na prawidłowość doręczenia przez pocztę wezwania o usunięcie braków sprzeciwu nie zasługiwała na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.