II OZ 9/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.K., A.K., K.P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1551/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi D.K. oraz K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2025 r. Nr 523/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P. i D.K.; 2. odrzucić zażalenie A.K. i R.P..

Uzasadnienie. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także: "Sąd I instancji") złożona została przez D.K. i K.P. skarga na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2025 r., Nr 523/2025, w przedmiocie nakazu rozbiórki. Przedmiotowa skarga została wniesiona w imieniu skarżących przez Z.G. jako pełnomocnika skarżących zgłoszonego w toku postępowania administracyjnego. Wobec wiedzy posiadanej przez Sąd I instancji z urzędu, iż Z.G. w żadnym z dotychczasowo prowadzonych przez ten Sąd postępowań ze skarg D.K. i K.P. nie wykazał, iż spełnia wymogi przewidziane w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej także "P.p.s.a."), w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2025 r. zwrócił się do K.P. i D.K. do nadesłania własnoręcznie podpisanej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej K.P. w dniu 1 sierpnia 2025 r., zaś skarżącej D.K. w dniu 4 sierpnia 2025 r. (k. 19 i 20 akt sądowych sprawy). Pismem z dnia 8 sierpnia 2025 r. skarżąca K.P. wraz z R.P. wniosła kolejną skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2025 r., Nr 523/2025. Podobnie uczyniła D.K. wraz z A.K. w piśmie również datowanym na 8 sierpnia 2025 r. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1551/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., odrzucił skargę K.P. i D.K.. W uzasadnieniu swego stanowiska Sąd I instancji wskazał, iż w jego ocenie z akt sprawy wynika, iż skarżące nie wykonały zarządzenia z dnia 1 lipca 2025 r. i nie nadesłały do Sądu skargi własnoręcznie podpisanej. Wedle Sądu I instancji, nadesłane w dniach 12 i 13 sierpnia 2025 r. pisma nie odzwierciedlają treści skargi, zaś nieuzupełnienie braku formalnego skargi uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu i obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zażalenia na powyższe postanowienie wniosły D.K. i K.P., a także A.K. i R.P.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenia K.P. i D.K. nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, iż wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki procesowe i materialnoprawne. Termin wniesienia skargi został określny w treści art. 53 P.p.s.a., zaś sposób jej wniesienia i wymogi formalne określają art. 54 i 57 P.p.s.a. Nie jest zatem obojętna chwila, w której skarga zostanie wniesiona, gdyż wniesienie jej z uchybieniem wskazanego w art. 53 P.p.s.a., zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skutkuje jej odrzuceniem. Jednocześnie, wniesienie skargi do Sądu prowadzi do powstania stanu sprawy w toku, co z kolei stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Taki stan trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. zobowiązuje bowiem Sąd rozstrzygający sprawę do odrzucenia skargi jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż prawidłowo Sąd I instancji potraktował pisma z dnia 8 sierpnia 2025 r. jako uzupełnienie skargi, której braków formalnych w zakreślonym terminie nie uzupełniono. Zarówno skarżąca D.K., jak i K.P. nie nadesłały bowiem podpisanego dokumentu skargi z dnia 5 czerwca 2025 r., tj. dokumentu wszczynającego postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, a jedynie w dniu 8 sierpnia 2025 r. (zatem po terminie przepisanym do wniesienia skargi) dokument zatytułowany skarga, nie będący odzwierciedleniem jej pierwotnej treści mogący zatem stanowić jedynie jej uzupełnienie/modyfikację. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a. Zażalenie wniesione przez A.K. i R.P. podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 P.p.s.a przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zażalenie złożone w niniejszej sprawie przez ww. osoby, na postanowienie Sądu I instancji z dnia 19 listopada 2025 r. jest niedopuszczalne, ponieważ nie byli oni adresatem tego postanowienia. Podkreślić należy, że niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Na marginesie jedynie należy również wskazać, iż A.K. oraz R.P. nie byli także adresatami zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2025 r., Nr 523/2025, w związku z czym nie przysługiwała im skarga na ww. decyzję. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 2 sentencji.