II OZ 875/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Wr 88/26 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 grudnia 2025 r. nr 1197/2025 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 8 kwietnia 2026 r., o sygn. II SA/Wr 88/26 odrzucił skargę A.S. (dalej "skarżąca") na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 1 grudnia 2025 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca pomimo wezwania nie uzupełniła braku fiskalnego skargi. Dlatego też, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienia Sądu I instancji, wnosząc o jego zmianę i przyjęcie skargi do rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu do dalszego prowadzenia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: – naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, ze nie zostały uzupełnione braki formalne skargi, podczas gdy w przesłanej do mnie przesyłce sądowej znajdowało się wyłącznie wezwanie do przedłożenia czterech odpisów skargi oraz podania numeru PESEL, jak także wyłącznie pismo "przewodnie" zatytułowane "doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu" jednak bez samego zarządzenia, które nie zostało dołączone do korespondencji sądowej przez Sąd, a tym samym nie zostałam skutecznie wezwana do uzupełnienia braku formalnego w postaci należytej opłaty sądowej od skargi; – naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i odrzucenie skargi pomimo braku wezwania mnie do uiszczenia brakującej kwoty wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Oznacza to, że w chwili wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (m.in. skargi) powstaje obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. Strona wnosząca skargę ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Stosownie zaś do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie żadna z okoliczności zwalniających skarżącą z obowiązku poniesienia kosztów sądowych nie wystąpiła. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, że skarżąca złożyła skargę na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 1 grudnia 2025 r., bez uiszczenia należnej opłaty w odpowiedniej wysokości, zasadnie została wezwana do jej uzupełnienia w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do wykonania zarządzenia do uregulowania wpisu od skargi została doręczona skarżącej 19 lutego 2026 r., co oznacza, że ustawowy termin do jego uiszczenia upłynął 26 lutego 2026 r. Pomimo wezwania skarżąca nie uzupełniła wpisu od skargi. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że Sąd prawidłowo, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę skarżącej odrzucił. Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w zażaleniu, należy wskazać, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 32 akt sądowych) wynika, iż skarżącej została nadana przesyłka zawierająca zgodnie z rubryką "rodzaj przesyłki: wezwanie z 16.02.26 r. (o odpisy, PESEL) + doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu + pouczenie". Przesyłka ta została doręczona skarżącej 19 lutego 2026 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2026 r., poz. 468 ze zm.) (zob. np. postanowienie SN z 22 marca 2019 r., sygn. I CZ 118/17, postanowienia NSA z: 5 czerwca 2019 r., sygn. II OZ 500/19 oraz 26 stycznia 2024 r., sygn. I OZ 9/24), przez co podlega ono domniemaniu prawdziwości. Do obalenia wskazanego domniemania nie jest wystarczające samo oświadczenie, że wewnątrz koperty brak było wezwania do uzupełnienia braku formalnego pisma. Odbierający korespondencję powinien sprawdzić, czy zawiera ona wszystkie wskazane na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru dokumenty, a w sytuacji, gdyby przesyłka nie zawierała części dokumentów, albo w razie jakichkolwiek innych wątpliwości co do zgodności treści opisu zwrotki z zawartością przesyłki, postępując racjonalnie i z należytą starannością, winien zawiadomić Sąd o tym fakcie po jej otrzymaniu. W sytuacji, gdy odbierający przesyłkę tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki. Zawartą w zażaleniu argumentację skarżącej dotyczącą otrzymania jedynie pisma przewodniego zatytułowanego "doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu", bez samego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu należało zatem uznać za niewystarczającą do obalenia domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, a w konsekwencji jego nieuzupełnienia, zasadnie odrzucono skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.