II OZ 866/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1076/14 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie jego skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W świetle dokonanych przez Sąd ustaleń, skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, a łączny miesięczny dochód małżonków wynosi 6 799 zł. Skarżący opiekuje się wnuczką i prawnuczką, ponadto posiada majątek w postaci dwóch mieszkań, każde o pow. 50 m2, nieruchomość rolną o pow. 1,98 ha, domek letniskowy oraz oszczędności w kwocie 20 986 zł. Na podstawie tych ustaleń Sąd przyjął, że uzyskiwane dochody oraz posiadane oszczędności umożliwiają stronie poniesienie tak kosztów sądowych w sprawie, jak i kosztów działania profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż ponosi on od lat koszty utrzymania gazociągu służącego celom publicznym, przebiegającego przez jego nieruchomość, nie przemawia, zdaniem Sądu za przyznaniem prawa pomocy, zwłaszcza, że skarżący nie wskazał wysokości obciążeń ponoszonych z tego tytułu. W zażaleniu na to postanowienie skarżący J. W. podniósł, iż ponoszenie przez niego kosztów na utrzymanie położnego na jego działce gazociągu służącego celom publicznym, uzasadnia zwolnienie go od wszelkich kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przyjęta przez Sąd I instancji ocena wniosku o przyznanie prawa pomocy jest prawidłowa. Stosownie do art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W zaskarżonym postanowieniu zasadnie przyjęto, że skarżący dysponuje środkami umożliwiającymi mu poniesienie kosztów postępowania sądowego we własnym zakresie. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że dochody osiągane w prowadzonym przez skarżącego gospodarstwie domowym oraz posiadany majątek, w szczególności oszczędności w kwocie znacznie przekraczającej wysokość kosztów postępowania w sprawie nie pozwalają przyjąć, że skarżący spełnia warunek przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy zauważyć, że skarżący w zażaleniu nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji na podstawie złożonych przez niego oświadczeń, a jedynie wskazuje na konieczność uwzględnienia jego wniosku o prawo pomocy z uwagi na ponoszenie wydatków na utrzymanie gazociągu. Okoliczność ta, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, nie stanowi jednakże uprawnionej podstawy do uwzględnienia wniosku. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. względy inne, niż trudna sytuacja finansowa osoby wnioskującej o przyznanie prawa pomocy odnoszona do przypadku niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego, nie uprawniają do uwzględnienia wniosku o prawo pomocy. W przypadku skarżącego ustalono zaś, że poniesienie kosztów postępowania nie spowoduje takiego uszczerbku, co doprowadziło do prawidłowego rozstrzygnięcia o odmowie przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.