II OZ 859/14

Dnia 13 sierpnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń A. S. i E. W. oraz J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 753/14 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 753/14, po rozpoznaniu wniosku M.G. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd I instancji, wskazując na regulację z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) podał, że nakaz rozbiórki stanowi jedną z najdalej idących sankcji przewidzianych przepisami prawa budowlanego. Wykonanie takiej decyzji ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie nakazu rozbiórki prowadzi bowiem zazwyczaj do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych oraz wiąże się z poniesieniem znacznych nakładów finansowych. Nadto, ewentualny powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku, o ile w ogóle jest możliwy, wymaga również poniesienia dodatkowych kosztów oraz dodatkowego nakładu pracy. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, iż wykonanie nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie byłoby równoznaczne z zaistnieniem po stronie skarżącego znacznej szkody, a to uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli A. S. i E. W. oraz J. N., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniach zażaleń podniesiono szereg argumentów merytorycznych dotyczących wadliwości realizowanej przez skarżącego inwestycji. Wnoszący zażalenie wskazali także, że udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej nie uwzględnia ich interesu w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie może spowodować wystąpienie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że kwestie podniesione przez wnoszących zażalenie nie podważają w istocie zasadności rozstrzygnięcia Sądu I instancji, zaś legalność pod względem procesowym i materialnoprawnym zaskarżonej decyzji oceniać będzie Sąd, orzekając merytorycznie w wyroku. Podkreślić należy za Sądem I instancji, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żadnym stopniu nie wpływa na wynik postępowania wywołanego skargą. Oceniając jednak okoliczności sprawy niniejszej przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., uwzględniając zarówno interes wnioskodawcy, jak i wnoszących zażalenie, nie ulega wątpliwości, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków występuje po stronie skarżącego. Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, natomiast argumenty podniesione w zażaleniu nie były w stanie podważyć prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.