II OZ 85/19

Dnia 20 lutego 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2632/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2632/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę skarżącej Spółki na zaskarżoną decyzję, wskazując, że skarżąca, pomimo wezwania skierowanego do niej, nie usunęła w zakreślonym terminie braku formalnego skargi w postaci złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z KRS). Zażalenie od powyższego postanowienia złożyła skarżąca Spółka, zarzucając: - błąd w ustaleniach faktycznych przez błędne przyjęcie jakoby do pisma uzupełniającego braki formalne, nadanego do Sądu w dniu 30 listopada 2018 r., nie został załączony wydruk z KRS skarżącej; - nieuwzględnienie faktu, że wydruk z KRS skarżącej znajdował się już w aktach sprawy, ponieważ został dołączony do odwołania od decyzji organu I instancji, a dane znajdujące się w wydruku znajdującym się w aktach sprawy, były nadal aktualne; - nieuwzględnienie faktu, że wydruk z KRS skarżącej jest powszechnie dostępny dla każdego, w tym dla sądu administracyjnego na stronie internetowej Krajowego Rejestru Sądowego; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 49 p.p.s.a. przez zaniechanie wezwania skarżącej do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych pisma z dnia 29 listopada 2018 r., o ile takowe faktycznie miały miejsce, czemu skarżąca stanowczo przeczy; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez niesprawiedliwe i krzywdzące skarżącą rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Wbrew stanowisku strony skarżącej zawartym w zażaleniu, brak jest podstaw do stwierdzenia, że na wezwanie Sądu I instancji skarżąca Spółka przedstawiła odpis z KRS. Sąd I instancji trafnie ocenił, że przy piśmie z dnia 29 listopada 2018 r. zostały złożone trzy załączniki, a mianowicie: 1) pełnomocnictwo; 2) dowód opłaty od pełnomocnictwa; 3) dowód uiszczenia wpisu sądowego – o czym świadczy prezentata Biura Podawczego, która odnosi się do stanu faktycznego (fizycznie istniejących załączników składanych przy piśmie przewodnim), a nie sposobu wyszczególnienia załączników w piśmie procesowym. Oceny tej nie zmienia również podnoszona w zażaleniu okoliczność dołączenia odpisu KRS do akt prowadzonych kancelarii, jak i treść oświadczenia pracownika kancelarii. Tego rodzaju okoliczności nie stanowią wystarczającej podstawy do skutecznego podważenia ustaleń Sądu I instancji, że odpis KRS nie został złożony do akt sądowych na wezwanie Sądu. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 tej ustawy w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedstawieniu z reguły aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS; niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 700 ze zm.) pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z Rejestru. Należy bowiem wskazać, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15). Oceny tej nie podważa okoliczność wskazywana w zażaleniu, że odpis KRS został złożony wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego, zasadą jest, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 (w tym osób prawnych – spółki kapitałowej), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Ponadto w okolicznościach tej sprawy brak jest podstaw do uznania, że niedołączenie do pisma z dnia 29 listopada 2018 r. odpisu KRS stanowiło brak formalny tego pisma. Nieprzedstawienie Sądowi odpisu KRS stanowiło bowiem brak formalny, ale skargi, i dlatego w trybie art. 49 p.p.s.a. strona skarżąca została wezwana przez Sąd do jego uzupełnienia, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając skargę, w sytuacji gdy na wezwanie Sądu strona skarżąca nie złożyła dokumentu, z którego wynika sposób jej reprezentacji. W tych warunkach nie można doszukać się naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, skoro zgodnie z obowiązującymi przepisami nieuzupełnienie braków formalnych skargi przez stronę skarżącą na wezwanie sądu, uprawniało sąd administracyjny do odrzucenia skargi. Z tych względów, na podstawie 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.