II OZ 841/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2026 r. sygn. akt II SA/Łd 253/25 odrzucające zażalenie N. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II SA/Łd 253/25 odmawiające przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi N. B. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 lutego 2025 r. nr ... znak: ... w przedmiocie odmowy dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z wniosków złożonych w postępowaniu dotyczącym legalizacji zjazdu z drogi krajowej postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Łd 253/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie N. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2026 r. odmawiające przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi N. B. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 lutego 2025 r. nr ... w przedmiocie odmowy dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z wniosków złożonych w postępowaniu dotyczącym legalizacji zjazdu z drogi krajowej. Sąd Wojewódzki w uzasadnienia postanowienia wskazał, że postanowieniem z 14 stycznia 2026 r. odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej N. B. w sprawie z jej skargi na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 lutego 2025 r. nr ... w przedmiocie odmowy dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z wniosków złożonych w postępowaniu dotyczącym legalizacji zjazdu z drogi krajowej. Pismem z 2 lutego 2026 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału II z 5 lutego 2026 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł wraz ze stosownym pouczeniem. Niniejsze wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 19 lutego 2026 r. Sąd Wojewódzki stwierdził, że w ustawowym terminie wpis od zażalenia nie został uiszczony. Ponadto zaznaczył, że w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej został zobowiązany do uiszczenia wpisu od zażalenia, jednakże mimo informacji o skutkach niewywiązania się z ww. obowiązku w ustawowym terminie i związanym z tym rygorem odrzucenia zażalenia, pełnomocnik skarżącej nie uiścił wymaganego wpisu od zażalenia. Nadto Sąd Wojewódzki zauważył, że skoro niniejsze wezwanie doręczono pełnomocnikowi 19 lutego 2026 r., to ostatnim dniem ustawowego terminu do wykonania nałożonego obowiązku był dzień 26 lutego 2026 r., który jak zaznaczył Sąd Wojewódzki upłynął bezskutecznie, co uniemożliwiło nadanie zażaleniu dalszego biegu. W związku z powyższym Sąd Wojewódzki na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł uczestnik postępowania M. R. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucając naruszenie: - art. 220 § 2 i 3 p.p.s.a. przez przedwczesne odrzucenie zażalenia pełnomocnika drugiego uczestnika postępowania – N. B., w sytuacji braku prawidłowego doręczenia wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia w postaci wpisu sądowego od zażalenia, co skutkowało bezpodstawnym odrzuceniem zażalenia N. B. Wskazując na powyższe naruszenie wniesiono o uwzględnienie zażalenia i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu niniejszego zażalenia podniesiono, że w okresie wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia pełnomocnik N. B. przebywał na długotrwałym leczenia bez możliwości działania m. in. i w tej sprawie. Ponadto zaznaczył, że w niniejszym okresie korespondencję odebrała osoba nieuprawniona, która kończyła już współpracę z biurem kancelarii. Podkreślono również, że pełnomocnik N. B. o przedmiotowym postanowieniu dowiedział się na skutek doręczenia zaskarżonego postanowienia innemu uczestnikowi postępowania – M. R., które to doręczenie nastąpiło 29 maja 2026 r. Nadto pełnomocnik wyjaśnił, że M. R. posiada w tej sprawie tożsamy interes prawny jak skarżąca N. B., toteż posiada gravamen do zaskarżenia przedmiotowego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wydziału ma obowiązek wezwać skarżącego, aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Do uiszczenia opłaty obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (art. 214 § 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie prawidłowo wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku fiskalnego zażalenia, przez uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł.– w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Z akt sprawy (duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru k. 149), wynika że wezwanie zostało doręczone 19 lutego 2026 r., jednak w ustawowym terminie 7 dni brak zażalenia nie został uzupełniony co musiało skutkować jego odrzuceniem. Brak właściwych działań ze strony skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. nieuzupełnienie braku fiskalnego zażalenia uzasadniało jego odrzucenie, o czym prawidłowo orzekł Sąd Wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu. Zaznaczyć trzeba, że ustalenie Sądu co do prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi wezwania o uiszczenie wpisu oparte zostało na dokumencie urzędowym, mianowicie zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki sądowej przez upoważnionego pracownika. Bezsporny jest ponadto fakt nieuiszczenia wpisu od zażalenia w wymaganym terminie. W takim stanie sprawy obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego było orzeczenie o odrzuceniu zażalenia, a rozstrzygnięcia tego nie mogą podważyć okoliczności przedstawione w zażaleniu. Wspomniana w zażaleniu choroba (długotrwałe leczenie) pełnomocnika, bądź odebranie wezwania przez nieuprawnioną osobę nie zostało wykazane, a nadto są to argumenty, które ewentualnie mogłyby być podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu. Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu, zgodnie z art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.