II OZ 836/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. z siedzibą w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 8 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 362/15 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi H. z siedzibą w J. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z [...] maja 2015 r. nr [...] Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o wymierzeniu H. z siedzibą w J. kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w wysokości 5 000 zł. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła H. z siedzibą w J. Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że zaskarżone postanowienie jest bezzasadne, a zapłata wymierzonej kary naraża ją na szkodę i powoduje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z 8 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, między innymi, że uzasadnienie złożonego wniosku jest ogólnikowe i nie odwołuje się do żadnych konkretnych informacji o sytuacji majątkowej spółki. W ocenie Sądu konieczność uiszczenia kary w wymierzonej wysokości 5 000 zł nie spowoduje w majątku skarżącej spółki znacznej szkody ani nie wywoła skutków trudnych do odwrócenia. Skarżąca, jak wynika z KRS posiada kapitał zakładowy w wysokości 1 050 000 zł. Taki podmiot gospodarczy musi posiadać środki umożliwiające mu prowadzenie działalności, a uiszczenie kwoty 5 000 zł pozostaje w granicach zwykłych wydatków z tym związanych. Niezależnie od powyższego, Sąd wskazał, że w przypadku niezasadności zaskarżonego postanowienia wyegzekwowana kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi, a zarzuty związane z niezasadnością zaskarżonego postanowienia nie stanowią okoliczności uzasadniającej wstrzymanie jego wykonania. Zażalenie na postanowienie z 8 lipca 2015 r. wniosła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd pierwszej instancji trafnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. To na wnioskodawcy spoczywa bowiem ciężar wskazania, jakie – konkretne – przesłanki przemawiają za wstrzymaniem wykonania aktu. Skarżąca nie wskazała takich przesłanek ani we wniosku, ani nawet w zażaleniu. Wprawdzie do wniosku dołączyła uzasadnienie, ale jest ono niekonkretne i nie pozwala ustalić, czy rzeczywiście w wyniku wykonania postanowienia doszłoby do negatywnych skutków i jakie rzeczywiście byłyby te skutki (poza ogólnie pojmowanym utrudnieniem w prowadzeniu działalności gospodarczej – jednak bez określenia skali tego utrudnienia). Skarżąca podkreśliła, że Sąd powinien odnieść się do rzeczywistej sytuacji ekonomicznej spółki – nie podała jednak, jaka jest ta sytuacja. W takim stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji nie mógł uwzględnić wniosku, a Naczelny Sąd Administracyjny nie może uwzględnić zażalenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.