II OZ 819/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 699/19 o odrzuceniu skargi P.T. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 699/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P.T. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wywiedziona przez ww. skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Zaskarżone postanowienie zostało skarżącemu doręczone, w trybie art. 44 k.p.a., w dniu [...] listopada 2018 r. Natomiast skarga została wniesiona w dniu [...] lutego 2019 r., a zatem już z uchybieniem terminowi do jej wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w postępowaniu administracyjnym korespondencja kierowana do niego była przesyłana przez organ na różne adresy. Postanowienie zostało wysłane skarżącemu pod adres, który nie był jego miejscem zamieszkania. W aktach jest adres jego zamieszkania – ul. [...]. Również i Sąd pierwszej instancji przesłał skarżącemu zakwestionowane postanowienie na niewłaściwy adres. Odebrał jednakże przedmiotowe postanowienie, gdyż dowiedział się o nim z akt sprawy administracyjnej, które akurat przeglądał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu w sytuacji wniesienia jej po upływie terminu. Termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie jak ustalono zaskarżone postanowienie organu zostało skarżącemu doręczone w trybie art. 44 k.p.a. w dniu [...] listopada 2018 r., natomiast skarga została wniesiona do Sądu w dniu [...] lutego 2019 r. A zatem zaszła podstawa do odrzucenia wywiedzionej w tej sprawie skargi jako wniesionej już po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumenty skarżącego, iż zakwestionowane postanowienie organu nie zostało mu doręczone, gdyż zostało skierowane na nieprawidłowy adres, nie zasługiwały na uwzględnienie. W sprawie, w której wszczęto postępowanie administracyjne z urzędu, nie jest sporne, że zakwestionowane postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniesienia zażalenia zostało wysłane do skarżącego na adres ul. [...], W. Tymczasem skarżący podniósł, iż jego adres zamieszkania to ul. [...]. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej zawiadomienie o wszczęciu postępowania z [...] czerwca 2018 r., skierowane na adres ul. [...], zostało osobiście odebrane przez skarżącego (k. 23 akt administracyjnych). W toku postępowania skarżący nie wskazał organowi w sposób wyraźny, iż jego adres uległ zmianie, mimo że stosowne pouczenie zostało mu udzielone przy zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, a skarżący brał aktywny udział w postępowaniu administracyjnym. Wątpliwości te pogłębiają akta sprawy, gdzie skarżący podaje trzy różne adresy, w tym m.in. w treści skargi: ul. [...], a na kopercie w której skarga została wniesiona: ul. [...]. W takiej sytuacji faktycznej nie można skutecznie zarzucić organowi, iż skierowanie przesyłki na adres: ul. [...] stanowi o nieskuteczności doręczenia. Skoro skarżący odebrał pierwsze pismo w sprawie skierowane pod ww. adres, to w toku postępowania jego obowiązkiem było jednoznaczne wskazanie, pod jakim adresem będzie odbierał kierowaną do niego korespondencję, w sytuacji gdy jego wolą było odbieranie jej pod innym adresem niż pierwotny. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.