II OZ 818/14

Sygn. akt II OZ 818 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 12 sierpnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń E. i M. S. oraz J. i E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 889/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. i E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenia.

Sygn. akt II OZ 818 / 14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącym J. i E. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy Wawer m.st. Warszawy z dnia [...] października 2013 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach ewidencyjnych o numerach:[...], [...], [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. M. i ul. O. na terenie dzielnicy W. w W.. Wraz ze skargą skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zdaniem skarżących, przedmiotowy wniosek jest uzasadniony przede wszystkim dlatego, iż dla terenu planowanej inwestycji gotowy jest już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sprecyzowali, że plan jest "na ostatnim etapie uchwalenia" i najprawdopodobniej wejdzie w życie jeszcze w tym roku. Przewiduje on natomiast na przedmiotowym terenie wyłącznie zabudowę jednorodzinną. Z tych też powodów wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie spowoduje to, iż nie zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na budowę i nie nastąpi przystąpienie do budowy planowanej inwestycji, która spowoduje dla nich nieodwracalne straty materialne, poprzez obniżenie wartości ich nieruchomości, znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, z uwagi na obniżenie standardów istniejącej do tej pory zabudowy. Rozpoczęcie realizacji inwestycji spowoduje zniszczenie także klimatu i charakteru domów jednorodzinnych, a oddziaływanie inwestycji będzie miało charakter ogólnospołeczny, a na dodatek pogłębi degradację zagospodarowania przestrzeni panująca w Warszawie. Nie można również dopuścić, aby jedna decyzja zmieniła postanowienia opracowanego planu. Może to wprowadzić nieodwracalne skutki w charakterze istniejącej zabudowy wokół planowanej inwestycji. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja ta - jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego- daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu administracji architektoniczno- budowlanej o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Tym samym nie może ona naruszać na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw wnioskujących, w konsekwencji nie może wyrządzić im znacznej szkody lub wywołać nieodwracalnych skutków. Z tych też względów, podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące obniżenia wartości należącej do nich nieruchomości, którą spowodować ma rozpoczęcie realizacji opisanej wyżej inwestycji, czy też argumentacja dotycząca negatywnego wpływu tej inwestycji na "klimat" i "charakter" dzielnicy domów jednorodzinnych, zdaniem Sądu nie mogły być rozważane jako ewentualne przesłanki orzeczenia o zastosowaniu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na decyzję o warunkach zabudowy. Ewentualnemu wstrzymaniu wykonania będzie mogła podlegać decyzja o pozwoleniu na budowę i w tym postępowaniu zabezpieczone będą mogły zostać interesy skarżących. Uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku nie mogła też stanowić trwająca procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podnoszona przez skarżących okoliczność, że dla przedmiotowego terenu przygotowany jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który najprawdopodobniej jeszcze w tym roku stanie się prawem miejscowym, nie ma żadnego znaczenia dla oceny wpływu skutków zaskarżonej decyzji na sytuację skarżących. Jak wyjaśnił Sąd, w przypadku wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla terenu objętego zaskarżoną decyzją przewidywałby inne ustalenia niż ta decyzja, obowiązujące byłyby ustalenia planu, a nie decyzji, której stwierdzane jest wygaśniecie (art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Z kolei organ administracji architektoniczno- budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zobowiązany byłby do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami nowo uchwalonego miejscowego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zanim jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zacznie obowiązywać, warunkiem wydania pozwolenia na budowę będzie zgodność projektu budowlanego z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. To jednakże nie ta decyzja, a decyzja o pozwoleniu na budowę, wywoła skutki w postaci rozpoczęcia realizacji zamierzonej inwestycji, która to inwestycja - w ocenie skarżących - doprowadzić może po ich stronie do nieodwracalnych strat materialnych, a także innych negatywnych skutków o charakterze "ogólnospołecznym". Skoro tak, to ewentualnemu wstrzymaniu wykonania będzie mogła podlegać decyzja o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze, wobec braku w niniejszej sprawie zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak na wstępie. Zażalenia na powyższe postanowienia wnieśli E. i M. S. oraz J. i E. S.. W zażaleniu E. i M. S. wniesiono o uchylenie ww. postanowienia i wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonalności decyzji, stwierdzając, że została ona wydana z naruszeniem prawa, bowiem na tym terenie zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powinno być tylko budownictwo jednorodzinne. Z kolei w zażaleniu J. i E. S. wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przypisanych. Zdaniem skarżących Sąd w postępowaniu zabezpieczającym powinien rozważyć wszystkie skutki swojego postanowienia, a nie ograniczać się wyłączenie do kwestii formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją jest decyzja ustalająca warunki zabudowy. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno- budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W szczególności nie może powodować takich skutków możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę, która to dopiero będzie mogła w określonym w niej zakresie ingerować w bryłę, czy substancję obiektu budowlanego. Na wszystkie te okoliczności wskazywał wyczerpująco Sąd pierwszej instancji trafnie eksponując brak skutków materialnoprawnych kontrolowanych w sprawie decyzji, a zatem brak przedmiotu wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w rozpoznawanych zażaleniach, zauważyć należało, iż nawiązuje ona w pierwszym do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a w drugim przypadku do możliwości zrealizowania inwestycji- uzyskania pozwolenia na budowę i wybudowania budynków- jeszcze przed prawomocnym zakończeniem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, szczególnie w sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej. Pierwsze wywody nie mogły mieć żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości postanowienia o odmowie udzielenia ochrony tymczasowej, bowiem wstrzymanie wykonania decyzji nie jest tożsame z rozpoznaniem zarzutów skargi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji. Te bowiem będą dopiero przedmiotem oceny Sądu w dalszym postępowaniu. W odniesieniu natomiast do drugiego zażalenia zauważyć trzeba, iż inwestor dokonuje realizacji zamierzenia budowlanego na swoje ryzyko. W sytuacji zaś realizacji obiektu budowlanego na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę i zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, a która to następnie zostanie wyeliminowania z obrotu prawnego na skutek kontroli sądowoadministracyjnej, spowoduje konieczność wszczęcia trybu nadzwyczajnego wobec pozwolenia na budowę (wznowienia postępowania lub stwierdzenia jego nieważności). Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.