II OZ 803/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2026 r. sygn. akt IV SA/Wa 182/26 w przedmiocie odrzucenia skargi S. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia 31 października 2025 r. nr RdU-469-1/S/25 w przedmiocie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 11 marca 2026 sygn. akt IV SA/Wa 182/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z 31 października 2025 r. w przedmiocie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga została wniesiona przez radcę prawnego. Do skargi nie zostało jednak załączone pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z tym pełnomocnik została wezwana do nadesłania pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym bądź sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 16 lutego 2026 r., lecz pomimo upływu terminu pozostało bez odpowiedzi. W konsekwencji WSA odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie oraz o przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania ze względu na naruszenie: - art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że pełnomocnik strony wbrew ciążącemu obowiązkowi wraz z pierwszą czynnością procesową, polegającą na wniesieniu skargi nie załączył wymaganego pełnomocnictwa ograniczając się do podania, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy administracyjnej, w sytuacji gdy oryginał pełnomocnictwa został załączony do skargi co zostało wskazane wprost w jej treści, a przy tym wymienione w spisie załączników, którego braku nie odnotowano przy prezentacie organu potwierdzającej jej wpływ; - art. 57 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wniesiona w sprawie skarga nie czyni zadość wymaganiom pisma procesowego, w sytuacji gdy skarga nie była obarczona brakami formalnymi, w tym została sporządzona i podpisana przez właściwie umocowanego pełnomocnika, a prawidłowość tego umocowania została wykazana załączonym do skargi oryginałem pełnomocnictwa, którego brak nie został odnotowany przez organ przy stemplu (prezentacie) potwierdzającym jej wpływ, który ma moc dokumentu urzędowego; - art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, w sytuacji gdy wniesiona skarga nie była opatrzona brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie sprawie dalszego biegu, zaś brak wykonania wezwania sądu w zakreślonym terminie wynikał z przyczyn niezawinionych przez wzywanego i zostało wykonane niezwłocznie po ustaniu przyczyny go uniemożliwiającej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu powyższych zarzutów podniesiono w szczególności, że Rada do Spraw Uchodźców ewidencjonując wpływ korespondencji papierowej zobowiązana jest (zgodnie z Instrukcją kancelaryjną obowiązującą w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów) do naniesienia stosownej pieczęci (prezentaty), gdzie powinna odnotować m.in. kompletność wniesionego pisma, a w przypadku braku któregokolwiek z wymienionych w nim załączników odnotować jego brak. W przedmiotowej sprawie organ opatrzył pierwszą stronę skargi wymaganą prezentatą, nie nanosząc jednocześnie adnotacji jakoby brak było któregokolwiek z wymienionych w spisie załączników. W tym stanie rzeczy zasadnym jest przyjęcie, że pełnomocnictwo wykazujące umocowanie do wniesienia skargi w imieniu strony, zostało do niej załączone zgodnie ze spisem załączników, a okoliczność tę potwierdza prezentata organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które przewidziane zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 46 § 3 p.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 i 2 tego przepisu, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, między innymi poprzez brak jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Zdaniem autorki zażalenia w rozpoznawanej sprawie brak formalny skargi w postaci braku pełnomocnictwa nie zaistniał, ponieważ pełnomocnictwo to zostało dołączone do skargi. Taki stan rzeczy ma potwierdzać powołanie się na dołączenie pełnomocnictwa w treści skargi, jak i wymienienie tego dokumentu wśród załączników do skargi. Ponadto o fakcie dołączenia wymaganego pełnomocnictwa do skargi ma świadczyć brak stosownej adnotacji (o braku tego załącznika) na prezentacie potwierdzającej wpływ skargi do organu. Z powyższą argumentacją strony nie sposób się zgodzić. To, że w treści skargi – czy to w jej wstępie, czy to końcowo wśród dołączanych do niej załączników – wymieniono pełnomocnictwo nie świadczy bowiem o jego faktycznym złożeniu. Podkreślić należy, że w związku z tym, iż pełnomocnik skarżącego jako jeden z załączników do skargi wymieniła pełnomocnictwo, którego brak jest w aktach sądowych, NSA zarządzeniem z 10 lipca 2026 r. wezwał Radę do Spraw Uchodźców do wskazania, czy jest w posiadaniu tego pełnomocnictwa, czy zostało ono dołączone do skargi, a nie zostało przekazane przez organ. W odpowiedzi Rada wyjaśniła, że nie posiada pełnomocnictwa, które powinno być dołączone do skargi. Oświadczenie Rady potwierdza tym samym ustalenia dokonane przez Sąd pierwszej instancji. Za uchyleniem zaskarżonego postanowienia nie przemawia również argumentacja dotycząca treści prezentaty (pieczęci wpływu) umieszczonej na pierwszej stronie skargi. Zgodnie z art. 89zb ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2026 r. poz. 862) obsługę administracyjną i kancelaryjną Rady zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. Zgodnie zaś z § 14 ust. 2 Zarządzenia nr 32 Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2023 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, na przesyłkach wpływających w postaci papierowej (a taką właśnie postać miała skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie) umieszcza się niepowtarzalny w całym zbiorze identyfikator oraz pieczęć wpływu. Idąc dalej, stosownie do § 1 ust. 8 pkt 18 tej instrukcji pieczęć wpływu definiowana jest jako odcisk pieczęci, nadruk lub naklejka umieszczony przez punkt kancelaryjny na przesyłkach wpływających w postaci papierowej, zawierające nazwę/skrót nazwy KPRM, nazwę/skrót nazwy punktu kancelaryjnego, datę wpływu, a także numer z rejestru przesyłek wpływających i ewentualnie informacji o liczbie załączników. Informacja odnosząca się do liczby, a więc i kompletności załączników oraz odnotowanie ich ewentualnego braku nie jest zatem obligatoryjnym elementem prezentaty. Wbrew więc twierdzeniom zawartym w zażaleniu z faktu, że na pieczęci wpływu umieszczonej na skardze nie odnotowano braku załącznika w postaci pełnomocnictwa nie można wnioskować, że załącznik ten został rzeczywiście dołączony do skargi. Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione jeśli weźmie się pod uwagę ww. odpowiedź Rady nadesłanej na wezwanie NSA. W tej sytuacji należało uznać za prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarga była obarczona brakiem formalnym w postaci braku wymaganego pełnomocnictwa. W związku z tym zasadne było wezwanie pełnomocnika skarżącego do usunięcia tego braku. Skoro zaś – jak wskazano na wstępie – pełnomocnik skarżącego pomimo takiego wezwania, wskazanego braku nie uzupełniła, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.