II OZ 794/14

28 sierpnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 265/13 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. oddalono skargę B. Z. na opisaną w sentencji postanowienia decyzję. Wobec braku wniosku stron o sporządzenie uzasadnienia wyrok uprawomocnił się. W dniu 15 maja 2014 r. wpłynął do Sądu wniosek B. Z. o przywrócenie terminu do zgłoszenia żądania sporządzenia uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu prośby skarżąca podała, że nie mogła wystąpić z takim wnioskiem w terminie ustawowym, ponieważ nie pozwalał jej na to stan zdrowia, który mają obrazować dołączone do akt dokumenty. Wskazała, że cierpi m.in. na chorobę Meniera, która cechuje się trudnymi do przewidzenia częstymi zawrotami głowy, wymiotami, szumami w uszach, utratą równowagi. W czasie napadów nie funkcjonuje, czując się zamroczoną; nie może logicznie myśleć. Cierpi również ma chorobą oczu wymagającą interwencji specjalistycznej, która jednak nie jest aktualnie możliwa z uwagi na zły stan zdrowia. Z przedmiotowym wnioskiem dotychczas nie wystąpiła, ponieważ wskutek napadu choroby upadła na ulicy i się mocno poobijała. Wobec tego zmuszona była pozostać w domu, a ponieważ mieszka sama nikt nie mógł sporządzić za nią takiego podania. W związku z powziętymi przez Sąd wątpliwościami co do terminu ustania przyczyny uchybienia terminu wezwano skarżącą do wyjaśnienia tej okoliczności. W piśmie z dnia 29 maja 2014 r. podała, że przyczyna ta ustała w dniu 8 maja 2014 r. Upadek, który uniemożliwił jej do tej pory działanie miał miejsce w dniu 8 lipca 2013 r. Po tym zdarzeniu nie wychodziła z domu, odpoczywała, leżała, stosowała leki przeciwwymiotne, uspokajające, przeciwbólowe i rozszerzające naczynia krwionośne. Starała się nie pić kawy i stosować dietę. Na okoliczności te nie posiada jednak żadnej dokumentacji. Na chorobę Meniera leczy się od wielu lat, z tym że rok 2013 r. i obecny cechują się znacznym pogorszeniem stanu jej zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r., na podstawie art. 88 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca nie wykazała, aby rozpatrywany wniosek wniosła z zachowaniem ustawowego terminu. Nie wykazała stanu niemożności działania obiektywnymi dowodami, poprzestając w zasadzie na własnym oświadczeniu. Skarżąca podała, że upadek, mający stanowić zdarzenie inicjujące początek stanu niemożności działania, miał miejsce w dniu 8 lipca 2013 r., a stan niezdolności do działania ustał dopiero w dniu 8 maja 2014 r. Szeroko odniosła się także do choroby, która ma ją dość często doświadczać. Jednak pomimo takiego stanu zdrowia nie wykazuje, aby pozostawała w bieżącej konsultacji lekarskiej, co jest o tyle zastanawiające, że ataki opisanej choroby wraz z wiekiem mają się u niej nasilać, a szczególnie ma to mieć miejsce od zeszłego roku. Nie wyjaśnia, kto się nią opiekował przez ww. okres niezdolności do działania, chociażby w takich sprawach jak utrzymywanie higieny, zapewnienie posiłku, zapasów żywności, lekarstw, opłacania rachunków. Nie jest wszak obiektywnie możliwe funkcjonowanie w opisany przez nią sposób przez tak długi okres bez jakiejkolwiek pomocy ze strony osób trzecich i pozostawanie samotnie w domu przez okres 20 miesięcy. Ponadto skarżąca nie wiąże ustania faktu niemożności działania z jakimkolwiek zdarzeniem. Wskazuje po prostu datę, która formalnie ma spełnić wymagania określone w art. 87 § 1 p.p.s.a. choć niewątpliwie 8 maja 2014 r. otrzymała zaświadczenia lekarskie. Dowodzi ono jednak tylko tego, że tego dnia była w przychodni lekarskiej, a nie tego, że był to pierwszy dzień od feralnego upadku, kiedy po raz pierwszy zaczęła na powrót funkcjonować w sposób, który na powrót umożliwił jej dokonanie uchybionej czynności procesowej. Przedstawione okoliczności nie dowodzą, a nawet nie uprawdopodobniają, że przyczyna uchybienia terminu miała miejsce właśnie 8 maja 2014 r. Dlatego wniosek o przywrócenie terminu oceniono jako wniesiony z uchybieniem terminu, skoro termin do wystąpienia z żądaniem sporządzenia uzasadnienia upłynął w dniu 17 lipca 2013 r. i nie zostało wykazane w sposób przekonywający, w jaki sposób od tego dnia skarżąca funkcjonowała, a w zasadzie nie mogła należycie funkcjonować aż do dnia 8 maja 2014 r. Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. B. Z. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie natomiast do art. 88 powołanej ustawy spóźniony lub na mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że Sąd oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu sprawdza w pierwszej kolejności, czy spełnia on wymogi formalne, m.in. to czy został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że złożony przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu podlegał odrzuceniu, gdyż został wniesiony po upływie ustawowego terminu do jego złożenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że upadek, mający stanowić zdarzenie inicjujące początek stanu niemożności działania, miał miejsce w dniu 8 lipca 2013 r., a stan niezdolności do działania ustał dopiero w dniu 8 maja 2014 r. Okoliczności te nie dowodzą, a nawet nie uprawdopodobniają, że przyczyna uchybienia terminu miała miejsce właśnie w dniu 8 maja 2014 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.