II OZ 788/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. i W. J. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 203/08 pozostawiające wniosek J. i W. J. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi J. i W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia oddalić zażalenie

Zarządzeniem z dnia 28 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozostawił wniosek J. i W. J. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie z Ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że zawartym w skardze wnioskiem z dnia 4 lutego 2008 r. skarżący zwrócili się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie Ich z wpisu od skargi. W dniu 17 marca 2008 r. doręczono skarżącym urzędowy formularz PPF wraz z wezwaniem do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego wypełnienie i przesłanie do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Sąd podał, że w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 25 marca 2008 r., wniosek nie został złożony w wymaganej prawem formie. W zażaleniu na powyższe zarządzenie reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika skarżący zarzucili Sądowi I instancji mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 257 i 260 p.p.s.a. Wnieśli o jego uchylenie lub zmianę poprzez uznanie, że rozpoznanie wniosku nie nastąpiło wobec opłacenia skargi i cofnięcia wniosku. Wskazano, że art. 257 p.p.s.a. ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji gdy strona była bezczynna i nie uzupełniła w terminie wniosku, bądź nie złożyła go na urzędowym formularzu. Zdaniem autora zażalenia w niniejszej sprawie taka sytuacja zaś nie miała miejsca. Strona w zakreślonym terminie uiściła w całości stosowną opłatę i uzasadniła swoje postępowanie a w związku z tym uznać należało, że strona cofnęła swój wniosek lub że wniosek stał się bezprzedmiotowy. Podano, że oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają okoliczności, w których zostało złożone, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Wskazano ponadto, że treść art. 260 p.p.s.a. zobowiązuje do rozpoznania sprzeciwu w drodze postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że mimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz poinformowania o skutkach niewykonania wezwania w zakreślonym terminie, skarżący nie wykonali właściwie nałożonego na nich przez Sąd obowiązku. Wbrew bowiem wezwaniu skarżący nie złożyli wniosku o przyznanie prawa pomocy w wymaganej prawem formie. Prawidłowo zatem w takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił o pozostawieniu wniosku skarżących bez rozpoznania, zaś wydane w tym zakresie orzeczenie w pełni odpowiada prawu. Zawarte w zażaleniu twierdzenie, że wobec wniesienia przez stronę opłaty należało stwierdzić cofnięcie wniosku bądź jego bezprzedmiotowość uznać należy za bezzasadne. Uiszczenie wpisu przez stronę pozostaje bez wpływu na regulację art. 257 p.p.s.a., która jednoznacznie wskazuje, iż skutkiem niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest pozostawienie go bez rozpoznania. Nietrafny jest również zarzut dotyczący obowiązku wydania w niniejszej sprawie postanowienia. Z art. 49 § 2 p.p.s.a. wynika bowiem, że jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Powyższą regulację stosuje się adekwatnie do przepisu art. 257 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie na skutek rozpoznania sprzeciwu stwierdzono, że pomimo wezwania do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy wniosek ten nie został złożony w przewidzianej prawem formie formularza PPF. Wobec tego należało orzec o pozostawieniu wskazanego wniosku bez rozpoznania a orzeczenie wydać w formie zarządzenia, co Sąd uczynił. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.