II OZ 787/17

Dnia 3 sierpnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1227/15 o odrzuceniu zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2016 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1227/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie odrzucił zażalenie J. W. na postanowienie tego sądu z dnia 5 maja 2016 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 5 maja 2017 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną J. W. z uwagi na fakt, iż była ona niedopuszczalna, gdyż skarżąca nie wniosła o sporządzenie uzasadnienia od wyroku z dnia 8 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1227/15. W dniu 30 czerwca 2016 r. skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy – ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. Referendarz WSA w Warszawie przyznał J. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. wniósł zażalenie na postanowienie tego sądu z dnia 5 maja 2016 r. W motywach postanowienia odrzucającego zażalenie WSA w Warszawie wskazał, że postanowienie z dnia 5 maja 2016 r. zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 13 maja 2016 r. Jak wynika z ww. okoliczności pełnomocnik pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Termin do wniesienia zażalenia upływał zatem w dniu 20 maja 2016 r., a więc po upływie 7-dniowego terminu do jego wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu – J. W., wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 177 § 3 Ppsa w zw. z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 658) poprzez nietrafne przyjęcie, że termin na wniesienie zażalenia w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej dla pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy biegnie od dnia doręczenia postanowienia stronie, nie zaś od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, co skutkowało niezasadnym odrzuceniem zażalenia wniesionego przez pełnomocnika w terminie 7 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu pełnomocnik strony wskazał, że w przypadku zażalenia znajduje również zastosowanie przepis art. 177 § 3 Ppsa określający szczególny sposób obliczania terminu na wniesienie środka zaskarżenia dla pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy. Zgodnie z powołanym przepisem, w takim przypadku termin biegnie nie od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem, lecz od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu. W niniejszej sprawie pełnomocnik został zawiadomiony o tym, że został wyznaczony w dniu 24 listopada 2016 r., a zatem 7-dniowy termin na wniesienie zażalenie upływał 1 grudnia 2017 r. Nie było zatem konieczności składania wniosku o przywrócenie terminu, skoro zażalenie zostało wniesione w przepisanym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 2 Ppsa, zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia stronie tego postanowienia. W niniejszej sprawie doręczenie postanowienia z dnia 5 maja 2016 r. nastąpiło w dniu 13 maja 2016 r., do rąk skarżącej. Oznacza to zatem, że termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie upływał z dniem 20 maja 2016 r. Słusznie zatem WSA w Warszawie uznał, że zażalenie J. W., wniesione w dniu 1 grudnia 2016 r. złożone zostało z uchybieniem ustawowego terminu, co powodowało konieczność jego odrzucenia. Podkreślenia wymaga, że art. 177 § 3 Ppsa, zastosowania którego domaga się strona, wprowadzony został ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten, na mocy art. 2 powołanej wyżej ustawy, nie ma zastosowania do spraw wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie wszczęcie postępowania miało miejsce w dniu 4 maja 2015 r. Stąd też nie mógł w niej znaleźć zastosowania art. 177 § 3 Ppsa, a postępowanie w sprawie – w zakresie obliczania terminu do wniesienia zażalenia – toczyło się w oparciu o przepisy w brzmieniu sprzed zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.