II OZ 783/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1766/17 oddalające wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1766/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, oddalił wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w osobach Wandy Zielińskiej-Baran i Grzegorza Rząsy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 30 stycznia 2018 r. skarżący wniósł o wyłączenie ze sprawy sędziów Wandy Zielińskiej-Baran oraz Grzegorza Rząsy. Skarżący podniósł, że ww. sędziowie są wyłączeni z mocy prawa od orzekania w niniejszej sprawie, a ich orzeczenia wydane w innych sprawach są dotknięte wadą nieważności. Zarzucił naruszenie prawa w sprawach o sygn. akt IV SA/Wa 3383/15 oraz IV SA/Wa 3818/15, jak również zaniechanie wystąpienia z wnioskowanymi w skardze pytaniami prawnymi do Trybunału Konstytucyjnego. W ocenie Sądu wniosek skarżącego podlegał oddaleniu na podstawie art. 22 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Na poparcie swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał na przepisy art. 18, 19 i 20 ww. ustawy, a następnie wyjaśnił, iż sędzia Wanda Zielińska-Baran oraz sędzia Grzegorz Rząsa złożyli oświadczenia, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne podstawy do ich wyłączenia. A zatem Sąd uznał, że nie istnieje taka okoliczność, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego, którego dotyczy wniosek skarżącego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w treści art. 18 § 1-3 i art. 19 p.p.s.a., jak również wnioskodawca nie uprawdopodobnił przyczyn wyłączenia, stosownie do art. 20 § 1 tej ustawy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie: art. 19 w zw. z art. 20 § 1 p.p.s.a. "poprzez ich niezastosowanie, na skutek błędnego przyjęcia, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił przyczyn wyłączenia sędziów oraz, że nie zachodzą okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w niniejszej sprawie, podczas gdy wnioskodawca wykazał jednoznacznie, iż wątpliwości takie istnieją, co wynika z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Nadto wątpliwości te, zdaniem skarżącego, są w pełni uzasadnione. Fakt ten został uprawdopodobniony przez skarżącego w piśmie z dnia 30 stycznia 2018 r. Stanowisko skarżącego oraz przedstawiona przez niego argumentacja, w jego opinii, w pełni obligowała Sąd do uwzględnienia jego wniosku i tym samym wyłączenia sędziów od orzekania w niniejszej sprawie". Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziów. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że niechętny stosunek sędziów do niego mógłby znacząco wpłynąć na sposób procedowania i orzekania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Przepis art. 18 § 1 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek z powodu których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest art. 19 p.p.s.a. Przy czym stosownie do treści art. 20 p.p.s.a., to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, zgodnie z treścią art. 22 § 2 p.p.s.a., poprzedza złożenie wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy. Lektura wniosku skarżącego o wyłączenie wskazanych w jego treści sędziów wskazuje, że u podstaw żądania skarżącego leży jego niezadowolenie z rozstrzygnięć wydanych z udziałem tych sędziów w innych sprawach, zainicjowanych skargą skarżącego. Zdaniem skarżącego wyżej wskazani sędziowie podlegają wyłączeniu, gdyż już naruszyli prawo swą postawą - sędzia Grzegorz Rząsa w sprawie IV SA/Wa 3383/15, a sędzia Wanda Zielińska-Baran w sprawie IV SA/Wa 3818/15. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że w rozpatrywanej sprawie w stosunku do sędziów objętych wnioskiem brak jest podstaw do wyłączenia z mocy ustawy. Również podniesione przez skarżącego argumenty mające przemawiać za wyłączeniem sędziów od orzekania w tej sprawie, nie uzasadniają wyłączenia z mocy art. 19 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że wyłączenie na podstawie tego przepisu powinno odwoływać się do zobiektywizowanych przesłanek, tak aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła zostać uznana za mającą realne podstawy. Nie wystarcza do zastosowania wskazanego przepisu występowanie u strony podejrzenia, co do braku bezstronności sędziego, czy subiektywne przekonanie strony co do negatywnego nastawienia sędziego (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2015 r. II OZ 40/15). Takiej okoliczności, usprawiedliwiającej wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie, nie stanowi niezadowolenie strony ze sposobu procedowania czy wydanych orzeczeń z udziałem sędziów objętych wnioskiem w innych sprawach dotyczących skarżącego. Nie można również podzielić stanowiska skarżącego, że sędziowie o wyłącznie których wystąpiono, przejawiają niechętny stosunek do jego osoby. Twierdzenia te, wynikające z subiektywnej oceny pracy wskazanych sędziów, nie mogą stanowić podstawy do zajęcia odmiennego stanowiska, niż wyrażone w niniejszym postanowieniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.