II OZ 766/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 397/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi K. T. i W. T. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego i nałożenia obowiązku złożenia określonych dokumentów postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 397/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie K. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 maja 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 30 marca 2017 r. o odmowie przyznania K. T. prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd, wskazując na treść art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), stwierdził, że postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w katalogu określonym tym przepisem i brak jest przy tym innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. Postanowienia te wydawane są na podstawie art. 260 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Aktualne brzmienie art. 260 wskazuje, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeżeli ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. Z uwagi na powyższe, korzystając z kompetencji przyznanych art. 178 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił wniesione zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. T., domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Obowiązujące od 15 sierpnia 2015 r. brzmienie art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego treść określona została ustawą nowelizującą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), w istotny sposób zmieniło tryb postępowania w sprawach dotyczących przyznawania prawa pomocy. W obecnym stanie prawnym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy utracił swój anulacyjny charakter, czego wyrazem jest brzmienie art. 260 § 1 tej ustawy, stosownie do którego sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przepis ten należy traktować jako wyjątek od reguły z art. 167a § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w art. 260 § 2 cyt. ustawy, ustawodawca stanowi wyraźnie, że sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W przedmiotowej sprawie skarżący nadali skargę przesyłką pocztową na adres organu administracji publicznej 5 lipca 2016 r., a z tą chwilą zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. To zaś oznacza, że na podstawie art. 2 ustawy nowelizującej do rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy zastosowanie miał art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy nowelizującej. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jako sąd drugiej instancji, słusznie zatem przyjął, że zażalenie na postanowienie tegoż Sądu z 17 maja 2017 r. jest niedopuszczalne, co oznacza, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia jest zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.