II OZ 761/17

Dnia 18 lipca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 487/16 o odrzuceniu zażalenia J. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 września 2016 r. odrzucające skargę kasacyjną J. L. na postanowienie tego Sądu z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie ze skargi J. L. na zawiadomienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 487/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Gliwicach odrzucił zażalenie J. L. na postanowienie tego sądu z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 487/16 o odrzuceniu zażalenia J. L. od postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2016 r. odrzucające skargę kasacyjną J. L. na postanowienie tego sądu z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie z jego skargi na zawiadomienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 r. WSA w Gliwicach odrzucił skargę J. L. na zawiadomienie SKO w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł osobistą skargę kasacyjną, która postanowieniem tut. sądu z dnia 16 września 2016 r. została odrzucona jako niedopuszczalna. Odpis tego rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 23 września 2016 r. W piśmie z dnia 26 września 2016 r. skarżący zawarł zażalenie na powyższe postanowienie tegoż sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że w związku z tym, iż stosownie do art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa), zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł osobiste zażalenie na postanowienie w tym przedmiocie, zobligowany był orzec o niedopuszczalności tego środka odwoławczego. W zażaleniu J. L. nie zgodził się z ww. postanowieniem w całości i wniósł o jego "unieważnienie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 4 Ppsa zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 września 2016 r. wraz z pouczeniem o terminie i trybie zaskarżenia. W punkcie 5. tego pouczenia wskazano, że "zażalenie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego". Pomimo skierowanego do skarżącego prawidłowego pouczenia o tym warunku, zażalenie wniesione przez skarżącego nie czyni zadość wymogowi przymusu adwokacko-radcowskiego, skarżący sporządził je bowiem osobiście. Ustawodawca wprowadzając w cytowanym przepisie wymóg sporządzenia środka odwoławczego przez prawnika profesjonalistę, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie, która nie zgadza się z zapadłym w jej sprawie orzeczeniem sądu I instancji, pomocy prawnej ze strony osób posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą. Ponadto trzeba dodać, że skarżący pomimo pouczenia o możliwości przyznania stronie prawa pomocy wniosku takiego wówczas nie złożył, a zażalenie sporządził osobiście. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący legitymował się uprawnieniami zawodowymi umożliwiającymi samodzielne sporządzenie sformalizowanego środka zaskarżenia, takiego jak skarga kasacyjna lub zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Niedopełnienie warunku wynikającego z art. 194 § 4 Ppsa jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu. Sporządzenie zażalenia osobiście przez stronę stanowi zatem nieusuwalną wadliwość tego zażalenia. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 17 października 2016 r. odpowiada prawu. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.