II OZ 761/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 972/13 o odrzuceniu zażalenia E. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 972/13 w sprawie ze skargi E. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 lipca 2013 r. nr SKO.SO.1125/052/2013 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 972/13 odrzucił zażalenie E. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 972/13 w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 lipca 2013 r. nr SKO.SO.1125/052/2013 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę E. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 lipca 2013 r. nr SKO.SO.1125/052/2013 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Na rozprawie skarżąca była reprezentowana przez męża D. J. który złożył pełnomocnictwo upoważniające go do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie. W dniu 13 marca 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 12 marca 2014 r. E. J. uiściła opłatę kancelaryjną od wniosku w kwocie 100 zł. Odpis wyroku z uzasadnieniem został wysłany pełnomocnikowi skarżącej, który mimo dwukrotnego awizowania, nie odebrał przesyłki. W dniu 20 maja 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o doręczenie jej wyroku z uzasadnieniem podnosząc, że Sąd błędnie wysłał odpis wyroku z uzasadnieniem jej pełnomocnikowi. Zdaniem skarżącej, ponieważ wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożyła osobiście, jej Sąd winien doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem, a nie pełnomocnikowi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 maja 2014 r. skarżąca została poinformowana, że złożone do akt sądowych pełnomocnictwo dla D. J. nie zawiera ograniczenia, że dotyczy tylko reprezentowania skarżącej na rozprawie, obejmuje ono całe postępowanie przed Sądem I instancji i nie zostało odwołane, dlatego Sąd prawidłowo wysłał odpis wyroku z uzasadnieniem pełnomocnikowi. Ponieważ pełnomocnik, mimo dwukrotnego awizowania, nie odebrał przesyłki, Sąd uważa doręczenie za dokonane w dniu 6 maja 2014 r. i od dnia następnego biegnie 30 dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd doręczył skarżącej odpis wyroku z uzasadnieniem informując jednocześnie, że nie ma to wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który upłynie 5 czerwca 2014 r. W dniu 2 czerwca 2014 r. E. J. złożyła zażalenie na zarządzenie z dnia 21 maja 2014 r., w którym zarzuciła Sądowi rażące naruszenie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie skarżącej, Sąd błędnie wysłał odpis wyroku z uzasadnieniem jej pełnomocnikowi, co spowodowało ograniczenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej do 10 dni. Sąd Wojewódzki stwierdził, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 maja 2014 r. zostało wydane na podstawie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., zgodnie z którym stronom występującym bez adwokata lub radcy prawnego sąd administracyjny powinien udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zaskarżenia zarządzenia zawierającego wskazówki co do czynności procesowych dla strony. Z tych względów zażalenie skarżącej na zarządzenie z dnia 21 maja 2014 r. jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na podstawie art. 197 § 2 i art. 178 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła E. J. wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 p.p.s.a.; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Zażalenie przewidziane w ustawie jest dopuszczalne także na zarządzenie przewodniczącego: w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma, którego strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, o czym stanowi w art. 49 § 2 p.p.s.a. oraz w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1 p.p.s.a.). Z powołanych przepisów wynika, że Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na inne zarządzenie przewodniczącego niż wymienione w powołanych przepisach ustawy. W tym stanie rzeczy uznać należy, że Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. odrzucając zażalenie na zarządzenie z dnia 21 maja 2014 r. nie naruszył obowiązującego prawa. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.