II OZ 747/18

Dnia 12 lipca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. G.-W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 472/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.G.-W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: 1) sprostować oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 marca 2018 r. i w jego uzasadnieniu w ten sposób, że w miejsce "Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L." wpisać "Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C."; 2) oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], ustalającą skarżącej jednorazową opłatę planistyczną w wysokości 133.900 złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a także innym stronom postępowania, odpowiednio po 133.900 zł i 66.950 zł. Sąd, powołując się na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz orzecznictwo sądowadministracyjne, wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca w ogóle nie wykazała, by zachodziła którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jej wniosek w tym przedmiocie nie został w ogóle uzasadniony, dlatego w świetle powyższego, nie może zostać uwzględniony. Ogólne sformułowanie o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody jest tym bardziej niewiarygodne, że dotyczy "J. G.", który został z pewnością omyłkowo wskazany przez skarżącą, gdyż J. G. jest skarżącym w innej sprawie i złożył identycznej treści wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca, podnosząc, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w ramach którego może dojść do zajęcia konta bankowego, wynagrodzenia za pracę lub dochodów z działalności gospodarczej, rodzi za sobą nieodwracalne skutki majątkowe i niemajątkowe (brak możliwości regulowana swoich zobowiązań, opłacania rachunków, spowodowanie braku wystarczających środków do utrzymania siebie i swojej rodziny). Ponadto jeżeli wniosek nie zawierał wystarczającej argumentacji aby wstrzymać zaskarżoną decyzję, należało wezwać stronę do uzupełnienia wniosku. Skarżąca wskazała, że uzyskaną ze sprzedaży nieruchomości kwotę przeznaczyła na zakup nieruchomości, którą wniosła aportem do Spółki. Spółka jest zaś w trakcie realizacji inwestycji (budowa budynku wielorodzinnego), a zwrot wkładu w wysokości [...] zł oznaczałby likwidację tejże Spółki. Planowany dochód z inwestycji ma nastąpić w drugim kwartale 2019 r. Ponadto skarżąca kwotę [...] zł zainwestowała w terminowe lokaty i obligacje. Wcześniejsze ich zerwanie oznaczałoby znaczną stratę. Jako swój miesięczny dochód netto skarżąca wskazała kwotę [...] zł. Uiszcza opłaty za mieszkanie, a praca poza miejscem zamieszkania powoduje dodatkowe koszty. Zatem skarżąca zmuszona byłaby zaciągnąć kredyt albo zerwać lokaty, co spowoduje nieodwracalne skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego, w sytuacji gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). W niniejszej sprawie we wniosku, jak i w zażaleniu skarżąca nie wykazała przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ zarówno przedmiotowy wniosek, jak i zażalenie zawierają twierdzenia, które nie mogą prowadzić do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na uwagę zasługuje, że przedmiotem postępowania jest nieruchomość, która została sprzedana przez współwłaścicieli, w tym przez skarżącą, za kwotę [...] złotych. Skarżącej w ramach przysługującego udziału w tej nieruchomości (2/6) przypadła kwota w wysokości [...] zł. Z argumentacji skarżącej wynika zaś, że z kwoty uzyskanej ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości dokonała zakupu innej nieruchomości, którą następnie wniosła aportem do Spółki (wartość wkładu [...] zł), a [...] zł zainwestowała w obligacje i akcje. Skarżąca nie wskazała zatem o jakiej wartości zakupiła nową nieruchomości, jedynie posłużyła się wartością wkładu wniesionego aportem do Spółki. To pozwala na stwierdzenie, że skarżąca nie wykazała, czy rozdysponowała całą kwotę ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, a wręcz przeciwnie – na podstawie przedstawionych powyżej informacji można wyprowadzić wniosek, że skarżąca nie wyjaśniła jak zadysponowała pozostałą częścią sumy pieniężnej ze sprzedaży nieruchomości w wysokości [...] zł, która to kwota w pełni pozwala na pokrycie ustalonej w niniejszej sprawie opłaty planistycznej. Dlatego argumentacja skarżącej w całości odnosząca się do kwestii majątkowych nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że w okolicznościach tej sprawy wykonanie przez skarżącą zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto przedstawienie przez skarżącą jednego przelewu bankowego na kwotę [...] zł nie stanowi miarodajnego dowodu, na podstawie którego można by odnieść rzeczywistą sytuację majątkową skarżącej do wykonania zaskarżonej decyzji w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na podstawie tak przedstawionej sytuacji życiowej i materialnej skarżącej w żaden sposób nie można stwierdzić, jakie konkretnie skutki wywoła dla skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji i czy wywoła jakiekolwiek negatywne skutki lub znaczną szkodę. Przeciwnego wniosku nie można wyprowadzić z samej istoty wielkości ustalonej opłaty. Wymaga to bowiem przedstawienia rzetelnej sytuacji materialnej i życiowej skarżącej, czego skarżąca nie uczyniła ani we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanym do Sądu I instancji, ani w rozpoznawanym aktualnie zażaleniu. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. We wniosku tym bowiem wskazano na potencjalną możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego (skierowano do skarżącej upomnienie) oraz na wady zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazania wymaga, że nawet wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego samo w sobie nie stanowi o zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ to wymaga odniesienia do konkretnej i rzetelnie przedstawionej sytuacji majątkowej strony skarżącej, a takiej w niniejszej sprawie nie przedstawiono. Zaś kwestie dotyczące merytorycznej oceny decyzji nie mogą być rozpoznawane na etapie wniosku o wstrzymanie decyzji, ponieważ stanowiłoby to niedopuszczalny przedsąd. Odnośnie argumentacji zażalenia dotyczącego możliwości usunięcia braków argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego merytoryczna argumentacja takiego wniosku nie stanowi braku formalnego, który podlegałby uzupełnieniu na wezwanie sądu administracyjnego. To strona skarżąca decyduje o merytorycznej zawartości wniosku, którą sąd administracyjny jedynie ocenia pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Taka zaś ocena sądu, która prowadzi do odmowy wstrzymania wykonania decyzji, nie wyklucza możliwości złożenia przez stronę skarżącą ponownego wniosku zwierającego już skuteczną argumentację. Odnośnie zaś sprostowania wskazania wymaga, że zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym – art. 156 § 2 p.p.s.a. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia, jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., a nie jak wskazał Sąd I instancji decyzja "Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.". Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. O sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a.