II OZ 714/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 403/18 o odrzuceniu skargi D. K. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 403/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D. K. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W tej sprawie zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 4 listopada 2017 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał 4 grudnia 2017 r. (poniedziałek). Skarżąca wniosła skargę 8 stycznia 2018 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Zażalenie na to postanowienie wniosła D. K., zarzucając Sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2017 r. zostało odebrane w dniu 4 listopada 2017 r. przez dorosłego domownika, podczas gdy zostało ono odebrane osobiście przez skarżącą w urzędzie pocztowym w późniejszym terminie oraz naruszenie art. 163 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu postanowienia i niewskazanie domownika, co uniemożliwia skarżącej jego identyfikację i weryfikację ustaleń Sądu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż Sąd błędnie ustalił datę doręczenia skarżącej zaskarżonego postanowienia na dzień 4 listopada 2011 r., gdyż postanowienie zostało wydane [...] listopada 2011 r., a zatem w dacie późniejszej niż data doręczenia. Skarżąca odebrała natomiast osobiście w urzędzie pocztowym awizowaną wcześniej przesyłkę w dniu 11 stycznia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej 4 grudnia 2017 r. (a nie jak omyłkowo przyjął Sąd I instancji - 4 listopada 2017 r.) i przesyłkę odebrał Z. K. Wprawdzie potwierdził on odbiór przesyłki w dniu 4 listopada 2017 r., lecz ze względu na późniejszą datę wydania zaskarżonego postanowienia ([...] listopada 2017 r.) i pieczątkę oddawczej placówki pocztowej jako datę doręczenia postanowienia przyjąć należy dzień 4 grudnia 2017 r. Zwrotne poświadczenie odbioru tej przesyłki zostało zwrócone do Ministerstwa Zdrowia w dniu 8 grudnia 2017 r. Bezpodstawne są zatem twierdzenia skarżącej, iż odebrała ona tę przesyłkę osobiście w dniu 11 stycznia 2018 r. Skoro zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 4 grudnia 2017 r., to 30 - dniowy termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. do wniesienia skargi upływał 3 stycznia 2018 r. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 8 stycznia 2018 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Zaskarżone postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada więc prawu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.