II OZ 71/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. K. i K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt VII SPP/Wa 131/23 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi B. K. i K. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 stycznia 2023 r. nr 83/23 w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt VII SPP/Wa 131/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie B. K. i K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt VII SPP/Wa 131/23, o utrzymaniu w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt VII SPP/Wa 131/23, w sprawie ze skargi B. K. i K. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 stycznia 2023 r., nr 83/23, w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej robót budowlanych. Zażalenie oceniono jako niedopuszczalne z powodu wniesienia środka odwoławczego od niezaskarżalnego postanowienia. Skarżący złożyli zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę albo uchylenie w całości i przekazanie wniosku o przyznanie prawa pomocy do rozpoznania innemu referendarzowi sądowemu. Argumentując powyższe podniesiono, że skarżący, składając wniosek o przyznanie prawa pomocy, mają prawo do jego rozpoznania przez kompetentnego referendarza sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej: "P.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w tym przepisie. Ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 § 1 P.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 P.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 P.p.s.a. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo uznał złożone zażalenie za niedopuszczalne i odrzucił je na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.